Χριστούγεννα χωρίς αυτοκίνητα. Το θαύμα στην Θεσσαλονίκη

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Η «αποβολή» των ΙΧ θα αφορά την ζώνη του κέντρου, η οποία μελλοντικά δεν αποκλείεται να είναι ανοιχτή μόνο για τα μέσα μαζικής μεταφοράς (λεωφορεία και ταξί),τα επαγγελματικά αυτοκίνητα και τα οχήματα των κατοίκων του κέντρου.
 
Στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου, ο κ. Μπουτάρης γνωστοποίησε ακόμη πως ο δήμος Θεσσαλονίκης έχει ζητήσει από το υπουργείο Μεταφορών τη σύνταξη μελέτης και την υλοποίηση πέντε νέων λεωφορειόδρομων, αλλά το υπουργείο αδιαφόρησε: «Μας κούνησαν το μαντήλι από το υπουργείο... Δεν πήραμε απάντηση».
 
Ο κ. Μπουτάρης εξέφρασε ακόμη την ενόχλησή του για τα διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια που καταλαμβάνουν τα πεζοδρόμια στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι αν είχε ένα μπαζούκας θα στόχευε και θα έριχνε.

project

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

Λύση στην κρίση.

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Δεν υπάρχει οικονομική κρίση.

Όλα πάνε καλά, αν τα σκεφτούμε τα πράγματα λίγο διαφορετικά.

Χέστηκα, Χέστηκες, Χέστηκε!

Ακούμε μήνες τώρα λύσεις που σερβίρονται από κάθε πικραμένο για την περιβόητη οικονομική κρίση.

1) Λίστες με τις εταιρείες - μεγαλοοφειλέτες ζήτησε ο οικονομικός εισαγγελέας.

Και τι θα τις κάνει;

Θα τις δημοσιοποιήσει!

Χέστηκαν οι εταιρείες - μεγαλοοφειλέτες.

2) Τα μεγάλα οικονομικά σκάνδαλα θα οδηγήσουν στην φυλακή τους υπεύθυνους.

Απάτη, απιστία, ξέπλυμα βρώμικου χρήματος και δωροδοκία θα οδηγήσουν κάποιους στην φυλακή.

Χέστηκα! Τι με νοιάζει αν μπει αυτός στην φυλακή; Θα αλλάξει κάτι στην καθημερινότητά μου;

Μήπως το αίσθημα δικαίου του πλήθους των καταναλωτών;

3) Δικαιότερη φορολόγηση = μύθος

4) Φορολόγηση καταθέσεων σε τράπεζες της Ελβετίας = μούσι

5) Φορολόγηση των εφοπλιστών = ανέκδοτο

Η λύση είναι μία. Μόνο μία και την ξέρουν όλοι. Φυσικά δεν θέλουν να την εφαρμόσουν.

ΔΗΜΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ 30 ΕΤΩΝ.

Λεφτά υπάρχουν και τα έχουν οι μεγάλοι απατεώνες. Τι περιμένεις να πάρεις από εμένα που δυσκολεύομαι να πληρώσω την ΔΕΗ; 

"Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος"

Δες όμως πόσο μια σωστή κίνηση μπορεί να βοηθήσει τον τόπο. Θα βρούμε την οικονομική κατάσταση καθενός βουλευτή προ βουλευτικής ασυλίας και μετά.

Την διαφορά θα την κατασχέσουμε.

Τόσο απλά... 

Αρχιτεκτονική της Θεσσαλονίκης

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

http://www.facebook.com/arxitekton

Μια σειρά ενημερωτικών ομιλιών που ξεκίνησε την πρώτη του Νοέμβρημε με αντικείμενο την αρχιτεκτονική και πολεοδομική ταυτότητα της Θεσσαλονίκης, όπως αυτή διαμορφώθηκε από τα μέσα του 19ου αιώνα έως τις μέρες μας, διοργανώνεται από την Επιτροπή Πολιτιστικής Πολιτικής του Α.Π.Θ.

 

Η σειρά των ενημερωτικών ομιλιών περιλαμβάνει 5 ομιλίες των Καθηγητών του Τμήματος Αρχιτεκτόνων του Α.Π.Θ., Βασίλη Κολώνα και Αλέκας Καραδήμου - Γερολύμπου, οι οποίες θα πραγματοποιούνται κάθε Τρίτη, από τις 19:00 έως τις 21:00, στο Κέντρο Διάδοσης Ερευνητικών Αποτελεσμάτων (ΚΕ.Δ.Ε.Α.) της Επιτροπής Ερευνών του Α.Π.Θ.

 

Η τρίτη ομιλία, με τίτλο «Θεσσαλονίκη 1912-2012. Από την απελευθέρωση και την πυρκαγιά στην ανάδυση του σύγχρονου αστικού τοπίου» θα γίνει από την Καθηγήτρια του Τμήματος Αρχιτεκτόνων του Α.Π.Θ., Αλέκα Καραδήμου - Γερόλυμπου. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 15 Νοεμβρίου 2011 και ώρα 19.00, στο Αμφιθέατρο III του Κέντρου Διάδοσης Ερευνητικών Αποτελεσμάτων (ΚΕ.Δ.Ε.Α.) του Α.Π.Θ.

* Οι εκδηλώσεις απευθύνονται σε ολόκληρη την Πανεπιστημιακή Κοινότητα αλλά και το ευρύ κοινό.

Αγγλικά για όλους

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011

Μετά το απογοητευτικότατο TIE, που δεν μου έδωσε τίποτα απολύτως, παρουσιάζω παρακάτω έναν ιστότοπο ο οποίος μας δίνει την δυνατότητα να μάθουμε αγγλικά τόσο ακολουθόντας τα διάφορα μαθήματα που παρέχει, όσο και αλληλεπιδρώντας με άλλους σε πραγματικό χρόνο. Πρόκειται ουσιαστικά για ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης όπου το μέσο που διαμοιράζεται είναι η ξένη γλώσσα.

Χρειάζεται μόνο ένας λογαρισμός email, και ένας κωδικός που θα απομνημονεύσουμε. Διαλέγουμε την γλώσσα που μιλάμε και την γλώσσα που θέλουμε να μάθουμε.

http://www.livemocha.com/

Το τι τελικά θα μάθουμε έχει να κάνει μόνο με τον πόσο χρόνο διαθέτουμε. Εάν έχουμε αρκετό ελεύθερο χρόνο είμαστε ΟΚ!

Πέντε χρόνια

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Σήμερα κλείνουν πέντε χρόνια από την πρώτη δημοσίευση του πρώτου post σε αυτό το blog.

Ο χρόνος τρέχει και πίσω δεν γυρίζει. Στις 30 Οκτωβρίου 2006 είχε δημοσιευτεί το κάτωθι:

Ο ύπνος είναι θάνατος (θάνατος στην μέση της ζωής) και αμαρτία είναι η απουσία από το παρόν.

Πόσο δύσκολο είναι το παρόν; Έχει γεμίσει η μπλογκόσφαιρα με αναλύσεις πολιτικο-οικονομικές.

Οι μπλόγκερς βρίσκονται σε ακατάπαυστη κίνηση, σαν μανιακοί. Άλλοι γράφουνε για τον Χριστό, άλλοι για την Ελλάδα, άλλοι για τους πολιτικούς και άλλοι για την οικονομία. Όλοι βιάζονται! Δύσκολα βρίσκεις κάποιον να μιλά στον εαυτό του. Είναι κάτι σαν δημόσιο ημερολόγιο το κάθε μπλογκ. Άλλοι οργανώνουν συζητήσεις, άλλοι σχολιάζουν ο ένας τον άλλον και ξανά ο άλλος τον έναν, άλλοι γίνονται hot blogs, άλλοι θα ήθελαν να γίνουν hot blogs. Άλλοι μιλούν για τον κινηματογράφο και την ποίηση...

Όλοι τέλος πάντων γράφουν για όλα όσα μπορούν και για όσα δεν μπορούν να γραφτούν σε ένα μπλογκ.

Γιατί όλα αυτά; Για να ξεχάσουνε τον εαυτό τους, για να μην απομένουν μοναχοί και δούνε την γύμνια τους, τη μιζέρια τους, το χάος που τους ζώνει τώρα.

Οι μικρότεροι σε ηλικία ζούνε στο μέλλον (Θα πάω συναυλία, Θα τα φτιάξω με την ..., Θα πάω διακοπές) 

Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία ζούνε στο παρελθόν (Εγώ όταν ήμουν στο σχολείο, Όταν ήμουν στον στρατό, Στα δικά μας χρόνια...

Πόσο δύσκολο είναι να ζεις στο εδώ και τώρα. Πόσο δύσκολο είναι το παρόν...

Social network

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

Οι ηλεκτρονικές υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης σε απλά αγγλικά.

(Πατώντας το κουμπάκι CC κάτω δεξιά στην οθόνη του βίντεο στο youtube και διαλέγοντας μεταγραφή ήχου και ΟΚ μπορείτε να έχετε υπότιτλους στο βίντεο που ακολουθεί. Εάν θέλετε και μετάφραση των υπότιτλων τότε πάλι στο ίδιο σημείο διαλέγεται Μετάφραση υπότιτλων και διαλέγεται Ελληνικά.

Μπορεί να γίνει σκόνη;

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

Μια σειρά από βίντεο όπου ο παρουσιαστής κάνει σκόνη τα αξεσουάρ της σύγχρονης τεχνολογίας.

Εδώ γίνεται σκόνη ένα ipad

Εδώ γίνεται σκόνη ένα iphone4

κ.ο.κ.

Τελικά τα πάντα είναι σκόνη.

"χους εσμέν και εις χουν απελευσόμεθα"

Λεφτά υπάρχουν. Από email που κυκλοφόρησε.

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

ΕΝ ΜΕΣΩ ΚΡΙΣΗΣ...

 

ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΙΣ;

 

 

Με απόφαση των υπουργείων Εσωτερικών και Οικονομικών περικόπηκε η κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων κατά 20% σε σχέση με το 2010 και ορίστηκε για το πρώτο τρίμηνο του 2011 ως εξής:

ΠΑΣΟΚ          5.436.332,61

ΝΔ                   4.249.890,51

ΚΚΕ                1.306.274,48.

ΛΑΟΣ             1.089.378,37

ΣΥΡΙΖΑ           972.624,83

ΟΙΚ. ΠΡΑΣ.    450.155,20 ΤΡΕΜΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΛΑΔΗ.

 

ΣΥΝΟΛΟ 1ου τριμήνου 2011, 13.504.656,00

Εάν υποπτευθώ ότι τα νούμερα είναι σωστά θα θυμώσω...

ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΓΟΝΙΟΣ

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Σταμάτα τις απαγορεύσεις και δωσ' του απλά τις σωστές πληροφορίες. Σταμάτα τις διδαχές για τις αξίες και δωσ' του τα κίνητρα να τις ανακαλύψει και να τις αναγνωρίσει το ίδιο. Σταμάτα να ηθικολογείς και άκου γιατί και ποιόν βρίζει. Σταμάτα να ρωτάς «πώς πέρασε» και ρώτα «πως θα ήθελε» να περνά.  Σταμάτα να ασχολείσαι με αυτό «που θα έπρεπε να το απασχολεί» και μάθε τι το απασχολεί πραγματικά. Το παιδί δεν είναι ουδέτερο. Είναι άγρια υποκειμενικό. Το παιδί δεν αντιδρά επειδή είναι έφηβος. Εσύ είσαι γέρος γιατί είσαι υποταγμένος. Σταμάτα να του μιλάς για δουλειά και λεφτά. Σταμάτα να του μιλάς για τη σκληρή κοινωνία. Άφησέ το να παλεύει για τον δικό του κόσμο κι όχι να μπει σ' αυτόν που έφτιαξες εσύ. Σταμάτα να το αντιμετωπίζεις σαν «παιδί» όταν για πρώτη φορά ερωτευτεί και τσακωθεί με τον καλύτερό του φίλο. Άφησέ το να οργισθεί για να μάθει να αισθάνεται. Άφησέ το να κλάψει για να μάθει να πονάει. Άφησέ το να αντέχει για να μάθει να προχωράει. Σταμάτα να είσαι κηδεμόνας. Σταμάτα να θες να γίνεις φίλος του. Μείνε μαζί του για να κρίνεις τα σωστά και να το στηρίζεις στα λάθη του χωρίς να τα δικαιολογείς. Το παιδί πρέπει να ΖΕΙ. Εσύ πρέπει απλά να είσαι ΕΚΕΙ

Αυθαίρετα

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

Μετά τους ημιυπαίθριους να και τα αυθαίρετα.

Τι απαιτείται γαι την νομιμοποίηση των αυθαιρέτων. 

Ρύθμιση αυθαιρέτων

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Τώρα που γυρίζει ...

Και η λυπητερή εδώ:

http://www.amoives.gr/tools.html

Eστω και μόνο η τόλμη τους θα προκαλέσει πάταγο

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Nα παταχθεί η φαυλότητα ή τα θύματά της;Tου Χρηστου Γιανναρα, καθημερινή 09/10/2011
Σε σχόλιο του Nίκου Ξυδάκη, πρωτοσέλιδο στην «K» (24.9.2011), οι περικοπές των συντάξεων, στο όνομα της δημοσιονομικής εξυγίανσης, χαρακτηρίζονταν απερίφραστα «βίαιη υπεξαίρεση ανταποδοτικών εισφορών».
Tα λεξικά της ελληνικής γλώσσας ορίζουν την «υπεξαίρεση» ως «έγκλημα κατά της ιδιοκτησίας σε βαθμό πλημμελήματος ή και κακουργήματος, το οποίο συνίσταται στην παράνομη ιδιοποίηση ξένου πράγματος υπό προσώπου διακατέχοντος αυτό προς φύλαξιν». H ηθική και νομική αποτίμηση της υπεξαίρεσης είναι ίδια με αυτήν της κλοπής, λωποδυσίας, διαρπαγής, λαθροχειρίας.
O N. Ξυδάκης υπενθύμιζε ότι υπάρχουν δύο ειδών συντάξεις που παρέχει το κράτος: Oι «προνοιακές», χορηγούμενες ως ενίσχυση από το κρατικό ταμείο (από το κοινωνικό χρήμα) σε οικονομικά ασθενείς πληθυσμικές ομάδες (π. χ. συντάξεις του OΓA). Kαι αυτές που παρέχονται ως ανταπόδοση εισφορών, επιβεβλημένων στον εργαζόμενο από το ίδιο το κράτος (κρατήσεις από τον μισθό υποχρεωτικές βάσει νόμου).
Στην περίπτωση των ανταποδοτικών εισφορών το κράτος λειτουργεί ως ασφαλιστικός ή τραπεζικός οργανισμός: Συλλέγει τις εισφορές για να τις αξιοποιήσει αναπαραγωγικά (να τις τοκίσει, να τις επενδύσει), ώστε, όταν ο εργαζόμενος φτάσει στην ηλικία να αποσυρθεί από την ενεργό υπηρεσία, οι αξιοποιημένες καταβολές του - χρήματά του (αμοιβές δεκαετιών δουλειάς, κόπου, ικανοτήτων, επιμέλειας, συνέπειας, δημιουργικών πρωτοβουλιών) να του ανταποδίδονται για να του εξασφαλίσουν αξιοπρεπή συνέχιση του βίου και τέλη του βίου. H ανάληψη από το κράτος αυτού του ρόλου συνιστά κατάκτηση κοινωνική, καίριο επίτευγμα πολιτισμού και ανθρωπιάς, γιατί ο μόχθος του εργαζόμενου δεν αφήνεται να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από την κερδοσκοπία ασφαλιστικών εταιρειών και Tραπεζών.
Oμως στο μεταπρατικό ελλαδικό κρατίδιο, το καθεστώς της κομματοκρατίας, θεμελιωμένο στο «πελατειακό σύστημα» και στον παρασιτισμό, δεν σεβάστηκε, σχεδόν ποτέ, τις ασφαλιστικές εισφορές των λειτουργών του και τους οργανισμούς διαχείρισής τους. Oι λειτουργοί του κράτους ήταν πάντοτε εξαρτημένοι από τα κόμματα - τα κόμματα τους διόριζαν, τα κόμματα τους εξασφάλιζαν προαγωγή, ευνοϊκές μεταθέσεις, αμνήστευση ανικανότητας ή αχρειότητας. Λογάριαζαν πάντοτε τους εργαζόμενους στο δημόσιο εξαγορασμένη πελατεία τους, πλεμπάγια υποτελή στην ασύδοτη εξουσία τους, γιατί λοιπόν να σεβαστούν τις αποταμιεύσεις τους; Eτσι, όταν τα έσοδα του κράτους δεν επαρκούσαν για τα έξοδα των επαγγελματιών της εξουσίας (την εξαγορά ψήφων και συνειδήσεων, την κομματική προπαγάνδα και διαφήμιση, την απληστία της κομματικής καμαρίλας), τότε κάθε κυβέρνηση λεηλατούσε, αυτονόητα και αδιάντροπα, τις κατατεθειμένες, ανταποδοτικές εισφορές των κρατικών λειτουργών, τα ασφαλιστικά τους ταμεία. Tαυτόχρονα οι κομματικές πελατείες διοχετεύονταν με πληθωρικούς διορισμούς, ακατάσχετους, καινούργιων συνεχώς υπαλλήλων, στους ασφαλιστικούς οργανισμούς του δημοσίου, με αποτέλεσμα οι εισφορές των εργαζομένων να ξοδεύονται για να καλύψουν το τεράστιο λειτουργικό κόστος αυτών των οργανισμών.
Γι' αυτό προέκυψε το πλήθος «επικουρικών» ταμείων ασφάλισης - απεγνωσμένη προσπάθεια αυτοπροστασίας των υπαλλήλων του κράτους, άμυνα απέναντι στους κλέφτες του μόχθου τους. Προέκυψαν και τα «ευγενή» ταμεία: ασφαλιστικοί οργανισμοί υπαλλήλων επιμέρους κρατικών υπηρεσιών που εξεβίασαν την αυτονόμησή τους από τη συνταξιοδότηση και ασφάλιση του δημοσίου. Για να γεννηθούν με αυτό τον τρόπο παρανοϊκές, ασύλληπτες σε οποιαδήποτε ευνομούμενη χώρα κοινωνικές αδικίες: Eνας απόφοιτος λυκείου, τεχνικός της ΔEH ή του OTE, να έχει διπλάσια σύνταξη από έναν καθηγητή πανεπιστημίου, ένας πρώην βουλευτής, με τέσσερα χρόνια θητείας στα έδρανα της Bουλής, τριπλάσια, και ένας πρώην πιλότος της κρατικής «Oλυμπιακής» πενταπλάσια σύνταξη από έναν πανεπιστημιακό δάσκαλο και ερευνητή.
H καινούργια περικοπή των συντάξεων του δημοσίου που διέταξε ο συνταγματολόγος πρωθυπουργεύων (και σοσιαλιστής ασφαλώς) κ. Eυάγγελος Bενίζελος, είναι η τέταρτη μέσα σε ένα χρόνο. Kράτος νόμου δεν υπάρχει στο Eλλαδιστάν, συνταγματολόγοι θεσπίζουν την υπεξαίρεση ανταποδοτικών εισφορών, καθιστούν έννομη πράξη την κλοπή - λωποδυσία - ιδιοποίηση ξένης περιουσίας. Προφανώς μάταιη είναι κάθε απόπειρα προσφυγής στα ελλαδικά Δικαστήρια - πρώτοι οι δικαστές έχουν εκβιαστικά κατορθώσει να χρυσαμείβονται συμπαίζοντας με τους φαυλεπίφαυλους επαγγελματίες του κομματικού συστήματος.
Kάποιοι νομικοί πιστεύουν ότι στο Eυρωπαϊκό Δικαστήριο παράγεται, ακόμα, νομική σκέψη, λειτουργεί Δίκαιο. Iσως θα άξιζε τον κόπο, μια ομάδα ταλαντούχων Eλλήνων νομικών να ελέγξει το πιστευόμενο, να πειραματιστεί με μια προσφυγή Eλλήνων συνταξιούχων του δημοσίου. Προσφυγή όχι εναντίον του ελλαδικού κράτους - δεν βγαίνει τίποτα με μια ακόμα καταδίκη του φαιδρού κουκλοθέατρου. Προσφυγή εναντίον του εκπροσώπου της Eυρωπαϊκής Eνωσης στην «Tρόικα», του κ. Mατίας Mορς και του εκπροσώπου της Kεντρικής Eυρωπαϊκής Tράπεζας, κ. Kλάους Mαζούχ. Aν δεν είναι συνεργοί στο κατ' εξακολούθησιν έγκλημα της βίαιης υπεξαίρεσης ανταποδοτικών εισφορών, είναι ηθικοί αυτουργοί ή, επιτέλους, ανέχθηκαν και κάλυψαν έγκλημα που μπορούσαν να αποτρέψουν: τον βυθισμό στην απόγνωση εκατοντάδων χιλιάδων συνανθρώπων τους.
Iσως το κυρίως εγκληματικό στη συμπεριφορά των δύο εκπροσώπων ευρωπαϊκών θεσμών στην «Tρόικα» να είναι (και να μπορεί να θεμελιωθεί νομικά ως έγκλημα) η κατάφωρη προδοσία των αρχών Δικαίου και των ανθρωπιστικών αρχών που θεμελιώνουν σήμερα το όραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, όραμα και αίτημα εκατομμυρίων ανθρώπων στις χώρες - μέλη της E.E. Aσφαλώς και πρέπει να πληρώσει η Eλλάδα την αφροσύνη και διαφθορά των εκλεγμένων από τους πολίτες κυβερνήσεων της κομματοκρατίας. Aλλά με μέτρα πάταξης του πελατειακού κράτους, του παρασιτισμού, της φαυλότητας.
Oχι με κλοπή - λωποδυσία - υφαρπαγή αμοιβών του μόχθου.
Kάποιοι ιδιοφυείς νομικοί θα τολμήσουν το εγχείρημα; Eστω και μόνο η τόλμη τους θα προκαλέσει πάταγο.

Steve Jobs ΣΕΠ

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

I am honored to be with you today at your commencement from one of the finest universities in the world. I never graduated from college. Truth be told, this is the closest I've ever gotten to a college graduation. Today I want to tell you three stories from my life. That's it. No big deal. Just three stories.

The first story is about connecting the dots.

I dropped out of Reed College after the first 6 months, but then stayed around as a drop-in for another 18 months or so before I really quit. So why did I drop out?

It started before I was born. My biological mother was a young, unwed college graduate student, and she decided to put me up for adoption. She felt very strongly that I should be adopted by college graduates, so everything was all set for me to be adopted at birth by a lawyer and his wife. Except that when I popped out they decided at the last minute that they really wanted a girl. So my parents, who were on a waiting list, got a call in the middle of the night asking: "We have an unexpected baby boy; do you want him?" They said: "Of course." My biological mother later found out that my mother had never graduated from college and that my father had never graduated from high school. She refused to sign the final adoption papers. She only relented a few months later when my parents promised that I would someday go to college.

And 17 years later I did go to college. But I naively chose a college that was almost as expensive as Stanford, and all of my working-class parents' savings were being spent on my college tuition. After six months, I couldn't see the value in it. I had no idea what I wanted to do with my life and no idea how college was going to help me figure it out. And here I was spending all of the money my parents had saved their entire life. So I decided to drop out and trust that it would all work out OK. It was pretty scary at the time, but looking back it was one of the best decisions I ever made. The minute I dropped out I could stop taking the required classes that didn't interest me, and begin dropping in on the ones that looked interesting.

It wasn't all romantic. I didn't have a dorm room, so I slept on the floor in friends' rooms, I returned coke bottles for the 5’ deposits to buy food with, and I would walk the 7 miles across town every Sunday night to get one good meal a week at the Hare Krishna temple. I loved it. And much of what I stumbled into by following my curiosity and intuition turned out to be priceless later on. Let me give you one example:

Reed College at that time offered perhaps the best calligraphy instruction in the country. Throughout the campus every poster, every label on every drawer, was beautifully hand calligraphed. Because I had dropped out and didn't have to take the normal classes, I decided to take a calligraphy class to learn how to do this. I learned about serif and san serif typefaces, about varying the amount of space between different letter combinations, about what makes great typography great. It was beautiful, historical, artistically subtle in a way that science can't capture, and I found it fascinating.

None of this had even a hope of any practical application in my life. But ten years later, when we were designing the first Macintosh computer, it all came back to me. And we designed it all into the Mac. It was the first computer with beautiful typography. If I had never dropped in on that single course in college, the Mac would have never had multiple typefaces or proportionally spaced fonts. And since Windows just copied the Mac, it's likely that no personal computer would have them. If I had never dropped out, I would have never dropped in on this calligraphy class, and personal computers might not have the wonderful typography that they do. Of course it was impossible to connect the dots looking forward when I was in college. But it was very, very clear looking backwards ten years later.

Again, you can't connect the dots looking forward; you can only connect them looking backwards. So you have to trust that the dots will somehow connect in your future. You have to trust in something your gut, destiny, life, karma, whatever. This approach has never let me down, and it has made all the difference in my life.

My second story is about love and loss.

I was lucky I found what I loved to do early in life. Woz and I started Apple in my parents garage when I was 20. We worked hard, and in 10 years Apple had grown from just the two of us in a garage into a $2 billion company with over 4000 employees. We had just released our finest creation the Macintosh a year earlier, and I had just turned 30. And then I got fired. How can you get fired from a company you started? Well, as Apple grew we hired someone who I thought was very talented to run the company with me, and for the first year or so things went well. But then our visions of the future began to diverge and eventually we had a falling out. When we did, our Board of Directors sided with him. So at 30 I was out. And very publicly out. What had been the focus of my entire adult life was gone, and it was devastating.

I really didn't know what to do for a few months. I felt that I had let the previous generation of entrepreneurs down - that I had dropped the baton as it was being passed to me. I met with David Packard and Bob Noyce and tried to apologize for screwing up so badly. I was a very public failure, and I even thought about running away from the valley. But something slowly began to dawn on me I still loved what I did. The turn of events at Apple had not changed that one bit. I had been rejected, but I was still in love. And so I decided to start over.

I didn't see it then, but it turned out that getting fired from Apple was the best thing that could have ever happened to me. The heaviness of being successful was replaced by the lightness of being a beginner again, less sure about everything. It freed me to enter one of the most creative periods of my life.

During the next five years, I started a company named NeXT, another company named Pixar, and fell in love with an amazing woman who would become my wife. Pixar went on to create the worlds first computer animated feature film, Toy Story, and is now the most successful animation studio in the world. In a remarkable turn of events, Apple bought NeXT, I returned to Apple, and the technology we developed at NeXT is at the heart of Apple's current renaissance. And Laurene and I have a wonderful family together.

I'm pretty sure none of this would have happened if I hadn't been fired from Apple. It was awful tasting medicine, but I guess the patient needed it. Sometimes life hits you in the head with a brick. Don't lose faith. I'm convinced that the only thing that kept me going was that I loved what I did. You've got to find what you love. And that is as true for your work as it is for your lovers. Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work. And the only way to do great work is to love what you do. If you haven't found it yet, keep looking. Don't settle. As with all matters of the heart, you'll know when you find it. And, like any great relationship, it just gets better and better as the years roll on. So keep looking until you find it. Don't settle.

My third story is about death.

When I was 17, I read a quote that went something like: "If you live each day as if it was your last, someday you'll most certainly be right." It made an impression on me, and since then, for the past 33 years, I have looked in the mirror every morning and asked myself: "If today were the last day of my life, would I want to do what I am about to do today?" And whenever the answer has been "No" for too many days in a row, I know I need to change something.

Remembering that I'll be dead soon is the most important tool I've ever encountered to help me make the big choices in life. Because almost everything all external expectations, all pride, all fear of embarrassment or failure - these things just fall away in the face of death, leaving only what is truly important. Remembering that you are going to die is the best way I know to avoid the trap of thinking you have something to lose. You are already naked. There is no reason not to follow your heart.

About a year ago I was diagnosed with cancer. I had a scan at 7:30 in the morning, and it clearly showed a tumor on my pancreas. I didn't even know what a pancreas was. The doctors told me this was almost certainly a type of cancer that is incurable, and that I should expect to live no longer than three to six months. My doctor advised me to go home and get my affairs in order, which is doctor's code for prepare to die. It means to try to tell your kids everything you thought you'd have the next 10 years to tell them in just a few months. It means to make sure everything is buttoned up so that it will be as easy as possible for your family. It means to say your goodbyes.

I lived with that diagnosis all day. Later that evening I had a biopsy, where they stuck an endoscope down my throat, through my stomach and into my intestines, put a needle into my pancreas and got a few cells from the tumor. I was sedated, but my wife, who was there, told me that when they viewed the cells under a microscope the doctors started crying because it turned out to be a very rare form of pancreatic cancer that is curable with surgery. I had the surgery and I'm fine now.

This was the closest I've been to facing death, and I hope it's the closest I get for a few more decades. Having lived through it, I can now say this to you with a bit more certainty than when death was a useful but purely intellectual concept:

No one wants to die. Even people who want to go to heaven don't want to die to get there. And yet death is the destination we all share. No one has ever escaped it. And that is as it should be, because Death is very likely the single best invention of Life. It is Life's change agent. It clears out the old to make way for the new. Right now the new is you, but someday not too long from now, you will gradually become the old and be cleared away. Sorry to be so dramatic, but it is quite true.

Your time is limited, so don't waste it living someone else's life. Don't be trapped by dogma which is living with the results of other people's thinking. Don't let the noise of others' opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.

When I was young, there was an amazing publication called The Whole Earth Catalog, which was one of the bibles of my generation. It was created by a fellow named Stewart Brand not far from here in Menlo Park, and he brought it to life with his poetic touch. This was in the late 1960's, before personal computers and desktop publishing, so it was all made with typewriters, scissors, and polaroid cameras. It was sort of like Google in paperback form, 35 years before Google came along: it was idealistic, and overflowing with neat tools and great notions.

Stewart and his team put out several issues of The Whole Earth Catalog, and then when it had run its course, they put out a final issue. It was the mid-1970s, and I was your age. On the back cover of their final issue was a photograph of an early morning country road, the kind you might find yourself hitchhiking on if you were so adventurous. Beneath it were the words: "Stay Hungry. Stay Foolish." It was their farewell message as they signed off. Stay Hungry. Stay Foolish. And I have always wished that for myself. And now, as you graduate to begin anew, I wish that for you.

Stay Hungry. Stay Foolish.

Thank you all very much.

Παύλος ο Ασυμβίβαστος

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

Σου γράφω πάλι από ανάγκη
η ώρα πέντε το πρωί
το μόνο πράγμα που 'χει μείνει
όρθιο στον κόσμο είσαι εσύ

Τι να τις κάνω τις τιμές τους
τα λόγια τα θεατρικά
μες στην οθόνη του μυαλού μου
χάρτινα είδωλα νεκρά

Να μ' αγαπάς όσο μπορείς να μ' αγαπάς

Κοιτάζοντας μες στον καθρέφτη
βλέπω ένα πρόσωπο γνωστό
κι ίσως η ασχήμια του να φύγει
μόλις πλυθώ και ξυριστώ

Βρωμάει η ανάσα απ' τα τσιγάρα
βαραίνει ο νους μου απ' τα πολλά
στον τοίχο κάποια Μόνα Λίζα
σε φέρνει ακόμα πιο κοντά

Να μ' αγαπάς όσο μπορείς να μ' αγαπάς

Αν και τελειώνει αυτό το γράμμα
η ανάγκη μου δε σταματά
σαν το πουλί πάνω στο σύρμα
σαν τον αλήτη που γυρνά

Θέλω να 'ρθείς και να μ' ανάψεις
το παραμύθι να μου πεις
σαν μάνα γη να μ' αγκαλιάσεις
σαν άσπρο φως να ξαναρθείς.

Facebook για εκπαιδευτικούς.

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Έτσι μου είπαν

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

Άκου ρε γιε της καλογριάς,
ο φίλος σου είμαι ο πανουργιάς
και το δεξί σου χέρι
κι εκείνος που καλύτερα
απ' ολουνούς σε ξέρει.

Λένε πως παίζεις με χανουμάκια,
με τουρκοπούλες και καλογριές
και σ' αραδιάζουνε βρισιές.
Πως μπαινοβγαίνεις στους μαχαλάδες,
με ντερβησάδες στήνεις χορό
και με ρωτάν και τι να πω;
Λένε πως έχεις αλισβερίσι,
μ' Αλή Πασάδες κάνεις χωριό
και σε ρωτάω τι να τους πω.

Πες τους ρε φίλε πανουργιά,
(ορέ) έχω εις στον πούτσον μου βιολιά,
έχω και τουμπερλέκια
κι όπως γουστάρω τα βαρώ
και σπάω τα ζεμπερέκια.
Όταν γυρίσω θα τους γαμήσω
και αν αργήσω δώσ' τους κι αυτό,
είναι τ' αρχίδια μου τα δυο.
Όπως στα λέω να τους τα γράψεις,
όπως στα λέω να τους τα πεις,
Καραϊσκάκης σεβνταλής,
Καραϊσκάκης μπεσαλής.

Καραϊσκάκης γεια χαρά,
γεια σου ρε γέρο του Μοριά
και γεια που σ' αγαπάνε.
Γεια τους που δε λυγίζουνε
και που δεν προσκυνάνε.

Λένε για μένα τα καρακόλια,
άκου τι λένε να μη γαμεί,
μίλα κι εσύ ρε Θοδωρή.
Όπως τα λέμε να τους τα γράψεις,
όπως τα λέμε να τους τα πεις,
Καραϊσκάκης, Θοδωρής.
Όπως τα λέμε να τους τα γράψεις,
όπως τα λέμε να τους τα πεις,
Κολοκοτρώνης και Γιωργής,
Καραϊσκάκης, Θοδωρής.

Γεια σου ρε Ανδρούτσο, γεια χαρά,
γεια σας παιδιά μου αητόπουλα,
που 'χετε αητό πατέρα
κι όποιος δε με κατάλαβε,
τότε ας μας κάνει αέρα.
Όπως τα λέμε να τους τα γράψεις,
όπως τα λέμε να τους τα πεις,
Ανδρούτσος,Γιώργης, Θοδωρής.
Έτσι μου είπαν να σας τα γράψω,
έτσι μου είπαν λόγω τιμής,
Ανδρούτσος, Γιώργης, Θοδωρής.

Έτσι μου είπαν να σας τα γράψω,
έτσι μου είπαν λόγω τιμής,
μαζί τους είμαστε κι εμείς
μαζί σας είμαστε κι εμείς

Στίχοι γραμένοι από τον Νίκο Καλογερόπουλο

για το soundrack της ταινίας οι Ιππείς της Πύλου.

Δεν είναι πόλεμος...

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Από το έργο Ψυχή Βαθιά τα λόγια ενός μεγάλου καλλιτέχνη.

Πού είναι το παιδί; Το θέλω πίσω. Πεντάρφανο... Εγώ το μεγάλωσα. Εγώ το 'δωσα στην πατρίδα.

Ποια δόξα; Δεν είναι πόλεμος τούτο που μας βρήκε κύριε ταξίαρχε. Ντροπή είναι... Ελληνες να τουφεκάνε Ελληνες. 

Θέλω να το κηδέψω στο χωριό...Τον περιμένει όλο το χωριό...Δεν γυρίζω μονάχος.

Το σπίτι μου καμένο...να 'χω ένα τάφο να πηγαίνω...

Αισιοδοξία

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΤΣΙ... ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ

Το λίκνο της δημοκρατίας κλονίζει την Ευρώπη του Mark Mazower Δημοσιεύθηκε: 11:22 - 05/07/11 Παρέμβαση στις εξελίξεις στην Ελλάδα κάνει με άρθρο του στους "New York Times" ο Mark A. Mazower. Ο γνωστός Βρετανός ιστορικός και φιλόσοφος, με ειδίκευση στην ιστορία της Ελλάδας και της Ευρώπης, είναι διευθυντής του Κέντρου Διεθνούς Ιστορίας του Columbia University. "Την περασμένη Πέμπτη, όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την Ελλάδα, καθώς το κοινοβούλιό της ψήφιζε ένα καθοριστικό πακέτο μέτρων λιτότητας, που θα μπορούσε να έχει κρίσιμες επιπτώσεις σε όλο το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Αναμφίβολα, προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι αυτό το πολύ μικρό κομμάτι των Βαλκανίων συγκέντρωσε τόσο μεγάλη προσοχή. Συνήθως, αντιμετωπίζουμε την Ελλάδα ως τη γενέτειρα του Περικλή και του Πλάτωνα, μια χώρα που η σπουδαιότητά της περιορίζεται στα χρόνια της αρχαιότητας. Αλλά, στην πραγματικότητα, αυτή δεν είναι η πρώτη φoρά που για να καταλάβουμε το μέλλον της Ευρώπης πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας μακριά από τις μεγάλες δυνάμεις στο κέντρο της ηπείρου και να καταγράψουμε προσεκτικά τα τεκταινόμενα στην Αθήνα. Τα τελευταία 200 χρόνια, η Ελλάδα βρίσκεται στην εμπροσθοφυλακή των ευρωπαϊκών εξελίξεων. Στη δεκαετία του 1820, η επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέστησε την Ελλάδα ένα από τα πρώτα σύμβολα της απελευθέρωσης από τα δεσμά της απολυταρχίας. Για τους Φιλέλληνες, δεν υπήρχε υψηλότερος στόχος από την αναγέννηση της Ελλάδας. "Στο μεγάλο πρωινό του κόσμου", γράφει στο ποίημά του "Ελλάς" ο Σέλεϊ, "έλαμψε η λαμπρότητα της ελευθερίας". H νίκη της ελληνικής επανάστασης θα σήμαινε τον θρίαμβο της ελευθερίας όχι μόνο απέναντι στους Τούρκους αλλά και απέναντι σε όλους τους δυνάστες που κρατούσαν τους Ευρωπαίους υποδουλωμένους. Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και Αμερικανοί ξεκίνησαν να πολεμήσουν με τη γαλανόλευκη σημαία για χάρη της δημοκρατίας. Και μέσα σε μία δεκαετία η χώρα κατάφερε να κερδίσει την ανεξαρτησία της. Κατά τη διάρκεια του επόμενου αιώνα, το μίγμα συνταγματικής δημοκρατίας και εθνικού πατριωτισμού που ενσάρκωσε η Ελλάδα εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο, καταλήγοντας στην κατάρρευση της Οθωμανικής, Ρωσικής και Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και στην αντικατάστασή τους από τα έθνη-κράτη. Η Ελλάδα ήταν αυτή που χάραξε την πορεία της Ευρώπης και μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αλλά αυτήν τη φορά έφερε στο προσκήνιο τη σκοτεινή πλευρά της δημοκρατίας. Σε έναν κόσμο από κράτη-έθνη, οι εθνικές μειονότητες, όπως οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί στην Ελλάδα και οι ορθόδοξοι χριστιανοί στη Μικρά Ασία, έφτιαξαν τη συνταγή της παγκόσμιας αποσταθεροποίησης. Στις αρχές του 1920, οι ηγεσίες της Ελλάδας και της Τουρκίας αποφάσισαν να προχωρήσουν σε ανταλλαγή πληθυσμών, διώχνοντας περίπου 2 εκατομμύρια χριστιανούς και μουσουλμάνους για χάρη της εθνικής ομοιογένειας. Η ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών ήταν η μεγαλύτερη μετακίνηση μεταναστών που είχε οργανωθεί από κράτη ως τότε και αποτέλεσε το παράδειγμα που ακολούθησαν οι Ναζί και άλλοι σε μετακινήσεις λαών στην ανατολική Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ινδία. Από αυτήν την άποψη, είναι μάλλον ειρωνικό το γεγονός ότι η Ελλάδα βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της αντίστασης ενάντια στους Ναζί. Τον χειμώνα του 1940 - '41, ήταν η πρώτη χώρα που κατάφερε να αντισταθεί με επιτυχία στις χώρες του Άξονα, γελοιοποιώντας τον Μουσολίνι στα ελληνοαλβανικά σύνορα και προκαλώντας τους πανηγυρισμούς της υπόλοιπης Ευρώπης. Και ήταν πολλοί αυτοί που πανηγύρισαν λίγους μήνες αργότερα, όταν ένας νεαρός ακροαριστερός αγωνιστής, ονόματι Μανώλης Γλέζος, σκαρφάλωσε ένα βράδυ μαζί με έναν φίλο του στην Ακρόπολη και κατέβασε μια σημαία με τη σβάστικα που είχαν αναρτήσει οι Γερμανοί. (Σχεδόν 70 χρόνια αργότερα ο κ. Γλέζος θα δεχόταν δακρυγόνα και χημικά από την ελληνική αστυνομία, σε διαδηλώσεις κατά των μέτρων λιτότητας). Αλλά τελικά η Ελλάδα παραδόθηκε στη γερμανική κατοχή. Η κυριαρχία των Ναζί έφερε την πολιτική αποσύνθεση, την πείνα και μετά την απελευθέρωση τον όλεθρο του εμφυλίου πολέμου ανάμεσα στις κομμουνιστικές και στις αντικομμουνιστικές δυνάμεις. Μόλις λίγα χρόνια μετά την ήττα του Χίτλερ, η Ελλάδα βρέθηκε και πάλι στο επίκεντρο της Ιστορίας, στο μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου. Το 1947, ο Πρόεδρος Χάρι Τρούμαν χρησιμοποίησε τον εμφύλιο ως παράδειγμα στο περίφημο Δόγμα Τρούμαν και στη δέσμευσή του να καταπολεμήσει τον κομμουνισμό και να ξαναχτίσει την Ευρώπη. Ξαφνικά η Ελλάδα αποτέλεσε το κέντρο μιας υπερατλαντικής σταυροφορίας για μια διαφορετική Ευρώπη, μια Ευρώπη διχοτομημένη, που ως μόνη διέξοδο από την ένδεια των αρχών του 1940 έβλεπε τη συνεργασία με τις ΗΠΑ. Την ώρα που τα δολάρια άρχισαν να ρέουν, Αμερικανοί σύμβουλοι εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα για να κατευθύνουν την ελληνική κυβέρνηση και ναπάλμ κατέκαιαν τα ελληνικά βουνά, οδηγώντας τους κομμουνιστές στην εγκατάλειψη της χώρας. Η πολιτική και ευρωπαϊκή ενοποίηση της Ευρώπης είχε στόχο να βάλει ένα τέλος στις αδυναμίες και τις εξαρτήσεις της διαιρεμένης ηπείρου, και η Ελλάδα αποτέλεσε και πάλι το έμβλημα της νέας ιστορικής φάσης. Η πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 δεν έφερε στη χώρα μόνο τη συμμετοχή στην Ε.Ε, αλλά (μαζί με τις δημοκρατικές μεταβάσεις στην Ισπανία και την Πορτογαλία) έδωσε και το έναυσμα για το κύμα δημοκρατικοποίησης στις δεκαετίες του '80 και του '90, πρώτα στη Λατινική Αμερική και στη νοτιοανατολική Ασία και μετά στην ανατολική Ευρώπη. Και έδωσε στην Ε.Ε μια δυναμική επέκτασης και τη φιλοδοξία να μεταλλαχθεί από μια μικρή συμμαχία εύπορων ευρωπαϊκών κρατών σε μια φωνή για μια νέα δημοκρατική ήπειρο στην ολότητά της, από τον Νότο μέχρι την Ανατολή. Και σήμερα, μετά το ξεθώριασμα της ευφορίας της δεκαετίας του '90 και την εξάπλωση ανάμεσα στους Ευρωπαίους ενός πνεύματος μαρασμού, είναι πάλι οι Έλληνες που καλούνται να αμφισβητήσουν τους μανδαρίνους της Ε.Ε. και να εγείρουν το ερώτημα για το μέλλον της ηπείρου. Υποτίθεται ότι η Ε.Ε. είχε στόχο να στηρίξει μια διασπασμένη Ευρώπη, να ισχυροποιήσει τη δημοκρατική δυναμική της και να μετατρέψει την ήπειρο σε μία δύναμη ικανή να ανταγωνιστεί στην παγκόσμια σκηνή. Είναι ίσως ταιριαστό σε ένα από τα γηραιότερα και πιο δημοκρατικά έθνη-κράτη να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του νέου μετώπου, αμφισβητώντας όλα αυτά τα επιτεύγματα. Γιατί αυτήν τη στιγμή είμαστε όλοι μικρές δυνάμεις, και για άλλη μια φορά η Ελλάδα βρίσκεται στην εμπροσθοφυλακή του αγώνα για ένα νέο μέλλον".

Καθημερινή.

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2011

Aιδώς και δίκη

Tου Χρηστου Γιανναρα

Aσυμβίβαστη μνήμη, θα πει: Nα μην ξεχνάμε εγκλήματα για τα οποία οι αυτουργοί αυτοαμνηστεύθηκαν. Oύτε να μας παραπλανά η ανικανότητα φτιασιδωμένη με τίτλους αξιωμάτων από ένα παρελθόν που δεν κρίθηκε ποτέ, δεν δικάστηκε. Kοινωνία, χωρίς ασυμβίβαστη συλλογική μνήμη, είναι καταδικασμένη σε δυστυχία. Aνυπόφορη δυστυχία.

Mε βάση αυτή την εμπειρική αρχή, ας θυμηθούμε τώρα, ένα προς ένα, τα πρόσωπα που συγκροτούν, ακόμα σήμερα, τη «σκιώδη κυβέρνηση» του κ. Σαμαρά. Kαι γιατί να ασχολούμαστε με ένα από καιρό πεθαμένο, απόλυτης πολιτικής στειρότητας κόμμα; Mα επειδή οι μέρες του κυβερνώντος, επίσης σάπιου και απόλυτης πολιτικής στειρότητας κόμματος, είναι πια μετρημένες. Kαι το οψέποτε εκλογικό αποτέλεσμα θα το κρίνουν (αποτελούν την κρίσιμη εκλογική μάζα) οι οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων με τέτοια μικρόνοια, ώστε να αποθηριώνονται όταν υποβιβάζεται η ομάδα τους για εγκλήματα των μαφιόζων ηγητόρων της.

Eίναι φαυλεπίφαυλος ο κύκλος: Για να αρθρώσουμε πολιτική κριτική, πρέπει ρεαλιστικά να υπομνήσουμε το κρετινικό επίπεδο ακρισίας που καθηλώνει σε διαδικασίες αποσύνθεσης την ελληνική πολιτεία. Nα έχουμε συνεχώς προ οφθαλμών, ποιοι ετοιμάζονται να μας κυβερνήσουν και πάλι, με την ψήφο ποιου επιπέδου μαζανθρώπων.

Nα θυμηθούμε λοιπόν, ένα προς ένα, τα πρόσωπα της «σκιώδους κυβέρνησης» του κ. Σαμαρά. Για να συνειδητοποιήσουμε ότι από τη χώρα έχει χαθεί η ντροπή. Kαι η έκλειψη της ντροπής είναι μάλλον ο θεμελιώδης παράγων που ερμηνεύει τα τρία, απορίας άξια (για τη λογική του ενστίκτου αυτοσυντήρησης) δεδομένα: Oτι κυβερνάει την Eλλάδα άνθρωπος με τα φυσικά προσόντα του ολίγιστου των Παπανδρέου. Oτι συγκροτούν αξιωματική αντιπολίτευση («σκιώδη κυβέρνηση») πρόσωπα αποδεδειγμένης, επί πέντε χρόνια, φαυλότητας ή κραυγαλέας ανικανότητας. Kαι ότι δεν στερούνται τα πολιτικά τους δικαιώματα άνθρωποι που καίνε, καταστρέφουν και δηώνουν* μια πόλη, επειδή υποβαθμίστηκε η τοπική ποδοσφαιρική τους ομάδα.

Mήπως είναι ρητορική υπερβολή, σχήμα λόγου ο ισχυρισμός ότι και τα τρία συμπτώματα τα γεννάει η έκλειψη της ντροπής, η αναισχυντία και μόνη; Oχι, το βεβαιώνει η αρχέγονη ανθρώπινη πείρα και σοφία: Για να ιδρύσουν οι άνθρωποι «πόλιν», «βίον πολιτικόν», ο Δίας τους έστειλε τον Eρμή κομίζοντα, δώρα θεϊκά, την «αιδώ» και την «δίκην»: την «αίσθηση» της ντροπής και την «αίσθηση» του δικαίου, της δικαιοσύνης.

H ντροπή σηματοδοτεί την κοινωνική αναφορικότητα των πράξεων και της συμπεριφοράς: πράττω και συμπεριφέρομαι κοινωνώντας τη ζωή και την ύπαρξη, δεν είμαι μια κλειστή και αυτόνομη ατομική αυτοτέλεια. Yπάρχω ως-προς τους άλλους, ζω «έναντι» των άλλων, τη μοναδικότητα (ετερότητα) της ύπαρξής μου τη γεννάει η σχέση μου με τους άλλους. Eίμαι πρόσ-ωπο, όχι αδιαφοροποίητο άτομο, αριθμητική μονάδα ομοειδούς συνόλου ή πολτού. Yπάρχω δίνοντας λογαριασμό στους «έναντι».

Eχουμε ανάγκη «τον έπαινο του δήμου και των σοφιστών», δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς «τα δύσκολα και ανεκτίμητα εύγε», δεν είμαστε άνθρωποι χωρίς αυτά. Γι' αυτό και οι επαγγελματίες της πολιτικής θέλουν να ακούνε μόνο τους κόλακες, δεν αντέχουν τα όσα τους ντροπιάζουν. Προτιμάνε να χάνουν την επαφή με την πραγματικότητα, και αυτή η προτίμηση είναι καθαρή αδιαντροπιά. Aντί να εξαφανιστούν από προσώπου γης πενθώντας για τα εγκλήματά τους, αντί να τους εξαφανίσει τουλάχιστον το κόμμα τους τιμωρώντας τις πομπές ή τη γελοιώδη ανικανότητά τους, προβάλλονται σε «σκιώδεις κυβερνήσεις», κατακλύζουν τις τηλεοράσεις με παπαρδέλες αφόρητης κοινοτοπίας και μικρόνοιας, παζαρεύουν εκλογικές περιφέρειες και θέσεις στα ψηφοδέλτια.

Πώς κοιμούνται τη νύχτα οι ένοχοι αυτουργίας ή συνεργίας στο πιο αποτρόπαιο έγκλημα: την ανεργία 800.000 συμπολιτών τους, χωρίς να έχει απολυθεί ούτε ένας από τους αναρίθμητους κηφήνες της δημοσιοϋπαλληλίας τούς ρουσφετολογικά διορισμένους; Πώς τολμάνε οι αδιάντροποι να συνεχίζουν τον σκυλοκαβγά για τη «σίγουρη» νίκη του ο καθένας στις επόμενες εκλογές, ενώ από μέρα σε μέρα παραμονεύει και η τυπική χρεοκοπία, δηλαδή ο λιμός και η αλληλοσφαγή; Eυτυχώς τουλάχιστον που δεν διανοούνται να ξεμυτίσουν στους δρόμους, ευτυχώς οσφραίνονται ότι δεν είναι (ακόμα) όλοι οι Eλληνες οπαδοί του «Oλυμπιακού Bόλου» ή σταλινάκια του Περισσού, υπάρχει ακόμα νοημοσύνη, πολίτες με όλη τη σημασία της λέξης που σκέπτονται, κρίνουν και μπορούν να δείξουν στην πράξη ότι είναι ακόμα κατάπτυστος ο φαύλος και ο ανίκανος, απόβλητος από την κοινωνία των πολιτών, «άγος πόλεως».

H έκλειψη της ντροπής δεν προδίδει μόνο αυτομόληση από την κοινωνία των προσώπων, φανερώνει και διολίσθηση σε κάποιο είδος αναισθησίας, αφασίας των αισθητηρίων, περίπου χαύνωσης.

Aλλιώς δεν εξηγείται τέτοια νέκρωση του φυσικού ενστίκτου αυτοσωτηρίας. Aκόμα και ο τόσο αδικημένος σε προσόντα, ολίγιστος των Παπανδρέου ή ο τόσο έγκαιρα φυλακισμένος στην απομόνωση της επαγγελματικής πολιτικής Σαμαράς θα μπορούσαν να έχουν αντιληφθεί το προφανέστατο, αν δεν είχαν προσβληθεί από τον ιό της απώλειας επαφής με την πραγματικότητα: Oτι μόνο ο εξοβελισμός από τον κομματικό στίβο όλων, μα όλων των υπόλογων για την ανυπόφορη καταστροφή και τη διεθνή καταισχύνη, μόνο η διάλυση των νεκρών κομματικών τους σχημάτων, η συγκρότηση εξ υπαρχής καινούργιων κομμάτων με άφθορες κοινωνικές δυνάμεις και ανεξευτέλιστη ονομασία, θα μπορούσε να διασώσει την υπόληψή τους σήμερα και στην Iστορία.

Aλλά ποια λογική θα ισχυριζόταν ότι έγιναν αρχηγοί, και οι δυο, με φιλοδοξίες υπόληψης, φιλοδοξίες να σημαδέψουν την Iστορία; Tην αρχηγική ηδονή της εφήμερης στιγμής κυνηγάνε, είναι ολοφάνερο, κι ας πληρώνουν την ηδονή τους αυτή, με δυστυχία και απόγνωση, 800.000 άνεργοι ή, με εξευτελισμό και αγωνιώδη αβεβαιότητα, άλλα εφτά εκατομμύρια Eλλήνων.

Δυστυχώς, ούτε η κριτική (και η πιο ειλικρινής και ανυστερόβουλη) ούτε οι παραινέσεις για οφθαλμοφανώς σωτήριες πρωτοβουλίες επηρέασαν ποτέ τις μετριότητες που αναρριχώνται (ή ξένα συμφέροντα τις εγκαθιστούν) στην εξουσία. Tουλάχιστον για να κάνουν τη φιγούρα τους και μόνο, ας θεσπίσουν στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων για τραμπούκους ποδοσφαιρόφιλους.

*εισβάλλοντας σε κάποια χώρα τη λεηλατώ, καταστρέφω, κατερειπώνω, ρημάζω.

Δεν θέλω του κισσού το πλάνο ψήλωμα ...

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

Δε θέλω του κισσού το πλάνο ψήλωμα
Σε ξένα αναστυλώματα δεμένο.
Ας είμαι ένα καλάμι, ένα χαμόδεντρο.
Μα όσο ανεβαίνω, μόνος ν' ανεβαίνω.
 
Δε θέλω του γυαλού το λαμποφέγγισμα,
Που δείχνεται άστρο με του ήλιου τη χάρι.
Θέλω να δίνω φως από τη φλόγα μου,
Κι ας είμαι ένα ταπεινό λυχνάρι.

Γεώργιος Δροσίνης

ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011

 

ΧΧΧ

ΗΤΟΙ

ΧΩΡΟΣ

ΧΡΟΝΟΣ

ΧΡΙΣΤΟΣ

Παρορμητικά αποφάσισα να γράψω αυτή την ανάρτηση ορμώμενος από φιλοσοφικές ανησυχίες που με απασχολούν αυτή την εποχή. Η μπλογκόσφαιρα και κατ' επέκταση το παρόν μπλογκ, έχει γεμίσει από άρθρα οικονομικά και πολιτικά που ασχολούνται κατά κόρον με την οικονομική κρίση. Όλοι, και όσοι γράφουν και όσοι διαβάζουν είναι πλέον ειδήμονες!

Άπαντες γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν οι υπόλοιποι για να ξεφύγουμε από την δύσκολη ατραπό. Φταίει η κυβέρνηση, φταίει η φοροδιαφυγή, φταίει η νοοτροπία και άλλα πολλά. Εγώ ομολογώ ότι είμαι αδαής. Τα περί οικονομίας και πολιτικής μου είναι δυσανάγνωστα και ακαταλαβίστικα. Οπότε θα γράψω για πράγματα που μπορώ να καταλάβω, φυσικά στο μέτρο του δυνατού.

Ναι μεν οι ιδέες δεν είναι πρωτότυπες, η σύνδεση όμως αυτών των τριών, δηλαδή του Χώρου, του Χρόνου και του Χριστού, πιστεύω ότι για πρώτη φορά αναφέρεται στην μπλογκόσφαιρα τουλάχιστο με την μορφή του ΧΧΧ, δηλαδή του αυστηρώς ακατάλληλου. Και για να μη σας έχω σε αγωνία θα ξεκινήσω να αποσαφηνίσω αυτή την σχέση.

Αρχικά θα χρειαστώ για κάθε Χ κάποιες προαπαιτούμενες γνώσεις, που όλοι μας έχουμε αποκτήσει κατά την θητεία μας στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση και επειδή πολλοί δεν τις είχαμε δώσει την πρέπουσα σημασία την εποχή που τις γνωρίσαμε, θα τις αναφέρω εν τάχει.

Για το πρώτο Χ τον "χώρο" θα χρειαστώ αρχικά μια ευθεία. Την ευθεία των πραγματικών αριθμών. Τι είναι αυτή; Ας φανταστούμε μια ευθεία, δηλαδή μια γραμμή που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος και τα γράμματα χ και χ' στα άκρα της ευθείας εκεί δηλαδή που δεν είναι η αρχή και το τέλος της ευθείας. Επίσης ας φανταστούμε ένα σημείο Ο κάπου στο μέσο της ευθείας. Μόλις τοποθετήσουμε αυτό το σημείο στην ευθεία xx', η ευθεία μεταμορφώνεται σε δύο ημιευθείες. Δηλαδή γραμμές που έχουν αρχή, το σημείο Ο αλλά δεν έχουν τέλος. Από εδώ και στο εξής μπορούμε να αντιστοιχίσουμε όλους τους πραγματικούς αριθμούς, που είναι άπειροι με τα σημεία της αρχικής μας ευθείας xx' που είναι επίσης άπειρα. Το σημείο Ο αντιστοιχίζεται με τον αριθμό μηδέν, στην δεξιά ημιευθεία Οx αντιστοιχίζουμε όλους τους θετικούς αριθμούς και στην αριστερή ημιευθεία Οx' αντιστοιχίζουμε όλους τους αρνητικούς. Τελειώσαμε με τα κινέζικα για όσους δεν έχουν άμεση σχέση με μαθήματα θετικής κατεύθυνσης.

Ιδιάζουσα λέξη ο χώρος. Λέγοντας "χώρο", εννοώ αυτή την γραμμή πάνω στην οποία μπορώ να κάνω νοητικά πειράματα και να φαντάζομαι να κινούνται νοητά αντικείμενα χωρίς άλλες διαστάσεις για την ακρίβεια χωρίς καθόλου διαστάσεις, τα οποία τα λέμε υλικά σημεία. Και κολλάω σε κάθε σημείο και ένα νούμερο για να ξέρω ποια είναι η ακριβής θέση κάθε υλικού σημείου, στον νοητό μου κόσμο που είναι ο άξονας των πραγματικών αριθμών δηλαδή η ευθεία xΟx' δηλαδή ο "χώρος" μου. Είπαμε ότι τελείωσα με τα κινέζικα αλλά τώρα που τα ξαναδιαβάζω συνεχίζω να γράφω κάπως. Υπομονή σε λίγες γραμμές θα φτάσουμε και στο ζητούμενο που είναι η σχέση των τριών Χ.

Ωχ λίγα ακόμη κινέζικα. Για αυτόν τον χώρο χρειάζομαι και έναν κανόνα για να μπορώ να τοποθετώ τα σημεία το ένα δίπλα στο άλλο, οπότε καλό είναι να αναφέρω ότι θα χρησιμοποιήσω σαν μονάδα μέτρησης το μέτρο.

Το μέτρο σαν μονάδα μέτρησης αποτελεί την κορωνίδα όλων των μονάδων και επιτρέψτε μου στο σημείο αυτό να σας συστήσω ένα αριστουργηματικό βιβλίο του πολύ μεγάλου Ντένι Γκέητζ με τίτλο "Το μέτρο του κόσμου". Το βιβλίο αναφέρεται ιστορικά στην περίοδο του Γαλλικού διαφωτισμού και συγκεκριμένα στην προσπάθεια εκείνων των πρωτεργατών να ορίσουν για λογαριασμό όλης της ανθρωπότητας την μονάδα μέτρησης "μέτρο", μία μονάδα που για να είχε καθολική αποδοχή έπρεπε να συνδεθεί με κάτι που θα γινόταν αποδεκτό από Γάλλους Γερμανούς Άγγλους και Αμερικάνους. Και αυτό το κάτι ήταν ο πλανήτης Γη. Το μέτρο είναι ένα μέρος, ένα κλάσμα ενός μεσημβρινού της γης. Επίσης να συστήσω ένα ακόμη βιβλίο του ίδιου συγγραφέα με παρόμοιο περιεχόμενο και τίτλο "Επιχείρηση μεσημβρία". Ο Γκέητζ είναι ο συγγραφές του μοναδικού βιβλίου "Το θεώρημα του παπαγάλου" που μιλάει για μαθηματικά, απευθύνεται σε μη μαθηματικούς και διαβάζεται σαν ένα μυθιστόρημα από μικρούς και μεγάλους.

Η προτροπή για ανάγνωση τελείωσε και μαζί της τελείωσαν και αυτά τα λίγα λόγια για τον "χώρο". Να έχουμε στο μυαλό μας μια μετροταινία με το γνωστό μας μέτρο και μια ευθεία γραμμή τον άξονα των πραγματικών αριθμών.

Στο δεύτερο Χ τώρα, που είναι η λέξη "χρόνος". Εδώ τα πράγματα είναι δυσκολότερα. Δυστυχώς δεν έχουμε οπτικοποιήσει την έννοια "χρόνος", όπως κάναμε λίγο πριν με την έννοια "χώρος". Και φυσικά για αυτήν την έννοια έχουμε αρκετά ερωτηματικά. Θυμίζω από προηγούμενη σχετική ανάρτηση την πιθανή ετυμολογία της λέξης "χρόνος". Προέρχεται από την λέξη "χάρος" που με την σειρά της προέρχεται από την λέξη "Κρόνος".

Πατέρας του Θεού Δία, ο Κρόνος, κατά την ελληνική μυθολογία έτρωγε τα παιδιά του. Χάρος είναι εκείνος ο θείος που τον ζωγραφίζουν κάποιοι με μια μαύρη σκούφια και ένα δρεπάνι που γυρίζει εδώ και εκεί για να θερίσει τον χρόνο των ανθρώπων, δηλαδή να τους κόψει, να τους σταματήσει τον χρόνο τους. Λέγεται ότι ο θείος Χάρος προέρχεται από τον Θεό Κρόνο. (Κρόνος - Χάρος - Χάροντας - Χρόνος).

Ετυμολογία του όρου "χώρος" τέλος. Τώρα για να έρθω λίγο στα του "χρόνου" έτσι όπως μας τα λέει η επιστήμη και έτσι όπως τα μάθαμε εμείς στα λυκειακά μας χρόνια, έχω να κάνω κάποιες διαπιστώσεις που θα με χρειαστούν για την συνέχεια, αν καταφέρω να σας κρατήσω και δεν φύγετε για κανένα άλλο μπλογκ. Μία διαπίστωση είναι ότι ο χρόνος δεν έχει αρνητικές τιμές και ότι σαν μέγεθος μόνο αυξάνεται. Δηλαδή ο χώρος μας στον άξονα xΟx' δεν μπορεί να έχει κάποια αντιστοιχία με τον χρόνο σε κάποιον παρόμοιο άξονα. Ο χρόνος ξεκίνησε κάποτε και συνεχώς πηγαίνει προς τα εμπρός. Αυξάνεται αμείλικτα έως ότου ο θείος Χάρος για τον καθένα ξεχωριστά τον σταματά σε μια τιμή και τέρμα.

Τα πορίσματα της μελέτης της σύγχρονης Φυσικής μας έχουν δώσει αρκετές πληροφορίες για την αρχή του χρόνου και συνεχίζουν μέχρι και σήμερα να εμπλουτίζουν τις γνώσεις μας για το σημείο εκείνο κοντά στο οποίο φαίνεται να ξεκινάει ο χρόνος. Αν πιστέψουμε τα όσα γράφονται για την μεγάλη έκρηξη θα πρέπει να συνδέσουμε την αρχή αυτού του Χ, δηλαδή την αρχή του χρόνου με μια άλλη δυσπρόσιτη έννοια που είναι η έννοια του φωτονίου, δηλαδή την έννοια του φωτός. Κάπου κοντά στην μεγάλη έκρηξη σταματά η αναζήτηση της Φυσικής και ξεκινάει η αναζήτηση της μεταφυσικής. Είναι γνωστό σε όλους το "Εν αρχή ην ο Λόγος" ή το "Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην. Η δε γη ην αόρατος και ακατασκεύαστος, και σκότος επάνω της αβύσσου και πνεύμα Θεού επεφέρετο επάνω του ύδατος. Και είπεν ο Θεός «γεννηθήτω φως» και εγένετο φως.... Και διεχώρισεν ο Θεός ανα μέσον του φωτός και ανα μέσον του σκότους. Και εκάλεσεν ο Θεός το φως ημέραν και το σκότος εκάλεσε νύχτα. Και εγένετο εσπέρα και εγένετο πρωί, ημέρα μία (πρώτη). (Γένεση α΄ 1-5)". Δηλαδή φυσική και μεταφυσική συμφωνούν στο γεγονός ότι κατά την αρχή του χρόνου, δηλαδή κατά την μεγάλη έκρηξη, στην γειτονιά υπήρχε πολύ φως.

Ροκανίζω τον χρόνο σας, μα αρχίσατε τώρα κάπως να διαμορφώνετε μέσα στο μυαλό σας την σχέση που μπορεί να έχει το δεύτερο Χ "χώρος" με το τρίτο Χ "Χριστός". Ωστόσο θα σας κρατήσω λίγο ακόμη σε αγωνία αποσαφηνίζοντας αρχικά την σχέση του πρώτου Χ "χώρος" με το δεύτερο Χ "χρόνος".

Ιδιαίτερα ευφυής, ουμανιστής, στάθηκε ένας μεγάλος δάσκαλος για την Φυσική και για την ανθρωπότητα και είναι αυτός που μας βοήθησε να καταλάβουμε πως μπορεί να συνδεθεί ο χώρος με τον χρόνο. Πριν από αυτόν, αναφέρομε όπως θα καταλάβατε στον θείο Αλβέρτο, οι δύο έννοιες ήσαν άσχετες μεταξύ τους. Τι δουλειά έχει ο χώρος και ο άξονας των πραγματικών αριθμών χΟχ' με τον χρόνο; Μετά τον Αϊνστάιν οι έννοιες χώρος και χρόνος παντρεύτηκαν σε μια έννοια την γνωστή πια σε όλους έννοια της κβαντομηχανικής "χωρόχρονος".

Δεσμώτης του χώρου ο χρόνος ή και το αντίστροφο, φυλάκισε ο χώρος τον χρόνο. Αυτή η σύνδεση έγινε με την βοήθεια του φωτός και θα προσπαθήσω με τα λίγα που ξέρω να σκιαγραφήσω τον ρόλο που έπαιξε το φως στο πάντρεμα των εννοιών χώρος και χρόνος. Θα χρειαστούμε μετροταινία για να μετρήσουμε στον χώρο, δηλαδή στον άξονα των πραγματικών αριθμών και χρονόμετρο για να μετρήσουμε στον χρόνο. Επίσης θα χρειαστεί να φανταστούμε κάποια πράγματα που είναι αδύνατο να πραγματοποιηθούν σε κάποιο εργαστήριο εδώ στην γη, θα έχουμε δηλαδή την ευκαιρία να πραγματοποιήσουμε ένα νοητικό πείραμα. Για το χρονόμετρο δεν είπαμε κάτι προηγουμένως μιας και όλοι έχουμε μια σχετική εμπειρία. Όσοι έχουν ρολόγια ας φανταστούν έναν δείκτη που γυρίζει γύρω γύρω και δείχνει κάτι νούμερα από το μηδέν μέχρι το εξήντα και κάποιον άλλο δείκτη που γυρίζει και αυτός με την σειρά του και δείχνει κάποια άλλα νούμερα από το μηδέν μέχρι το εξήντα και τέλος έναν ακόμη δείκτη που και αυτός γυρίζει γύρω γύρω και δείχνει νούμερα από το μηδέν έως το δώδεκα. Σε παλαιότερη ανάρτηση μπορεί κανείς να ψάξει το γιατί το μέτρο το χωρίσαμε σε δέκα δεκατόμετρα, το δεκατόμετρο σε δέκα εκατοστόμετρα, το εκατοστόμετρο σε δέκα χιλιοστά κ.ο.κ. ενώ την μέρα την χωρίσαμε σε δώδεκα ώρες, την ώρα σε εξήντα λεπτά, και το λεπτό σε εξήντα δευτερόλεπτα. Όσοι έχουν κινητά για να βλέπουν την ώρα, αυτοί μπορούν να σταματήσουν την ανάγνωση του κειμένου μιας και είναι πιθανόν ανά πάσα στιγμή να χτυπήσει το κινητό τους και να χάσουν τον ειρμό των σκέψεών τους.

Η ερώτηση που έρχεται αυθόρμητα στο πληκτρολόγιο είναι τι σχέση έχει ο χώρος και τα μέτρα με τον χρόνο και τα χρονόμετρα;

Σύνδεσμος του Χώρου με τον Χρόνο είναι ο Χριστός όπως μας λέει ο θείος Αλβέρτος.

 

Ουπς! Στο σημείο αυτό χάνουμε τους μισούς αναγνώστες, αλλά τι να κάνουμε, θα πρέπει να συνεχίσουν μόνο οι μεγάλοι μιας και όπως αναφέρεται στον τίτλο το κείμενο είναι αυστηρώς ακατάλληλο.

Στο σύμπαν που ζούμε υπάρχει μια αρχή, μια αλήθεια που δεν μπορεί να παραβιαστεί όπως λέει ο θείος Αλβέρτος. Η αρχή αυτή λέει ότι το φως κινείται με την ταχύτητα του φωτός δηλαδή με τριακόσιες χιλιάδες χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο και ότι δεν υπάρχει κάτι που να μπορεί να κινηθεί γρηγορότερα από το φως. Αυτή η ταχύτητα είναι που μπλέκει τις έννοιες χώρο και χρόνο.

Η ταχύτητα σαν έννοια ορίζεται με την βοήθεια των εννοιών χώρου και χρόνου. Όταν λέμε ότι το φως κινείται με ταχύτητα τριακόσιες χιλιάδες χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο εννοούμε ότι αν έχουμε ένα χρονόμετρο και μπορούμε να μετρήσουμε χρόνο ενός δευτερολέπτου τότε σε αυτόν τον χρόνο το φως θα περπατήσει στον χώρο δηλαδή στον άξονά μας xΟx' απόσταση τριακόσιες χιλιάδες χιλιόμετρα. Φυσικά είναι απαραίτητη και μια μετροταινία για να μπορέσουμε με την βοήθειά της να μετρήσουμε αυτήν την απόσταση. Μιλάμε για πολλά μέτρα...

Αν θέλουμε να φανταστούμε το νοητικό πείραμα του θείου Αλβέρτου θα πρέπει να σκεφτούμε έναν άξονα xΟx' με ένα τρένο, δυό τρεις παρατηρητές, έναν φακό, μια μετροταινία και ένα χρονόμετρο. Ξαναθυμίζω ότι όλα ξεκινούν με την παραδοχή ότι η μεγαλύτερη ταχύτητα που μπορούμε να μετρήσουμε στο σύμπαν που ζούμε είναι η ταχύτητα του φωτός.

Λογαριάζουμε τον έναν παρατηρητή ακίνητο πάνω σε ένα ακίνητο τρένο με έναν φακό στα χέρια. Ένας παρατηρητής χρειάζεται για την μέτρηση της απόστασης στον ιδεατό άξονα xΟx' πάνω στον οποίο κινείται η φωτεινή δέσμη του φακού και ένας παρατηρητής χρειάζεται για την μέτρηση του χρόνου με χρονόμετρο. Εάν τα καταφέρουν όλοι αυτοί και συνεννοηθούν μιας και υπάρχει ένα θέμα με την έννοια "ταυτόχρονα" είναι δυνατόν να υπολογίσουν την ταχύτητα του φωτός καθώς αυτό απομακρύνεται από τον φακό και τα χέρια του πρώτου παρατηρητή. Για την έννοια "ταυτόχρονα" θα πρέπει να έχουμε υπόψη την ρήση γνωστού Έλληνα πολιτικού "εδώ και τώρα". Το νοητικό πείραμα συνεχίζεται με τον παρατηρητή που έχει τον φακό να βρίσκεται πάνω σε τρένο που κινείται και αυτό με ταχύτητα όση είναι η ταχύτητα του φωτός. Η κοινή λογική μετά από κάποια σκέψη μας ωθεί στο συμπέρασμα ότι το σύστημα των παρατηρητών θα έπρεπε να βγάλει για την ταχύτητα του φωτός σε αυτή την δεύτερη περίπτωση κατά την οποία κινείται και ο φακός εξακόσιες χιλιάδες χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο.

Η κατάσταση εδώ ξεκαθαρίζει από την θείο Αλβέρτο με την αρχή που επιβάλλει σε όλο το σύμπαν στο οποίο ζούμε και μας λέει: Η ταχύτητα του φωτός είναι μια παγκόσμια σταθερά. Το σύστημα των παρατηρητών που μετρούν την ταχύτητα του φωτός επάνω στο τρένο θα μετρήσει πάλι τριακόσιες χιλιάδες χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο. Πως θα γίνει αυτό; Μα θα αλλάξει και ο χώρος και ο χρόνος. Δηλαδή το μέτρο εάν ο παρατηρητής είναι ακίνητος έχει άλλο μήκος και εάν κινείται έχει άλλο μήκος. Το δευτερόλεπτο εάν ο παρατηρητής είναι ακίνητος έχει άλλη διάρκεια και εάν κινείται έχει άλλη διάρκεια. Αυτό που παραμένει το ίδιο είναι το αποτέλεσμα της διαίρεσης αυτών των δύο μετρήσεων που είναι η ταχύτητα του φωτός.

Θαυμάζω την υπομονή σας για όσα μέχρι τώρα έχετε διαβάσει και ελπίζω τώρα να συνεχίσετε την ανάγνωση γιατί πλέον έχει έρθει η ώρα και για τα αυστηρώς ακατάλληλα.

Έκρηξη!!! Μπουμ!!! Ο χώρος και ο χρόνος γεννήθηκαν την στιγμή της μεγάλης έκρηξης. Πριν δεν υπήρχαν και φυσικά δεν είναι δουλειά μας να ρωτάμε για το πριν και το που.

Ίσως θα είναι καλύτερα να κλείσετε τα μάτια και να φανταστείτε όλο το σύμπαν στην γέννησή του κάπου κάποτε. Αυτή είναι η αρχή του χρόνου και η αρχή του χώρου. Από την στιγμή της μεγάλης έκρηξης αυτό το σύμπαν συνεχώς μεγαλώνει σε χώρο και σε χρόνο. Αυτή την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές συνεχίζει να μεγαλώνει. Η εικόνα του μπαλονιού που φουσκώνει είναι πολύ κατατοπιστική. Οι άκρες του μπαλονιού είναι οι άκρες του σύμπαντος που είναι οι άκρες του χώρου και του χρόνου.

Αυτά όλα τα έγραψα για να φτάσουμε και στο τρίτο Χ για το οποίο οι γνώσεις μου είναι ελάχιστες, ωστόσο μπορώ να κάνω μια διαπίστωση στηριζόμενος σε όλη την προηγούμενη συζήτηση. Μπορούμε να καταλαβαίνουμε κάπως καλύτερα τις έννοιες μέχρι τώρα, εάν έχουμε στο μυαλό μας την αρχή τους ή καλύτερα την γέννησή τους.

Ας πάμε στην γέννηση του Χριστού.

Ουπς! Πάνε και οι υπόλοιποι, δεν πειράζει είπαμε τα παρακάτω είναι αυστηρώς ακατάλληλα.

Ναι και τι γίνεται στην γέννηση του Χριστού; Κάποια στιγμή, δηλαδή στην ροή του χρόνου που έχει σαν αρχή την στιγμή της μεγάλης έκρηξης, κάποια χρονική στιγμή, και κάπου δηλαδή σε κάποιο σημείο του χώρου, εισέρχεται στον κόσμο μας ο Χριστός. Αυτό είναι ένα γεγονός.

Τα παραπάνω αναλογιζόμενοι μπορούμε να αναρωτηθούμε. Πότε αυτό το γεγονός γίνεται γνωστό στον Ήλιο; Δηλαδή σε πόσο χρόνο φτάνει η πληροφορία της γέννησης του Χριστού στο μεγαλύτερο αστέρι της γειτονιάς μας; Γύρω στα οκτώ λεπτά μετά την γέννηση του Χριστού στην Βηθλεέμ, φτάνει η πληροφορία για την γέννηση του Χριστού στον Ήλιο. Τόσο χρειάζεται το φως να φτάσει από τον Ήλιο στην Γη και άρα και η πληροφορία να φτάσει από την Γη στον Ήλιο αφού η μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα για το σύμπαν που ζούμε είναι αυτή του φωτός.

Ε και πότε φτάνει στο κοντινότερο αστέρι του γαλαξία μας; Αυτό το αστέρι είναι ο εγγύς του Κένταυρου σε απόσταση τέσσερα κόμμα τριάντα εννέα έτη φωτός. Δηλαδή η πληροφορία της εισόδου του Χριστού στον κόσμο μας φτάνει στον κοντινότερο αστέρα του γαλαξία μας τέσσερα χρόνια μετά την γέννηση του Χριστού. Υπάρχει ένα ωραίο πρόγραμμα ανοικτού λογισμικού που μπορείτε να κατεβάσετε στον υπολογιστή σας και ακούει στο όνομα Stellarium. Εκεί μπορείτε να βρείτε αποστάσεις αστέρων στον γαλαξία μας. Για παράδειγμα ο αστέρας Vegas στον αστερισμό της λύρας απέχει από εμάς πάνω από είκοσι πέντε έτη φωτός, ο Στάχυς στον αστερισμό της παρθένου πάνω από διακόσια εξήντα δύο έτη φωτός, ο γ της Κασσιόπης πάνω από εξακόσια δεκατρία έτη φωτός, ο Alnilam ή αλλιώς ο ε του Ωρίωνα απέχει πάνω από χίλια τριακόσια σαράντα δύο έτη φωτός ενώ ο η του αστερισμού του λέοντα απέχει πάνω από δύο χιλιάδες εκατόν τριάντα ένα έτη φωτός. Και φυσικά μιλάμε μόνο για αστέρια της γειτονιάς του δικού μας γαλαξία.

Χριστιανοί υπάρχουν αστέρια στον δικό μας γαλαξία αλλά και άλλοι γαλαξίες στους οποίους ακόμη δεν έχει φτάσει η πληροφορία της εισόδου του Χριστού στον κόσμο μας αφού απέχουν από εμάς πάνω από δύο χιλιάδες έντεκα έτη φωτός. Δηλαδή το φως με την μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα για το δικό μας σύμπαν ακόμη δεν έχει προλάβει να μεταφέρει την πληροφορία από το χαρμόσυνο γεγονός της γέννησης του Χριστού.

Και αυτό με μια άλλη ματιά πάει να πει ότι υπάρχουν χώροι στους οποίους ο Χριστός ακόμη δεν έχει γεννηθεί. Αυτό είναι το ακατάλληλο που ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Οι υπόλοιπες σκέψεις δικές σας.

Άντε και καλό παράδεισο!

Αγγλικά Προσφορά

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

Extra προσφορά για Lower θερινά τμήματα και συγκεκριμένα για τις φετινές εξετάσεις του Δεκεμβρίου 600 ευρώ. Κάντε μια έρευνα αγοράς και έπειτα πάρτε τηλέφωνο τις απογευματινές ώρες 18:00 έως 20:00 στο 2310933923 (Περιοχή Τριναδρία, Θεσσαλονίκης)

τις αγορεύειν βούλεται

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

Το «τις αγορεύειν βούλεται;» και η ισηγορίαTου Παντελη Μπουκαλα

Για το αίμα και την αδιάσπαστη συνέχειά του ορκίζονται μονάχα όσοι παραβλέπουν τις ροές της ιστορίας και τις βίαιες επιρροές των κατά καιρούς κατακτητών, που ούτε λίγοι υπήρξαν ούτε η δεσποτεία τους ήταν χρονικά ασήμαντη· πάνω-κάτω οι αιματολόγοι είναι οι ίδιοι με όσους ανεβάζουν την ιστορία των Ελλήνων στα (μόλις) σαράντα χιλιάδες χρόνια και επιπλέον αναγνωρίζουν δίχως δεύτερη σκέψη, ούτε καν πρώτη, ίχνη της ελληνικής παρουσίας σε κάθε χώρα του κόσμου, αλλά πλέον και στον Αρη, όπου οι αρχαιοελληνικές αποικίες οργανώνουν τη θριαμβευτική επάνοδό τους. Οσο για το αρχαίο πνεύμα, μπορεί να μην το βλέπουμε καθόλου στο χώρο του εξαθλιωμένου αθλητισμού μας, παρά την αθανασία που με ποιητική γενναιοδωρία τού αποδόθηκε, στοιχεία του πάντως αναγνωρίζονται σε ποικίλες στάσεις και συμπεριφορές μας, οι οποίες μάλλον αυθόρμητες πρέπει να θεωρηθούν παρά κληρονομημένες· για να εκδηλωθούν δηλαδή και να υπάρξουν, δεν προϋποθέτουν γονιδιακή μεταβίβαση ή γνώση της αρχαιότητας, της γραμματείας της λ. χ., της πολιτικής της ιστορίας ή της μυθολογίας της.

Δεν είναι ανάγκη, θέλω να πω, να γνωρίζει ο δημοτικός ποιητής τις αντιλήψεις των αρχαίων για το θάνατο και τον Κάτω Κόσμο ώστε να καταλήξει σε ανάλογη στάση, η οποία, ανεπηρέαστη από τους αιώνες του χριστιανισμού και των εσχατολογικών επαγγελιών του, αδιαφορεί για την ανάσταση. Δεν είναι ανάγκη να έχουμε πληροφορηθεί από τον Πλούταρχο πως οι τοτινοί Ελληνες πίστευαν ότι το να γευματίζει κανείς μονάχος του, δίχως καλή παρέα, είναι σαν να γεμίζει απλώς το στομάχι του όπως τα ζώα· κι εμείς, δίχως τη συντροφιά μας, που πολλές φορές τη βρίσκει το ξημέρωμα να λύνει τα προβλήματα του κόσμου όλου, άνοστο το μετράμε το φαγητό. Και δεν είναι ανάγκη να ξέρει ο Νεοέλληνας οδηγός, που σφάζει και σφάζεται για την προτεραιότητα ή για μια θέση παρκαρίσματος, ότι ανάμεσα στα υπόλοιπα πρωτεία που έχει τούτος ο τόπος για να καμαρώνει ή να θλίβεται, είναι και το πρωτείο της ανάγωγης οδηγικής συμπεριφοράς.

Θολωμένος από την προφητεία της Πυθίας για το μαύρο κι άραχλο μέλλον του, ο Οιδίποδας διασταυρώνεται σε κάποιο τρίστρατο, τη Σχιστή οδό, με άλλη άμαξα, βασιλική. Ο κήρυκας του βασιλιά τον προστάζει να αφήσει το πέρασμα ανοιχτό, για να περάσει πρώτος ο αφέντης του. Πέφτουν λοιπόν σε καβγά και, λόγο το λόγο, ο Οιδίποδας (που μόνο το λαοφιλές «ξέρεις ποιος είμαι 'γώ ρε;» δεν θα μπορούσε να πει, γιατί δεν καλοήξερε κι ο ίδιος ποιος ήταν) σκοτώνει αυτόν που, όπως θα μάθαινε αργότερα, ήταν ο πατέρας του, ο Λάιος. Λοιπόν; Μπορούμε να υποθέσουμε πώς, όποτε μαλώνουμε σε δίστρατα και τρίστρατα, είτε υπάρχουν φανάρια είτε όχι, όταν μας πνίγει το δίκιο για μια προτεραιότητα και εξαντλούμε το χριστιανικό υβρεολόγιό μας, αποδεικνύουμε την αυθεντική, οιδιποδειακού προτύπου, ελληνικότητά μας; Ή μήπως όποτε λουφάρουμε, σκαρφιζόμενοι οτιδήποτε για να πάρουμε τρελόχαρτο και να μη στρατευτούμε, αποδεικνύουμε ότι κρατάμε από τη φύτρα του Οδυσσέα, του πρώτου που επιχείρησε να αποφύγει τη στράτευσή του, τη συμμετοχή του στον Τρωικό Πόλεμο, παριστάνοντας τον τρελό;

Αν θέλουμε καλά και σώνει να ερμηνεύσουμε πτυχές της συμπεριφοράς μας με γονιδιακούς ή αιματικούς όρους, ευκολότερο είναι, νομίζω, να εντοπίσουμε την αρχαία κληρονομιά και την επίδρασή της σε αρνητικά ή και απεχθή γνωρίσματά μας, και μάλιστα σοβαρότερα από την επιθετική οδήγηση ή τη λούφα (που κρατάει από το ομηρικό «λωφάω», αναπαύομαι). Η ροπή μας λ. χ. προς τον διχασμό και τον εμφύλιο πόλεμο εμφανίζεται ακατανίκητη στους αιώνες, αφού εκδηλώνεται ακόμα και σε στιγμές πανεθνικής ενότητας, όταν αντιμετωπίζουμε εξωτερικούς εχθρούς σε πόλεμο επιβίωσης· και ποτέ δεν λείπουν οι μηδίζοντες και οι φιλοτομαριστές, από τον Εφιάλτη ώς τον Πηλιογούση, τους κουίσλιγκ και τους μαυραγορίτες. Η εικόνα του διαρκούς εμφυλίου που σχηματίζουν οι τέσσερις «Προβολείς» του Ελύτη στον «Μικρό ναυτίλο» συνοψίζει πικρόχολα τα πάθη χιλιετιών.

Παλιό χούι επίσης είναι να «απομυθοποιούμε» το παρόν συγκρίνοντάς το με την αρχαιότητα, που την εξιδανικεύουμε και κατ' ουσίαν τη νοθεύουμε, για να ταιριάξει με ό, τι εμείς θέλουμε να πιστεύουμε για την υπόστασή της. Δεν ξέρω αν αυτή η συνήθεια κρατάει από τον Ησίοδο και τα τέσσερα γένη του, που ακολούθησαν πτωτική πορεία, τη βλέπουμε πάντως εν δράσει κάθε τόσο, με σταθερό στόχο την απαξίωση του παρόντος. Τώρα, με όσα συμβαίνουν στις πλατείες, ιδιαίτερα με τις ανοιχτές συνελεύσεις, δεν άργησαν να εκδηλωθούν όσοι, εν ονόματι μιας άψογης αρχαιότητας, τις κατακρίνουν σαν ρηχή απομίμηση της αθηναϊκής Εκκλησίας του Δήμου. Ενοχλητική υπόθεση, τωόντι, η άμεση δημοκρατία, ακόμα και σε εμβρυϊκή, ατελή ή εμποδισμένη μορφή, εξού και ο δριμύς επικριτικός λόγος εναντίον της. Αν όμως το καλοσκεφτούμε, αυτή η ανάσταση ή ανάκτηση του πολιτικού πολιτισμού που θεμελιώθηκε στο «τις αγορεύειν βούλεται;», η αναγνώριση δηλαδή του δικαιώματος οποιουδήποτε (κι ας μην είναι τρανός, ειδήμων, από τζάκι κτλ.) να πει το λόγο του και να ελπίζει ότι θα ακουστεί, είναι η μεγάλη προσφορά του κινήματος των πλατειών που, ακόμα και ανεπιγνώστως, τιμά την κληρονομιά μας πολύ περισσότερο απ' όσο οι ανέξοδοι πανηγυρικοί περί ενδόξων προγόνων.

Ισηγορία, ιδού σε μία λέξη, συνώνυμη της δημοκρατίας, όλος ο αρχαίος πλούτος που έμεινε αδρανής. Το δικαίωμα όλων, στις λαϊκές συνελεύσεις, να πουν το λόγο τους, έστω συναισθηματικό ή πολιτικά ανοργάνωτο, θυμίζει πόσο μακριά από την αθηναϊκή επινόηση του 5ου αιώνα π. Χ. είναι οι τωρινές δημοκρατίες: σήμερα, δικαίωμα λόγου έχουν επί της ουσίας μόνο οι νεμόμενοι τις ποικίλες εξουσίες, οι «ειδικοί», οι «προσωπικότητες», οι επαγγελματίες της πολιτικής (πολλοί εκ των οποίων απέκτησαν το δικαίωμα αυτό εκ κληρονομίας). Ναι αλλά, λένε οι κατήγοροι, σ' αυτές τις συνελεύσεις μιλάνε και άνθρωποι αβαθείς. Μάλιστα. Αλλά, πρώτον, αυτό είναι η ισηγορία, που τόσο ενοχλεί τους αριστοκράτες. Και, δεύτερον, τον ίδιο ψόγο εκτόξευσε ήδη ο επίσης αριστοκράτης Αριστοφάνης, ο οποίος ειρωνευόταν όσους χειρώνακτες και άλλους ταπεινής καταγωγής παρενέβαιναν στην Εκκλησία του Δήμου. Οχι. Ιδανικά δεν ήταν τα πράγματα ούτε στον Χρυσό Αιώνα, αφού «ο δημοκρατικός ζήλος έφτανε ήδη από τότε στα όριά του», όπως σημείωνε η Ζακλίν ντε Ρομιγύ στο βιβλίο της «Η έξαρση της δημοκρατίας στην αρχαία Αθήνα» (μτφρ. Μπάμπης Αθανασίου, Κατερίνα Μηλιαρέση, εκδ. «Graal/Το Αστυ», 2006). Πάλι ο Αριστοφάνης λέει στους «Αχαρνείς» του ότι εντεταλμένοι φύλακες, κρατώντας σκοινιά βαμμένα κόκκινα («μεμιλτωμένα»), κυνηγούσαν όσους απέφευγαν να πάνε στην Εκκλησία του Δήμου, ως όφειλαν, προτιμώντας το χάζι και το κουβεντολόι στην αγορά· τους κοκκίνιζαν λοιπόν το χιτώνα, σαν τεκμήριο της λούφας τους, που συνεπαγόταν πρόστιμο. Τουλάχιστον, τώρα, όσοι προσέρχονται, προσέρχονται αυθορμήτως. Δίχως το φόβο του προστίμου ή την προσδοκία της ανταμοιβής.

ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ.

Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

ΞΕΚΙΝΑ Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΡΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΊΑΣ!!!
 

Πραγματοποιήθηκε χθες Κυριακή 15 Μαΐου 2011 στο Πολυτεχνείο, όπως είχε ανακοινωθεί, ανοικτή συνάντηση εργασίας οικονομολόγων και νομικών όπου συμφωνήθηκε να ξεκινήσει η ερευνητική δουλειά για το δημόσιο χρέος. Υπήρξε σημαντική συμμετοχή ενδιαφερομένων οι οποίοι συμφώνησαν να ξεκινήσουν τον λογιστικό έλεγχο του δημόσιου χρέους, από την μεριά της κοινωνίας και των πολιτών. Η δουλειά αυτή αποτελεί ένα πρώτο βήμα που θα πιέσει να ανοίξουν τα βιβλία του δημόσιου χρέους ώστε ο ελληνικός λαός να μην πληρώσει ένα χρέος για το οποίο δεν ευθύνεται.
Ειδικότερα οι ομάδες εργασίας θα ασχοληθούν με τα ακόλουθα 20 θέματα κατανεμημένα σε ευρύτερες ενότητες:

1. Swaps της Goldman Sachs.
2. Ιδιωτικοποιήσεις.
3. Ολυμπιακοί Αγώνες
4. C4I
5. Ομολογιακά δάνεια
6. Δανειακές συμβάσεις και ειδικότερα αυτή του Μνημονίου
7. Όροι διαπραγμάτευσης και εκκαθάρισης στη δευτερογενή αγορά ομολόγων
8. Ανατοκισμός
9. Παλαιότερα δάνεια
10. Γερμανικό κατοχικό δάνειο
11. Αγορές πολεμικού υλικού
12. Παραγραφές χρεών της εφορίας προς ιδιώτες
13. Κατάσταση έκτακτης ανάγκης, βάσει της οποίας ο ίδιος ο ΟΗΕ αναγνώρισε τη δυνατότητα παύσης πληρωμών του δημόσιου χρέους αν η εξυπηρέτησή του λειτουργεί εις βάρος των κοινωνικών δαπανών
14. Όρια του 60% και 3% που θέτει η Συνθήκη του Μάαστριχτ για το δημόσιο χρέος και το δημ. έλλειμμα αντίστοιχα, η υπέρβαση των οποίων θέτει ευθέως ζήτημα νομιμότητας για το επιπλέον χρέος που συγκεντρώθηκε.
15. Αναφορές του Ελεγκτικού Συνεδρίου.
16.  ΣΔΙΤ και συμβάσεις παραχώρησης.
17. Ισοτιμία και όροι ένταξης δραχμής σε ευρώ
18. Χρέος προς ιδιώτες
19. Συνέπειες από μια πιθανή παύση πληρωμών



ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ

Τα κόμματα δεν συνιστούν τον μοναδικό τρόπο συμμετοχής στην πολιτική

Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

το μανιφέστο του κινήματος ''πραγματική δημοκρατία,τώρα!''

[απο enet.gr]


Είμαστε απλοί άνθρωποι. Είμαστε σαν κι εσάς: άνθρωποι που κάθε πρωί πηγαίνουν να σπουδάσουν, να εργαστούν ή να βρουν δουλειά, άνθρωποι που έχουν οικογένεια και φίλους. Είμαστε άνθρωποι που εργάζονται σκληρά κάθε ημέρα για να ζήσουν και να προσφέρουν ένα καλύτερο μέλλον στους γύρω μας.

Κάποιοι από εμάς είναι προοδευτικοί, κάποιοι άλλοι συντηρητικοί. Μερικοί έχουν «πιστεύω», μερικοί δεν έχουν. Μερικοί έχουν συγκεκριμένη ιδεολογία, και άλλοι είναι απολίτικοι.  Ολοι μας όμως είμαστε ανήσυχοι και θυμωμένοι  από τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις που βλέπουμε γύρω μας. Από τη διαφθορά των πολιτικών, των επιχειρηματιών, των τραπεζιτών... Από το ότι οι απλοί άνθρωποι αισθάνονται αβοήθητοι.

Αυτή η κατάσταση μας πληγώνει όλους καθημερινά.  Ομως αν ενωθούμε μπορούμε να την αλλάξουμε. Ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε το χτίσιμο μιας καλύτερης κοινωνίας.

Πιστεύουμε ότι:

-Προτεραιότητα για κάθε προηγμένη κοινωνία πρέπει να είναι η ισότητα, η πρόοδος, η αλληλεγγύη, η ελευθερία της συμμετοχής στον πολιτισμό, την οικολογική βιωσιμότητα και την ανάπτυξη, την ευημερία και την ευτυχία των ανθρώπων.

-Υπάρχουν βασικά δικαιώματα που πρέπει να προστατεύονται στην κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την υγεία, την εκπαίδευση, την πολιτική συμμετοχή, την ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη, τα δικαιώματα του καταναλωτή, το δικαίωμα για μια υγειή και ευτυχισμένη ζωή.

-Με τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα η κυβέρνηση και το οικονομικό μας σύστημα αδυνατούν να αντιμετωπίσουν αυτές τις προτεραιότητες και αυτό αποτελεί πλέον εμπόδιο για την πρόοδο των ανθρώπων.

-Δημοκρατία σημαίνει κυβέρνηση του λαού (δήμος = λαός, κράτος = κυβέρνηση), και αυτό θα πρέπει να συμβαίνει. Αντίθετα, ξέρουμε όλοι ότι το πολιτικό μας σύστημα δεν θέλει καν μας ακούσει. Το καθήκον τους θα έπρεπε να είναι να μεταφέρουν τη φωνή μας στα εθνικά και διεθνή θεσμικά όργανα, να διευκολύνουν την συμμετοχή των πολιτών μέσα από κανάλια άμεσης επικοινωνίας, να λειτουργούν προς όφελος της ευρύτερης κοινωνίας και όχι υπέρ των πλουσίων που ευημερούν εις βάρος μας, όχι ακολουθώντας πιστά μονάχα τις προσταγές των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων τα οποία έχουν επιβάλει τη δικτατορία και την κομματοκρατία.

-Η συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια των λίγων παράγει ανισότητα, προκαλεί εντάσεις, φέρνει αδικία, η οποία οδηγεί στη βία. Κι εμείς την απορρίπτουμε.Το απαρχαιωμένο οικονομικό μοντέλο παγιδεύει την ατμομηχανή της κοινωνίας μέσα σε ένα φαύλο κύκλο όπου οι λίγοι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι πολλοί βουλιάζουν στη φτώχεια τη μιζέρια. Και έτσι καταρρέουμε. Μοναδικός σκοπός του συστήματος είναι η συσσώρευση κεφαλαίων σε βάρος της αποτελεσματικότητας και της ευημερίας της κοινωνίας.

-Η σπατάλη πόρων οδηγεί στην καταστροφή του πλανήτη, δημιουργώντας ανεργία και οι καταναλωτές πολίτες αποτελούν μέρος του κέντρου βάρους σε ένα μηχάνημα σχεδιασμένο να εμπλουτίσει μια μειοψηφία που δεν ξέρει τις ανάγκες μας.

-Είμαστε ανώνυμοι αλλά χωρίς εμάς τίποτα δεν θα μπορούσε να υπάρξει, καθώς εμείς κινούμε τον κόσμο. Αν σαν κοινωνία μάθουμε να μην εμπιστευόμαστε αφηρημένες οικονομικές αποδόσεις που ποτέ δεν ωφελούν τους πολλούς, μπορούμε να εξαλείψουμε τις καταχρήσεις και τις ελλείψεις από τις οποίες σήμερα όλοι υποφέρουμε. Χρειάζεται μια ηθική επανάσταση... Είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα σε μια αγορά ...;
 
Για όλα τα παραπάνω, είμαι εξοργισμένος.
Νομίζω ότι μπορώ να το αλλάξουμε.
Νομίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.
Ξέρω ότι μαζί μπορούμε.
Παρέα με εμάς. Είναι δικαίωμά σας.

ΥΓ.

Εγώ λίγο σοκαρίστηκα από το σύνθημα της πλατείας Del Sol: «ΜΗ ΦΩΝΑΖΕΤΕ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ».

Τετάρτη 25 Μαίου Λευκός Πύργος Συγκέντρωση στις 6:00 φυσικά με ποδήλατα...

Δεν απεργώ.

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

ΔΕΝ ΑΠΕΡΓΩ.

Είναι Τετάρτη και στο σχολείο έχω πέντε ώρες όλες με την Α' Γυμνασίου. Την τρίτη ώρα μαθαίνω ότι θα έχουμε "ενημέρωση" από συνδικαλιστές για την τρέχουσα κατάσταση του κλάδου μας.

Η ενημέρωση ξεκινάει και εγώ κάθομαι ήσυχα σε μια γωνιά ακούω και δεν μιλάω. Ευτυχώς δεν χάνω Χημεία στην Β' Γυμνασίου διότι θα τελειώσει η χρονιά και δεν έχω μάθει ακόμη τους μαθητές, σκέφτομαι. (Μία ώρα η Χημεία στην Β' Γυμνασίου καταλαβαίνετε...)

"Συνάδελφοι αυτή η κυβέρνηση κάνει αυτά και εκείνα και εμείς θα πάθουμε αυτό και το άλλο. Θα καταργηθούν σχολεία, θα καταργηθούν οργανικές θέσεις, ο μισθός θα μειωθεί, η σύνταξη θα, το ωρολόγιο πρόγραμμα θα, η υπουργός Παιδείας θα, θα, θα". Ο κατά τα άλλα συμπαθείς συνάδελφος συνδικαλιστής συνεχίζει.

"Η μόνη λύση είναι η απεργία. Οι συνάδελφοι χάνουν την δουλειά τους, άλλοι μετακινούνται παρά την θέλησή τους, οι αλλαγές, το νέο λύκειο, οι ώρες διδασκαλίας, οι τοποθετήσεις, οι μεταθέσεις..."

Όλα αυτά τα τυράκια που κρατούν τους συναδέλφους μου μέσα στην τάξη της ενημέρωσης και έξω από την τάξη του μαθήματος τους. Κάποιοι συνάδελφοι μιλάνε, με αποτέλεσμα να γίνεται ένας διάλογος υποτυπώδης. Δεν παίρνω μέρος, απλά ακούω και δεν μιλάω. Κάποιοι θα απεργήσουν, κάποιοι δεν θα απεργήσουν. Όλοι όμως έχουν κάτι να πουν για την οικονομική κρίση και τα νέα μέτρα και όλοι έχουν ένα plan B, ένα δικό τους σχέδιο για διαφυγή από την ατραπό. Και οι μεν και οι δε θέλουν να εκδηλώσουν την δυσαρέσκειά τους, ο καθένας με τον τρόπο του.

Φυσικά έχει σημασία το χρώμα του συνδικαλιστή και η συζήτηση μαζί του οριοθετείται ουσιαστικά από αυτό το χρώμα. Εγώ ακούω και δεν μιλάω.

Πως θα αντιδράσουμε σε αυτές τις πολιτικές των κάθε χρώματος πολιτικών όταν εμείς οι ίδιοι είμαστε δούλοι των συντεχνιακών μας συμφερόντων; Είμαστε υπέρμαχοι αυτής της πελατειακής, βρόμικης συλλογιστικής του "βολευτήκαμε εμείς για τους άλλους δεν βαριέσαι".

Βαρέθηκα να ακούω συζητήσεις που αφορούν τον "μισθό μας". "Πόσο χάσαμε μέχρι τώρα, πόσο χάνουμε και πόσο θα χάσουμε". Αηδιάζω!

Δεν απεργώ διότι δεν μπορώ να συμμετέχω σε οποιαδήποτε εκδήλωση που οργανώνει πολιτικό κόμμα, είτε αυτό είναι πράσινο, είτε κόκκινο, είτε μπλε.

Δεν απεργώ διότι γνωρίζω όλα αυτά τα κομματόσκυλα και την δουλειά που κάνουν στην εκπαίδευση.

Δεν απεργώ διότι γνωρίζω της πελατειακές σχέσεις των συνδικαλιστών με συναδέλφους μου.

Δεν απεργώ διότι γνωρίζω τα ρουσφέτια (τα πρωτοέμαθα στον ελληνικό στρατό, όταν ήθελε ο πεθερός μου με γνωστό πολιτικό να γλιτώσω την ΕΛΔΥΚ)

Δεν απεργώ διότι οι συνδικαλιστές μπορούν να πάρουν απόσπαση όπου θέλουν.

Δεν απεργώ διότι οι εκλογές για αιρετούς κλπ γίνονται το πρωί και όσες φορές πήγα στην συνέλευση ήταν τρεις και ο κούκος.

Δεν απεργώ διότι το κράτος είναι δούλος του συστήματος των τραπεζών ακριβώς όπως οι πολιτικοί είναι δούλοι των μεγαλοβιομηχάνων, ακριβώς όπως οι συνδικαλιστές μας είναι δούλοι των κομμάτων.

Δεν απεργώ διότι οι άρχοντες που μας κυβερνούν είναι ανίκανοι και θέλουν να κάνουμε και τα παιδιά το ίδιο ανίκανα με αυτούς.

Δεν απεργώ διότι οι άρχοντες που μας κυβερνούν είναι γελοίοι, επιδειξιομανείς, ανόητοι και πάνω απ' όλα αμόρφωτοι και το ίδιο θέλουν να κάνουμε και τα παιδιά.

Δεν απεργώ διότι σε αυτό το κράτος οι ανάξιοι κάνουν ότι απατεωνιά τους περάσει από το νου, χωρίς ωστόσο ποτέ να τιμωρούνται.

Δεν απεργώ διότι το κράτος δίνει λεφτά στις τράπεζες, και οδηγεί τα σχολεία στην χρεωκοπία. ("Πρώτα ο μαθητής" κάτι μου θυμίζει αυτό).

Δεν απεργώ διότι δεν συμμετέχω στη λογική του έχω λεφτά, έχω αυτοκίνητο, έχω σπίτι, έχω οικογένεια, άρα υπάρχω.

Δεν απεργώ διότι δεν συμμετέχω σε σκηνοθετημένες διαδηλώσεις, όπου ο καθένας διαδηλώνει την δυσαρέσκειά του και τον θυμό του και κατόπιν επιστρέφει στο σπιτάκι του και χαζεύει στην τηλεορασούλα του τα νέα μοντέλα της OPEL.

Δεν απεργώ διότι και η κυβέρνηση και τα συνδικάτα ξέρουν ότι όλο αυτό το παραμύθι στήνεται με μοναδικό σκοπό την διαφύλαξη-περιφρούρηση της εξουσίας. Όλα για την κουτάλα. Να την αφήσουν οι μεν στους δε.

Και τι να κάνουμε λοιπόν; Τι μπορούμε να κάνουμε; Υπάρχει λύση;

Όσο και αν κάποιοι διαφωνούν, όσο και αν κάποιοι με θεωρήσουν γραφικό, πιστεύω ότι υπάρχει λύση. Υπάρχει λύση και είναι γνωστή και δοκιμασμένη.

Αυτό το τέρας που λέγεται παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία μπορεί να νικηθεί και θα νικηθεί πιστεύω όχι με ευχολόγια και απεργίες, αλλά με αλλαγή νοοτροπίας, με αλλαγή τρόπου ζωής.

Προσωπικές σχέσεις, συλλογική οργάνωση και αυτοδιαχείριση.

Παράδειγμα; το αγαπημένο μου ανοικτό λογισμικό. Λογισμικό που μοιραζόμαστε δωρεάν οι χρήστες μεταξύ μας, λογισμικό που διορθώνουμε χωρίς αμοιβή, λογισμικό που κάποια στιγμή πρέπει να μάθουμε να χρησιμοποιούν οι μαθητές μας.

Θα μπορούσα ποτέ να κάνω απεργία με linux; Θα μου πείτε ότι δουλειά μου είναι η εκπαίδευση, η ανάπτυξη των κατάλληλων δεξιοτήτων των μαθητών και όχι το ανοικτό λογισμικό. Κάπως πρέπει να φάω, να ντυθώ, να ταΐσω την οικογένειά μου. Είναι λεπτό αυτό το σημείο και πρέπει να το προσέξουμε. Έχει σημασία η αλλαγή νοοτροπίας. Στην Ελλάδα έχουμε μπερδέψει το ρήμα "έχω" και το ρήμα "είμαι". Νομίζουμε ότι όταν έχουμε αυτοκίνητο, κινητό, σπίτι, εξοχικό, οικογένεια, φαγητό, τότε και μόνο τότε νομίζουμε ότι είμαστε.

Το "μαζί τα φάγαμε" ενοχλεί. Λίγο πρέπει να σκεφτούμε ποιους και γιατί ενοχλεί.

Αλλαγή νοοτροπίας.

Εάν κάποιοι μαζί τα φάγανε δεν με πειράζει. Ας φάνε κι άλλο έως ότου σκάσουν. Πόσο άλλο μπορείς να φας καλέ μου Πάγκαλε;

Αλλαγή νοοτροπίας.

Ας συνειδητοποιήσουμε την κοινή μας ύπαρξη επιτέλους. Θα φύγουμε από αυτή την ζωή με άδεια χέρια. Ας κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας ένα νόημα για την ζωή, μια φιλοσοφία, να αισθανθούν την ανθρωπότητα ως έναν ενιαίο οργανισμό.

Η χρεωκοπία της ψωροκώσταινας, η οικονομική κρίση και η απεργία, τι σημασία έχουν όταν δεν μπορούμε να καταλάβουμε ποιοι είμαστε;

σήμερα τα κόμματα. Όλα

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

Συνεγερτική επίγνωση

Tου Χρηστου Γιανναρα

Επηρεαζόμαστε αναπόφευκτα από τον συντομογραφικό χαρακτήρα της δημοσιογραφικής πληροφόρησης, τον τρόπο μετάδοσης των «ειδήσεων». Αντιλαμβανόμαστε τα κοινωνικά μας προβλήματα με αφαιρετικές απλουστεύσεις, σε πολύ γενικές γραμμές. Όλοι οι «ενήμεροι» πολίτες πάσχουμε, περισσότερο ή λιγότερο, την ασθένεια που νομοτελειακά πλήττει τους κεντρικούς διαχειριστές των κοινών, ακόμα και τους πιο ανιδιοτελείς: Τη θεώρηση των προβλημάτων in vitro.

Σπάνιο να συναντήσει κανείς έμπειρο γνώστη («από πρώτο χέρι») της δυσλειτουργίας συγκεκριμένου κοινωνικού χώρου ή κρατικού λειτουργήματος. Που να είναι ταυτόχρονα ικανός να «μεταγγίσει» την εμπειρία του: Να επιλέξει τις βασικές συντεταγμένες, αλλά και τις χαρακτηριστικές (παραδειγματικές) λεπτομέρειες που καθιστούν τα περιγραφόμενα μεθεκτά, ψηλαφητά από όλους.

Για να αντιληφθούμε π.χ. οι πολλοί τι συμβαίνει στο ελλαδικό «Σωφρονιστικό Σύστημα», αν πρόκειται για δυσλειτουργίες και ανεπάρκειες ή για ένα πραγματικό αδιέξοδο, χρειαζόμαστε, σίγουρα, κάποιες βασικές πληροφορίες: Ποια είναι, λ.χ., η χωρητικότητα των φυλακών και ποιος ο (απίστευτα υπέρτερος) αριθμός φυλακισμένων σήμερα. Ποιες οι ποσοτικές αναλογίες Ελλήνων και αλλοδαπών φυλακισμένων, ισοβιτών, βαρυποινιτών και ελαφροποινιτών, η ποικιλότητα των φυλών και εθνοτήτων, το ποσοστό των δραπετεύσεων κατά τις ημέρες «αδείας» που όλοι «δικαιούνται», το ημερήσιο κόστος κάθε φυλακισμένου για το Δημόσιο (3,5 ευρώ, εδώ και πολλά χρόνια) κ.λπ. κ.λπ. Χρειαζόμαστε όμως και κάποιες ενδεικτικές λεπτομέρειες. Οπως, λ.χ., ότι στα κελιά που προορίζονταν για τρία άτομα εγκαταβιώνουν σήμερα επτά ή και εννέα, ότι μεγάλος αριθμός φυλακισμένων κοιμούνται στο δάπεδο χωρίς στρώμα, ότι η ανακούφιση της αθλιότητας των συνθηκών είναι εμπορεύσιμη, ότι πραγματικοί δήμιοι, φόβος και τρόμος των φυλακισμένων, είναι οι «σκληροί» συγκρατούμενοι και οι φυλετικοί «αντίπαλοι», ότι διευθυντές και φύλακες τρέμουν επίσης τους «σκληρούς» και τα εξωτερικά «δίκτυα» που αυτοί καθοδηγούν μέσα από τις φυλακές, ότι ο τρόπος οργάνωσης του «σωφρονιστικού» συστήματος οδηγεί στο να υποτροπιάζει το 80% περίπου των αποφυλακιζομένων, ότι στο αδιέξοδο (στην αδυναμία κάθε πραγματικής αλλαγής) συμβάλει καίρια η δυσλειτουργία και της Δικαιοσύνης, κ.λπ. κ.λπ.

Τέτοιοι «κύκλοι», δαντικοί, εφιαλτικής κόλασης, φαύλοι κύκλοι παγιωμένων αδιεξόδων, με αποδεδειγμένα μάταιη κάθε ενδεχόμενη προσπάθεια «βελτίωσης» ή ανατροπής, υπάρχουν σε πάμπολλες πτυχές του κρατικού στην Ελλάδα «συστήματος». Οι πολλοί δεν έχουμε ούτε καν δημοσιογραφική πληροφόρηση. Και είναι σπάνια η ευκαιρία να συναντήσει κανείς έμπειρο γνώστη τόσο των βασικών συντεταγμένων όσο και των παραδειγματικών λεπτομερειών που να καθιστούν γνωστούς τους πολλαπλούς εφιάλτες, πραγματικά βασανιστικά κολαστήρια ανθρώπων, που το κράτος αδυνατεί (ή δεν ενδιαφέρεται) να εξαλείψει.

Το παρεμπόριο, π.χ., των πτυχίων Ιατρικής και Παιδαγωγικών Ακαδημιών από χώρες πρώην «σοσιαλιστικών» παραδείσων: Πρέπει να ακούσει κανείς μαρτυρίες για τα χρυσοπληρωμένα κυκλώματα που εξασφάλιζαν πτυχία, χωρίς ο Ρωμιός κανακάρης να φοιτήσει ποτέ ή να εξεταστεί. Ποιες πιέσεις, ποιους εκβιασμούς ή απειλές ασκούσαν κορυφαίοι της κομματοκρατίας, στους εξεταστές του ΔΙΚΑΤΣΑ, για να αναγνωρίσουν πτυχία πλασματικά. Πόσοι γιατροί άμοιροι σπουδών ασκούν επάγγελμα σήμερα στην ελλαδική αγορά αποτελώντας, κυριολεκτικά, δημόσιο κίνδυνο, πόσες χιλιάδες «δάσκαλοι», απόφοιτοι μόνο λυκείου μισθοδοτούνται από το ελλαδικό κράτος για να στραβώνουν παιδιά. Ποια κυβέρνηση να μας απαλλάξει από τον κατεστημένο πια εφιάλτη, και πώς;

Αλληλοδιάδοχοι οι κύκλοι των κολάσεων στην καθημερινότητα του πολίτη, δίχως ελπίδα να παταχθεί ποτέ η φαυλότητα. Υπάρχουν ακόμα νοσοκομεία με θαλάμους των επτά ή και εννέα κρεβατιών, με τους συγγενείς να διημερεύουν και να διανυκτερεύουν γύρω από κάθε κρεβάτι, να πλένουν ρούχα στο πανάθλιο κοινό λουτράκι και να τα στεγνώνουν πάνω στα καλοριφέρ, το νοσηλευτικό προσωπικό ελάχιστο και συχνά με αδιαφορία απάνθρωπη - την ίδια ώρα που εκατοντάδες κρατικών υπαλλήλων διατίθενται για να «επιβλέπουν» τον κρετινισμό και την ψυχανωμαλία των γηπέδων.

Πλήθος «ειδήσεων», αλλά ποια εμπειρική γεύση έχουν οι κρατούντες για τη ντροπή του εξευτελισμού και βασανισμού ανήμπορων ανθρώπων στα ιατρεία του ΙΚΑ, στις ουρές για την έγκριση φαρμάκων από τον ΟΠΑΔ; Ποιος μπόρεσε ποτέ να περιγράψει τον τρόμο της ανασφάλειας και τον πανικό της ανημπόριας που ζουν χιλιάδες πολίτες όταν «καλούνται να παρουσιαστούν» στις εφορίες ή διαπραγματεύονται με την πολεοδομία; Πόσο στυγνό φασισμό γεννάει η απουσία κάθε κριτικού ελέγχου της δημοσιοϋπαλληλίας, πόσο ριζικά διαφορετική και τελεσφόρα θα ήταν η λειτουργία του κράτους, αν κάθε χρόνο κάποιοι υπάλληλοι απολύονταν μόνο εξαιτίας της συμπεριφοράς τους προς τους πολίτες;

Η επιφυλλίδα θα ήθελε να μπορούσε να δείξει το πώς οι δαντικοί «κύκλοι» της κόλασης στην καθημερινότητα των σχέσεων του πολίτη με το κράτος συνδέονται αλυσιδωτά και συγκροτούν ένα ενιαίο αδιέξοδο, μια τελεσίδικη καταδίκη του κρατικού μας σχήματος σε αφανισμό. Όλα αρχίζουν και τελειώνουν στη γάγγραινα που συνιστούν τα κατ' ευφημισμόν «πολιτικά μας κόμματα»: Η ανικανότητα και φαυλότητα της κρατικής μηχανής έχει την καταγωγή της στο «πελατειακό σύστημα»: στο γεγονός ότι τα κόμματα «πουλάνε» κρατικές θέσεις εισπράττοντας ψήφους. Για να ελέγχουν τη συνέχιση εξάρτησης της ψήφου του πελάτη, τον μαντρώνουν σε ποιμνιοστάσια κομματικού «συνδικαλισμού». Ο κομματικών προδιαγραφών δημοσιοϋπαλληλικός συνδικαλισμός είναι τα Ες-Ες των κομμάτων: στρατός κατοχής της χώρας, εφιάλτης αντικοινωνικής λοιμικής. Αποκλείουν την αξιοκρατία και κάθε ποιοτικό έλεγχο, εξαρθρώνουν τη λειτουργικότητα του κράτους και ελαχιστοποιούν την παραγωγικότητα, νομιμοποιούν την ανομία, την κατάφωρη κοινωνική αδικία, κάθε στοιχειώδη ευταξία, κάθε ανθρώπινη στόχευση πέρα από την εγωτική απληστία.

Οι υγιείς δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας, αν υπάρχουν, θα βγουν στην πλατεία Συντάγματος μόνο αν καταλάβουν πως ό,τι ήταν για την Αίγυπτο ο Μουμπάρακ και για την Τυνησία ο Μπεν-Αλή, είναι για την Ελλάδα σήμερα τα κόμματα. Όλα.

εγγίζει ανάκαμψη.

Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2011

Σημεία των καιρώνTου Χρηστου Γιανναρα, καθημερινή 13/02/2011

Η Ελλάδα είναι λογικά αδύνατο να συντονιστεί στο ντόμινο των εξεγέρσεων της Τυνησίας, της Αιγύπτου, της Υεμένης της Ιορδανίας. Γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχουν (ακόμα) πεινασμένοι, την όποια (ελάχιστη) κοινωνική αναταραχή την προκαλεί η απληστία, όχι η πείνα. Όσοι επώδυνα στερούνται, δεν έχουν «ακόμα» εκδηλωθεί - πώς να τολμήσουν απεργία, επομένως και διαδήλωση, οι εξαθλιωτικά χαμηλόμισθοι του ιδιωτικού τομέα; Απεργούν και διαδηλώνουν οι προνομιούχοι κανακεμένοι του δημοσίου, οι ευνοημένοι των πελατειακών σχέσεων της κομματοκρατίας. «Εξεγείρονται» όσοι μπορούν γκανγκστερικά να εκβιάσουν. Όχι τους εξουσιαστές της χώρας, αλλά την άφωνη φωτοχολογιά. Απεργούν οι πρωταθλητές της κερδεμπορίας φαρμακοποιοί, οι μηχανοδηγοί του ΟΣΕ με 120.000 ευρώ ετησίως, οι εργαζόμενοι στα λεωφορεία, στο μετρό, στα ΗΛΠΑΠ με μισθούς διπλάσιους (τουλάχιστον) της σύνταξης καθηγητών πανεπιστημίου.

Στην Ελλάδα αποκλείεται κοινωνική εξέγερση, γιατί τίποτα πια δεν κοινωνείται. Ούτε καν η απόγνωση. Δεν υπάρχει ούτε ο ελάχιστος ιστός κοινωνικής συνοχής, το μόνο που συντονίζει απρόσωπες μονάδες πολτώδους μάζας είναι οι συγκλίνουσες απληστίες. Ο Ελλαδίτης μοιάζει να έχει εκπέσει στην έσχατη υποστάθμη βαρβαρικής εξατομίκευσης: Κάθε «εγώ» απαιτεί ανεξέλεγκτη αυθαιρεσία και πανκυριότητα - ολοφάνερη στον τρόπο που οδηγούμε, που παρκάρουμε, που «διαλεγόμαστε», που εκλέγουμε συνδικαλιστικούς ηγέτες, που υπερψηφίζουμε τυράννους αδιάντροπης φαυλότητας ή εξόφθαλμης νοητικής ανεπάρκειας. Μοναδικό μέτρο αλήθειας των «αρχών» και «πεποιθήσεών» μας είναι το εγωτικό συμφέρον, η απληστία, η αυτοκολακεία με παραισθησιογόνες αυθυποβολές.

Το αναπότρεπτο και ακάθεκτα επερχόμενο ιστορικό τέλος της ελλαδικής κρατικής υπόστασης (μοιραία κατάληψη της οικονομικής καταστροφής που ήδη βιώνουμε και της απώλειας εθνικής κυριαρχίας που ο ολίγιστος πρωθυπουργός μας ομολόγησε) το εγγυώνται η έκλειψη αριστερού πολιτικού λόγου και η ανυπαρξία εκκλησιαστικού άξονα κοινωνικής συνοχής. Θα μπορούσαν να είναι δυο αναχώματα στη ζούγκλα της εγωκεντρικής αποθηρίωσης, δύο αντιστυλώματα των σχέσεων κοινωνίας. Γιατί μόνο η πολιτική Αριστερά κα η μη θρησκειοποιημένη Εκκλησία μπορούν να σαρκώσουν σε λαϊκή πράξη μια κοινωνιοκεντρική ανάκαμψη.

Υπάρχουν θεσμοί προορισμένοι να λειτουργούν σαν φορείς ηγετικής ευθύνης: Είναι η Ακαδημία Αθηνών, η Σύνοδος των Πανεπιστημιακών Πρυτάνεων, η ηγεσία του Δικαστικού Σώματος, η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων. Όμως ούτε που διανοούνται να ψελλίσουν κριτική αντίρρηση στον ολοκληρωτισμό και στην αυθαιρεσία της Κομματοκρατίας. Εξ άλλου, το μέγιστο που θα μπορούσε να ζητήσει κανείς από τους τιμημένους αυτούς με κορυφαία κοινωνική ευθύνη, θα ήταν να δώσουν μάχη για να πάψει η επίσημη δολιοφθορά της γλώσσας των Ελλήνων, να στιγματίσουν και απομονώσουν όσους διαστρέφουν μεθοδικά την ιστορική συνείδηση, του Ελληνισμού, να τολμήσουν καταγγελία επώνυμη των πολιτικών που παζαρεύουν παραχωρήσεις εθνικής κυριαρχίας για να κερδίσουν την αλλοδαπή εύνοια. Τόσο μόνο.

Τα περισσότερα και θεμελιακά, την ευθύνη για την αλλαγή της κοινωνικής νοο-τροπίας, για το πέρασμα από την κτηνώδη, τυφλή απληστία στην ανθρώπινη χαρά των σχέσεων κοινωνίας, δεν μπορεί να τα περιμένει κανείς από διαχειριστές αξιωμάτων. Αυτά θα τα εμπνεύσει στους πολλούς ένας αριστερός πολιτικός λόγος, πολιτικό πρόγραμμα τίμια κοινωνιοκεντρικό. Οταν, παράλληλα, η «μικρά ζύμη» της ενοριακής κοινότητας θα μεταγγίζει οργανικά στο λαϊκό σώμα όχι ηθικολογίες, κηρύγματα και ακτιβισμό κοινής ωφέλειας, αλλά θα εγκεντρίζει σάρκα πολιτισμού (ποίηση, μέλος, ζωγραφιά, δραματουργία), δηλαδή «νόημα» ζωής μέσα από πράξη λατρείας.

Όσο το βλέμμα μας σταματάει στους ανάπηρους «από ιδιοτέλεια ή μικρόνοια» πολιτικούς και στα συμπτώματα εκθηρίωσης και ζούγκλας στον συλλογικό βίο, φυσικό είναι να γαντζωνόμαστε σε ψευδαισθήσεις: Πως, αν τάχα συσπειρωθούν κάποιες «υγιείς» κοινωνικές δυνάμεις, θα μπορούσαν να ξαναδώσουν αξιοπρέπεια στον Έλληνα και στην πατρίδα. Αλλά όσοι βλέπουν πέρα από τα συμπτώματα και εντοπίζουν τις αιτίες των συμπτωμάτων, συνειδητοποιούν (όχι χωρίς τρόμο) ότι είναι καθολικά το γένος των Ελλήνων που έχει εκπέσει σε δραματική παρακμή, μάλλον ανήκεστη. Παρακμή σημαίνει ότι υπάρχουν πολλές διάχυτες καλές προθέσεις, σώζεται ακόμα (στη γενέτειρα και στη διασπορά) ανθρώπινο δυναμικό ποιότητας, με ανιδιοτέλεια και λαμπρές ικανότητες, αλλά το δυναμικό αυτό είναι φανερά παροπλισμένο.

«Έχουν χαθεί τα κοινά κριτήρια αξιολόγησης ποιοτήτων, γι' αυτό και η κοινωνία είναι αδιέξοδα υποταγμένη στη δικτατορία της μετριότητας, στον φασισμό της ασημαντότητας. Αυτός ο λαός που κάποτε καθολικά εγκολπωνόταν την ποιότητα της μουσικής και ποιητικής ανθοφορίας του '60, σήμερα, από άκρη σε άκρη της Ελλάδας, τραγουδάει αποκλειστικά και μόνο υποπροϊόντα μουσικού και ποιητικού πρωτογονισμού. Στις εκθέσεις ζωγραφικής δεν στριμώχνονται οι επώδυνα φιλότεχνοι, σουλατσάρουν νεόπλουτα κομματικά στελέχη, συνδικαλιστές και «προμηθευτές» του δημοσίου που οι «καλλιτέχνες» τούς μπουκώνουν με «εφφέ». Στα σχολειά τα παραδομένα στον σκοταδισμό των «προοδευτικών» παρωπίδων, στα πανεπιστήμια τα συλημένα από την παράνοια του «ασύλου» μορφώνεται-μορφοποιείται ο ανθρωπολογικός τύπος της παρακμής. Φορέας μόνο δικαιωμάτων, ακτιβιστής ακοινώνητος, ηδονιστής ανέραστος, συντηρεί την εμπορευματοποιημένη light δημοσιογραφία, τον κρετινισμό της τηλεοπτικής ευτέλειας.

Ανάκαμψη από αυτή την εξευτελιστική παρακμή δεν είναι δυνατό να υπάρξει όσο απουσιάζει λόγος κοινωνιοκεντρικής πολιτικής και όσο από τους επισκοπικούς «θρόνους» παρελαύνουν άνθρωποι ανυποψίαστοι για το εκκλησιαστικό γεγονός. Οι ετικέτες διαιωνίζουν ως «Αριστερά» την ψυχανωμαλία του Σταλινισμού ή τον καριερισμό του αριστεροκάπηλου μηδενισμού ή ακόμα και τον πασοκικό «σοσιαλισμό», τον πιο πειθήνιο παραγιό του αχαλίνωτου καπιταλισμού. Και το κατεξοχήν πεδίο όπου η εκκλησιαστική ποιότητα βρίσκεται σε απηνή διωγμό, είναι τα γραφειοκρατικά κέντρα εξουσίας της «εν Ελλάδι επικρατούσης θρησκείας».

«Οταν ο κλάδος της συκής γένηται απαλός και τα φύλλα εκφυή, γινώσκετε ότι εγγύς ο θέρος». Και αν δούμε πολιτικό λόγο, πολιτικό πρόγραμμα, τίμια κοινωνιοκεντρικό, όπως και αν δούμε ενορία που να σαρκώνει «νόημα» σχέσεων κοινωνίας, δυναμικής συνοχής, να ξέρουμε, μόνο τότε, ότι εγγίζει ανάκαμψη.

Θέλουμε Σύνταγμα ...

Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Ξέρουμε τι θέλουμε;Tου Χρηστου Γιανναρα, καθημερινή 05/02/2011

Αν σε τρεις μήνες ή σε πέντε ή σε οκτώ, ο ανέμελος ταξιδευτής πρωθυπουργός μας προκηρύξει εκλογές. Αν, δηλαδή, θελήσει να ισχυροποιήσει τη λαϊκή «συναίνεση» για την εφαρμογή του δουλοκτητικού «Μνημονίου». ΄Η αν θελήσει, απλώς να αξιοποιήσει τη δημοσκοπική υπεροχή του έναντι του κ. Σαμαρά (παρ' όλο που θα συνιστούσε αυτοκτονική αφροσύνη η επιβάρυνση της κατεστραμμένης οικονομίας με εκλογές). Σε μια τέτοια πάντως περίπτωση, ποια μπορεί να είναι η αντίδραση των πολιτών της χώρας;

Η πλειονότητα του ελλαδικού πληθυσμού, μισθωτοί, συνταξιούχοι, μικροί και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, οι πανικόβλητοι άνεργοι, ζούμε με το σοκ της απόγνωσης από την καταστροφή της οικονομίας. Τόσο η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση, εξευτελισμένη θεραπαινίς των φεουδαρχικών αξιώσεων του «Μνημονίου», όσο και η παραλυτικά ανίκανη να αυτοκαθαρθεί και ανασυνταχθεί αξιωματική αντιπολίτευση, θα είναι αναίδεια, σε βαθμό προσβολής της δημόσιας αιδούς, να ζητήσουν και πάλι λαϊκή έγκριση για τα ενεργητικά ή παθητικά (από ανικανότητα) κοινωνικά τους εγκλήματα.Δεν γίνεται, δεν υπάρχει περιθώριο ούτε λογικής ούτε ψυχολογικής αντοχής να ξαναβρεθούν οι πολίτες στο δίλημμα να επιλέξουν ή τον πασοκικό ενεργό λακεδισμό ή τη νεοδημοκρατική κουφόνοια και φαυλότητα.

Τα δύο αυτά κόμματα είναι για την ελλαδική κοινωνία παρελθόν. Να υποχρεωθεί ο λαός να ξαναγυρίσει «επί το ίδιον εξέραμα», μοιάζει αδύνατο ή θα είναι ανυπόφορα ταπεινωτικός εξαναγκασμός. Όσο για τα αποσαρίδια της ήσσονος αντιπολίτευσης (παλαιοημερολογίτες του σταλινισμού, καριερίστες του αριστεροκάπηλου μηδενισμού, αετονύχηδες ψηφοθηρικής εκμετάλλευσης ιερών και οσίων) παραμένουν πρόκληση μείζονος απελπισμού και μόνο.

Σίγουρα, για να λειτουργήσει κοινοβουλευτική δημοκρατία χρειαζόμαστε κόμματα. Αλλά κόμματα όπως τα προϋποθέτει η λογική της δημοκρατίας, όχι όπως τα αποκάλυψε (σε πολλοστή επανάληψη) η «εξεταστική» για τη Siemens επιτροπή: σαν σπείρες φαύλων, συντεχνίες λιμασμένων για χρήμα ανθρώπων. Χρειαζόμαστε επομένως, πριν από οποιεσδήποτε εκλογές, Σύνταγμα. Που να δώσει στη χώρα τα κόμματα τα απαιτούμενα για να λειτουργήσει δημοκρατία. Να θεσμοποιήσει όρους δημοκρατικής (όχι φεουδαρχικής) συγκρότησης και λειτουργίας των κομμάτων, δυνατότητες αξιόπιστου και αποτελεσματικού ελέγχου αυτής της λειτουργίας. Να ελευθερώσει το κράτος και τον συνδικαλισμό από τον θανατερό εναγκαλισμό των κομμάτων, να αποκλείσει τις κομματικές νεολαίες από τα πανεπιστήμια και από τα σχολειά.

Καινούργιο Σύνταγμα πριν από τις βουλευτικές εκλογές; Ως πολιτική πρόταση θα συνιστούσε απλώς «προβολή» ουτοπικών απωθημένων, ρητορικό πυροτέχνημα, ανεδαφικό ρομαντισμό. Όμως ως ένδειξη, ως παραδειγματικό ζητούμενο, θα μπορούσε να λειτουργήσει καθοδηγητικά: να ξέρουμε τι ακριβώς έχουμε ανάγκη, να φωτίσουμε στόχο.

Το πώς θα ικανοποιηθεί η ανάγκη, πώς θα επιτευχθεί ο στόχος, είναι συνάρτηση της κοινωνικής δυναμικής, συνεπαγωγή απροσδιοριστίας. Όταν μια κοινωνία έχει σαφείς, συνειδητούς στόχους που τους καθορίζουν επιτακτικές ανάγκες (όχι ιδεολογήματα ούτε οργανωμένα συμφέροντα), τότε μπορεί να γεννήσει λύσεις. Απροκαθόριστες.

Η νομική φόρμουλα δεν είναι δύσκολο να βρεθεί αν εξασφαλιστεί κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το ψυχολογικό κλίμα στα δύο κόμματα εξουσίας μοιάζει αρκετά ώριμο, από τότε που βουλευτές και στελέχη τους δεν τολμούν πια να περπατήσουν στους δρόμους της πρωτεύουσας φοβούμενοι λυντσάρισμα. Πρέπει να ωρίμασαν σε ετοιμότητα να παραχωρήσουν δικαιώματα με πραγματικό αντίκρισμα (όχι κενές επιφάσεις) στον λαό. Να αναστείλουν κάποια άρθρα, ελάχιστα, του ισχύοντος (ιδιοχρησίας των κομμάτων) Συντάγματος, που αφορούν τις προϋποθέσεις αναθεώρησής του. Και να προκαλέσουν εκλογές Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης αποκλείοντας τη συμμετοχή εγγεγραμμένων μελών οποιουδήποτε κόμματος. Φαντασιώδες ενδεχόμενο, αλλά χαρακτηριστική ένδειξη της ανάγκης, δρομοδείχτης προσανατολισμού και στόχευσης.

Έχει τεράστια σημασία, ακαταμάχητη κοινωνική δυναμική, να ξέρουμε ακριβώς τι θέλουμε. Οι ιδιοτελείς του κομματικού παλκοσένικου και οι ρηχόψυχοι της καταναλωτικής μονοτροπίας θα ήθελαν κάποιο θαυματουργό «ευρωομόλογο» ή όποιο άλλο τέχνασμα για να συνεχίσουμε απτόητοι να δανειζόμαστε, να βυθιζόμαστε στα χρέη. Άλλοι θα ήθελαν να γίνουν πραγματικότητα οι ηδονικές ονειρώξεις για πετρέλαια στην υποθαλάσσια ελληνική «Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη», ώστε να μεταβληθούμε θαυματουργικά σε Σαουδική Αραβία και να βυθιστούμε σε αποκάρωμα πλούτου μυθικού.

Εμείς, όσοι αιρετικοί, εραστές της ελληνικής ιδιο-τροπίας, θέλουμε Σύνταγμα. Να αποκατασταθεί δημοκρατία, έστω η δάνεια της Νεωτερικότητας, αλλά όχι ως πρόσχημα για στυγνή κομματοκρατία, όχι ως ρετσέτα χρηστική εξισορρόπησης «δικαιωμάτων». Θέλουμε Σύνταγμα που να προϋποθέτει τη δημοκρατία ως συνεχές κοινό αγώνισμα για ποιότητα ζωής, συνάρτηση τής κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Θέλουμε τη δημοκρατία ως πεδίο για κατακτήσεις και επιτεύγματα, όχι για εξασφαλίσεις, εξαρτήσεις και υποταγή.

Βέβαια, όταν διαβάζει κανείς τον αθηναϊκό Τύπο, όταν ακούει επαγγελματίες του κομματισμού ή συζητάει με οπαδούς, όταν παρακολουθεί τα γκαιμπελικά Δελτία Ειδήσεων της τηλεόρασης, καταλαβαίνει ότι και η εναργέστερη θέληση για δημοκρατία είναι πια ρομαντική ουτοπία. Το κενό των επιγνώσεων είναι τεράστιο, οικοδομημένο από την εκπαιδευτική πολιτική πολλών δεκαετιών. Η αμβλύνοια, η αγλωσσία, τελικά η αλογία συνιστούν το κατά πλειονότητα γνώρισμα της ελλαδικής κοινωνίας διαμορφωμένο επί πάμπολλα χρόνια από την πολιτική της «ποδοσφαιροφιλίας», του κρατικού τζόγου, του εξηλιθιωτικής τηλεοπτικής «αγωγής».

Παρ' όλα αυτά. Η δημοκρατία, έστω και η στρεβλή του ατομοκεντρισμού και της χρησιμοθηρίας, σώζει τον χαρακτήρα του κοινού αθλήματος, επομένως μπορεί, ακόμα και μέσα στις πιο δυσμενείς συνθήκες, να ξαναγεννηθεί, να επανεπιλεγεί, όπως κάθε στόχος ποιότητας της ζωής. Η «μετά-νοια», αλλαγή στον τρόπο του νοείν, είναι το εχέγγυο της ελευθερίας του ανθρώπου.

«Δεξιά», Kέντρο, «Aριστερά», τα δήθεν πολιτικά μας κόμματα

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

H «κοινωνία» και οι «Διεθνείς»Tου Χρηστου Γιανναρα, Καθημερινή 30/01/2011

Λέγεται και γράφεται συχνά: O εφιάλτης του «υπαρκτού σοσιαλισμού», όσο ήταν ιστορικά υπαρκτός, λειτουργούσε σαν χαλινός του ασύδοτου καπιταλισμού. Yποχρέωνε τον καπιταλισμό σε κοινωνικές παραχωρήσεις: Nα εξασφαλίζει το κράτος στον πολίτη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, προστασία της μητρότητας, κατώτατο όριο αμοιβής εργασίας, ανώτατο όριο ωραρίου εργασίας, όριο ηλικίας για συνταξιοδότηση, δωρεάν παιδεία, επίδομα ανεργίας, φροντίδα για την εξεύρεση εργασίας, και όσα ανάλογα.

Eίκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» το σύστημα της «ελεύθερης αγοράς» μοιάζει κυριολεκτικά αχαλίνωτο. Ως τώρα μιλούσαμε για καπιταλιστικό «σύστημα» αφηρημένα, δίχως να συγκεκριμενοποιούμε φορέα του «συστήματος». Tο κράτος, αποτελεσματικό ή ανάπηρο, ήταν στη συνείδησή μας συγκεκριμένο: η κυβέρνηση, η Bουλή, υπουργεία, δημόσιοι οργανισμοί, θεσμοί κοινωνικής λειτουργίας. Για να πάψει αυτό το συγκεκριμένο κράτος να υπηρετεί (έστω με πανάθλιες επιδόσεις) τον πολίτη και να τεθεί στην υπηρεσία ιδιωτών και ιδιωτικών συμφερόντων, φανταζόμασταν ότι έπρεπε να παρεμβληθεί πραξικόπημα ή να επιλέξει ο λαός με την ψήφο του, μαζοχιστικά, μια κυβέρνηση που τίμια είχε προεξαγγείλει καθεστώς γκανγκστερικής ασυδοσίας των κερδομανών.

Tώρα, για πρώτη φορά, το αφηρημένο καπιταλιστικό «σύστημα» αποκτά για μας συγκεκριμένο εντοπισμό, θεσμική υπόσταση, υλική παρουσία: Kαταφθάνουν στον τόπο μας τρεις κόσμιες, συνοφρυωμένες φιγούρες και υπαγορεύουν στην κυβέρνηση, που εμείς την επιλέξαμε «σοσιαλιστική» λεπτομερέστατους όρους για την αχαλίνωτη ελευθερία των ιδιωτικών συμφερόντων. Oι τρεις αυτές φιγούρες έχουν εξουσία καταφανώς υπέρτερη των εξουσιών της κυβέρνησης, αυτοί διατάζουν την κατάργηση του κατώτατου ορίου μισθών, του ανώτατου ορίου ωραρίου, τις ανεξέλεγκτες απολύσεις, τη μετατροπή του ασφαλιστικού συστήματος σε «φιλόπτωχο ταμείο» και τα μύρια όσα ανάλογα.

Eχουν τέτοιες εξουσίες (κυριολεκτικά ζωής και θανάτου) επάνω μας, γιατί εκπροσωπούν τους δανειστές μας - δανειστές που δεν τους επιλέξαμε εμείς, τους επέλεξε ερήμην μας η «σοσιαλιστική» φενακισμένη κυβέρνησή μας. Mόλις ανέλαβε τη διακυβέρνηση, τότε μόνο διαπίστωσε ότι σε ελάχιστους μήνες θα έπρεπε να κηρύξει «στάση πληρωμών», την πτώχευση-καταστροφή της χώρας. Bέβαια, μόνο ασυνειδησία ή ηλιθιότητα θα δικαιολογούσαν την ώς τότε άγνοια του προβλήματος από υποψήφιους διαχειριστές της εξουσίας, με βεβαιωμένη και έγκαιρη την ενημέρωσή τους από τον Διοικητή της Tραπέζης της Eλλάδος.

Kαι τότε συνέβη το εξωφρενικό και απίστευτο: Eπί επτά μήνες να περιφέρεται ο νεόκοπος πρωθυπουργός στα διεθνή κέντρα της οικονομικής και πολιτικής ισχύος και να διαφημίζει τη χρεωκοπία της χώρας και τη φαυλότητα του πολιτικού της συστήματος. H δανειοληπτική ικανότητα της Eλλάδας άρχισε να μειώνεται δραματικά, οι σχετικοί δείχτες κατρακυλούσαν ασυγκράτητοι, ο ίδιος αντιπαρήλθε, ανεξήγητα, εξαιρετικά ευνοϊκές προσφορές δανεισμού (από Pωσία και Kίνα). Mέχρι που δεν υπήρχε άλλη λύση παρά μόνο η άνευ όρων προσφυγή στο διαβόητο Διεθνές Nομισματικό Tαμείο. Συμπαίκτες, η Kεντρική Eυρωπαϊκή Tράπεζα και το Διευθυντήριο των Bρυξελλών.

H σωρεία των εγχώριων πολιτικών εγκλημάτων που εξασφάλισαν τη δικαιολογία στον πρωθυπουργό (πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς!!!) να παραδώσει τη χώρα, δίχως καν διαπραγματεύσεις, στον έλεγχο (και περίπου στην ιδιοκτησία) της Kερδοσκοπικής Διεθνούς, έχουν κατά κόρον πια αναλυθεί: Πελατειακές σχέσεις, κλεπτοκρατία, εκφαυλισμός της δημοσιοϋπαλληλίας, ασυδοσία συνδικαλιστών, εξευτελισμός των εννοιών «νόμος» και «Δίκαιο». Oμως αυτό που μάλλον παραβλέπουμε οι πολίτες μέσα στον πανικό της καταστροφής και στην οργή μας για την ατιμωρησία και ιταμότητα των ενόχων, είναι το αποκαλυπτικό ξεγύμνωμα των δάνειων ιδεολογιών και συστημάτων που τα πιστέψαμε, οι χάσκακες ξιπασμένοι, σαν «πολιτισμό των φώτων» και «πρόοδο» και «εκσυγχρονισμό».

Tο γεγονός ότι εμείς σήμερα, οι ελληνόφωνοι απάτριδες του βαλκανικού νότου, δεν ξέρουμε να ξεχωρίσουμε τι σημαίνει «κοινωνία» και σε τι διαφέρει από τη societas (society, socit), μας στερεί και τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσουμε το πολιτικό και κοινωνικό μας αδιέξοδο, το ανέφικτο της ανάκαμψης από τη δουλική υποταγή μας στην Kερδοσκοπική Διεθνή. H πολιτική μας γλώσσα έχει αγκυλωθεί στα παραισθησιογόνα σχήματα «Δεξιά», Kέντρο, «Aριστερά», τα δήθεν πολιτικά μας κόμματα προσπαθούν να καμουφλάρουν τον μηδενιστικό αμοραλισμό τους με τεχνάσματα ελιγμών από τη Δεξιά στην Kεντροδεξιά, από την Aριστερά στην Kεντροαριστερά - μικρονοϊκά παιδιαρίσματα.

Tο πολιτισμικό «παράδειγμα» (τρόπος του βίου) που άσκεπτα και άκριτα πασχίζουμε, δύο αιώνες τώρα, να μιμηθούμε, προϋποθέτει τη συλλογικότητα σαν socitas: «εταιρισμόν επί κοινώ συμφέροντι». Zούμε σε οργανωμένες συλλογικότητες, όχι επειδή αξιολογούμε τις ανθρώπινες σχέσεις καθεαυτές ως ποθητή ποιότητα ζωής, χαρά πληρότητας της ζωής, αλλά σκοπεύοντας πρωταρχικά στη χρησιμότητα. O σοσιαλισμός πιστεύει ότι θα πετύχουμε το μέγιστο της χρησιμότητας (του ωφέλιμου για όλους), με μια κεντρική εξουσιαστική διαχείριση των αναγκών των ατόμων, τα οποία, κάτω από τον έλεγχό της, «θα εργάζονται ανάλογα με τις δυνάμεις τους και θα απολαμβάνουν ανάλογα με τις ανάγκες τους». Aντίθετα ο καπιταλισμός πιστεύει πως αν το άτομο αφεθεί ελεύθερο, στην επιδίωξη ικανοποίησης των ενστίκτων - ορμών (αυτοσυντήρησης, κυριαρχίας, ηδονής) τότε το αθροιστικό αποτέλεσμα των ατομοκεντρικών επιδιώξεων θα είναι η συλλογική ωφελιμότητα.

Eμείς, οι ελληνόφωνοι του βαλκανικού νότου, ζήσαμε κατάσαρκα τη φρίκη και το τίμημα του αίματος που κόστισε η απόπειρα κάποτε μερίδας συμπατριωτών μας να μας εντάξουν στανικά στον «παράδεισο» της σοσιαλιστικής societas. Σήμερα ζούμε αμείλικτη και την απανθρωπία της «φιλελεύθερης» society. Mε χαμένη, αλίμονο, τη γνώση και την αίσθηση της «κοινωνίας»: λέξης που καθόριζε άλλοτε την ταυτότητα, τον ορισμό της ελληνικότητας.

Εγώ ο Τεμπέλης.

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

Σύνδρομο  επαγγελματικής εξουθένωσης - Η "νόσος" των  εκπαιδευτικών

Τo επάγγελμα  του εκπαιδευτικού κατέχει μια  από τις πρώτες θέσεις στον κατάλογο των στρεσογόνων επαγγελμάτων. Οι δε εκπαιδευτικοί ανήκουν στην ομάδα  των επαγγελματιών που είναι  ιδιαίτερα επιρρεπείς στο "σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης".  

Έρευνες στην Αμερική και την Ευρώπη έχουν δείξει ότι από το σύνολο των εργαζομένων σε ανθρωπιστικά επαγγέλματα, οι εκπαιδευτικοί πλήττονται ιδιαίτερα. Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία το 5-25% των εκπαιδευτικών υποφέρει από το σύνδρομο της επαγγελματικής εξουθένωσης.  

Στην Ελλάδα το 10% των εκπαιδευτικών βιώνει υψηλή συναισθηματική εξάντληση, το 15-17% μέτρια ως υψηλή αποπροσωποποίηση που εκδηλώνεται με τη δημιουργία απρόσωπων σχέσεων με τους μαθητές, και το 30-35% αισθάνεται ότι δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικό στη δουλειά του. Το Burnout δεν έχει φύλο και πλήττει εξίσου άντρες και γυναίκες. Οι ανύπαντροι, οι πρωτοδιόριστοι και οι εκπαιδευτικοί με πολλά χρόνια υπηρεσίας είναι αυτοί που απειλούνται περισσότερο από το Burnout.  

ΟΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡIΣΤΙΚΑ ΤΟΥ "ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ  ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΉΣ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΗΣ"

Η επαγγελματική  εξουθένωση είναι ένα σύνδρομο σωματικής  και ψυχικής εξάντλησης στα πλαίσια  του οποίου ο εκπαιδευτικός κατακλύζεται από συναισθήματα άγχους, χάνει το ενδιαφέρον του και τα όποια θετικά συναισθήματα έχει για τους μαθητές του, διαμορφώνει αρνητική εικόνα για τον εαυτό του και αδυνατεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που ανακύπτουν κατά την εκπαιδευτική διαδικασία

Τρία είναι τα χαρακτηριστικά της επαγγελματικής εξουθένωσης:

α) n συναισθηματική εξάντληση που εκδηλώνεται με μία συνεχή αίσθησηn έντασnς και  ψυχικής κόπωσnς,

β) n αποπροσωπoπoίησn που εκδηλώνεται με την δημιουργία απρόσωπων σχέσεων με τους μαθητές  και τους γονείς και 

γ) n έλλειψη προσωπικών επιτευγμάτων που εκδηλώνεται με την μείωση της απόδοσης του.

 

ΤΑ  ΣΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΗΣ

      Το φαινόμενο  της επαγγελματικής εξουθένωσης  δεν έχει αιφνίδια έναρξη, αντίθετα ακολουθεί τέσσερα διαδοχικά  στάδια.:

α) το πρώτο  στάδιο είναι αυτό του ενθουσιασμού. Ο νεοδιόριστος εκπαιδευτικός εισέρχεται στον εpγασιαKό χώρο με πολύ υψηλούς στόχους και μεγάλες απαιτήσεις από τον εαυτό του, τους μαθητές, τους σuναδέρφoυς, τη διοίκηση.

β) στο δεύτερο  στάδιο κυριαρxoύν η αμφιβολία και  η αδράνεια. Ο εκπαιδευτικός αμφιβάλει αν η εργασία του ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του και στις βαθύτερες ανάγκες του. Αρχίζει να προβάλλει Ζητήματα αμοιβών και ορών εργασίας, αρνούμενος να αναθεωρήσει τις υπερβολικά υψηλές προσδοκίες του.

γ) η απογοήτευση  και η ματαίωση είναι το τρίτο στάδιο. Ο εκπαιδευτικός αναρωτιέται αν και πόσο αξίζει τον κόπο να διδάσκει κάτω από συνθήκες πίεσης άγχους και απογοήτεύσης και θεωρεί κάθε προσπάθεια μάταια..

δ) το τελευταίο  στάδιο, είναι η απάθεια. Ο εκπαιδευτικός  παραμένει στο σχολείο, παίρνει τον μισθό του, αδιαφορώντας για κάθε εκπαιδευτική καινοτομία και για τις ανάγκες και τα προβλήματα των μαθητών. 

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ  ΚΑΙ ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ  ΤΟΥ BURNOUT

      Οι κεφαλαλγίες  η υπερένταση οι γαστρεντερικές διαταραxές, οι διαταραxές διατροφής, οι μεταβολές του σωματικού βάρους, οι καρδιαγγειακές διαταραχές, η έντονη αίσθηση κόπωσης και αδυναμίας, οι διαταραχές στον ύπνο, η υπερβολική κατανάλωση καφεΐνης, καπνού, αλκοόλ, είναι ορισμένες ψυχοσωματικές αντιδράσεις.

Εκτός από  τα οργανικά υπάρχουν και άλλου είδους συμπτώματα. Σε γνωστικό επίπεδο ο εκπαιδευτικός πιστεύει ότι δεν είναι αποτελεσματικός, ότι δεν έχει θετική επιρροή στους μαθητές του, έχει αδυναμία συγκέντρωσης, ξεχνά εύκολα το ονόματα των μαθητών. Όσον αφορά τα συμπτώματα σε συναισθηματικό επίπεδο, ο εκπαιδευτικός αναπτύσσει έντονη αποθάρρυνση, αίσθημα ανεπάρκειας, ενοχών και αδικίας. Σε επίπεδο συμπεριφοράς ο εκπαιδευτικός συμπεριφέρεται με απρόσωπο και ψυχρό τρόπο, αποφεύγει να ενημερώνει τους γονείς για την πρόοδο των μαθητών. Οι οικογενειακές συγκρούσεις, οι εντάσεις στις σχέσεις με τους συναδέρφους, οι δυσκολίες στις διαπροσωπικές σχέσεις, η κοινωνική απόσυρση, η μειωμένη ερωτική - σεξουαλική διάθεση είναι συμπτώματα που εμφανίζονται σε κοινωνικό επίπεδο. Τα συμπτώματα αυτά δεν γίνονται αμέσως αντιληπτά παρά μόνο στα δύο τελευταία στάδια.  

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ  ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ ΤΟΥ  ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

      Τα αίτια  εμφάνισης, του συνδρόμου πρέπει να αναζητηθούν τόσο στη δομή και  τη λειτουργία του εκπαιδευτικού  συστήματος όσο και στην προσωπικότητα  και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του εκπαιδευτικού.

Οι στρεσογόνες  συνθήκες εργασίας, η πολυετή εργασία  των εκπαιδευτικών στην πρώτη  γραμμή που πολλές φορές ξεπερνά  τις τρεις δεκαετίες, σε συνδυασμό  με τις περιορισμένες ευκαιρίες  για υπηρεσιακή εξέλιξη, η δυσκαμψία  του εκπαιδευτικού συστήματος, η απουσία καινοτόμων εκπαιδευτικών προγραμμάτων, η μείωση του δημόσίου κύρους των εκπαιδευτικών, η έλλειψη υποστήριξης, εποπτείας και συνεχούς εκπαίδευσης, η απουσία ίσων ευκαιριών, η κομματοποίηση και ο χαμηλός μισθός, είναι σοβαρές συνιστώσες του εκπαιδευτικού μας συστήματος που ενοχοποιούνται για την εμφάνιση του συνδρόμου.

      

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ  ΤΟΥ BURNOUT

      Η καλύτερη αντιμετώπιση είναι η πρόληψη. Για  το λόγο αυτό το Υπουργείο Παιδείας οφείλει να διενεργήσει και να καταγράψει πανελλήνια και σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, όχι μόνο την έκταση και τους παράγοντες που ενοχοποιούνται για την εμφάνιση του συνδρόμου, αλλά και τις συνιστώσες εκείνες που μπορούν να προβλέψουν την εμφάνιση της επαγγελματικής εξουθένωσης.

Επιπρόσθετα θα προτείναμε την αναδόμηση του συστήματος, την συμμετοχή των εκπαιδευτικών στο σχεδιασμό του εκπαιδευτικού έργου, τη συνεχή επιμόρφωση τους, την καθιέρωση του θεσμού της εποπτείας σε επίπεδο σχολικής μονάδας, την παροχή ευκαιριών υπηρεσιακής εξέλιξης, και τέλος την εκπόνηση και χρησιμοποίησης ειδικών "εργαλείων" ελέγχου του συνδρόμου.

Ο ίδιος  ο εκπαιδευτικός ως επαγγελματίας  οφείλει να καταβάλει προσπάθεια ελέγχου των παραμέτρων που προκαλούν  επαγγελματικό άγχος, να αναγνωρίσει  εγκαίρως τα συμπτώματα και να ζητήσει  βοήθεια από ειδικούς.  

 

Άρθρο του ψυχίατρου Δρ. Αναστάσιου Πλατή  

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα: Πρόοδος 26.05.07

Διαδραστικός πίνακας

Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Αυτή την εποχή διενεργείται στα περισσότερα σχολεία της χώρας (Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια) πρόχειρος μειοδοτικός διαγωνισμός για την προμήθεια διαδραστικών πινάκων, βιντεοπροβολέων, φορητών υπολογιστών και του κατάλληλου λογισμικού.

Οι εταιρείες που λαμβάνουν μέρος στο διαγωνισμό είναι όσες πληρούν "κάποιες" προϋποθέσεις και μόνο αυτές. Περισσότερες πληροφορίες στο http://promitheies.sch.gr/

Δεν θα σχολιάσω την απαίτηση του υπουργείου για το λειτουργικό σύστημα MS Windows 7, ούτε την απαίτηση για ελληνικό λογισμικό εφαρμογών αυτοματισμού γραφείου (MS-Office ProPlus Academic ή ισοδύναμο). Δηλαδή δεν ασχολούμαι σε αυτή την ανάρτηση με την κοντόφθαλμη πελατειακή πολιτική υπανάπτυξης της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας. Παραπέμπω σε άρθρο που αναφέρει ότι μέχρι το 2015 το σύνολο των οργανισμών στην Ρωσία θα έχουν μόνο ελεύθερο λογισμικό

http://www.foxbusiness.com/markets/2010/12/30/russia-government-shift-open-source-software/

Το γεγονός που θέλω να αναφέρω έχει σχέση με τους τελικούς χρήστες και τις εταιρείες που κινούνται στον χώρο.

Όπως ανέφερα προηγουμένως διενεργείται μειοδοτικός διαγωνισμός και συνέβη να συμμετέχω ως μέλος σε κάποια επιτροπή για την αξιολόγηση των διαφόρων προσφορών. Αφού ελέγξαμε με θρησκευτική ευλάβεια όλες τις προσφορές, αποφασίσαμε ότι η εταιρεία Α έχει την προσφορά που αρμόζει στις ανάγκες του σχολείου και συνεχίσαμε με την γραφειοκρατεία ακολουθώντας το γράμμα του νόμου.

Και κάπου εδώ ξεκινάει το ανέκδοτο. Μία από τις υπόλοιπες εταιρείες έκανε προσφυγή κατά της αξιολόγησης του διαγωνισμού καταλογίζοντας στην επιτροπή τις παρακάτω δύο παραβάσεις:

Παράβαση 1.

Το OpenOffice ΔΕΝ μπορεί να θεωρηθεί με κανένα τρόπο ισοδύναμο με το Microsoft Office Pro Plus Academic. 

Παράβαση 2.

Το OpenOffice ΔΕΝ διατίθεται σε άδειες χρήσεις με δυνατότητα μεταφερσιμότητας σε άλλο υπολογιστή για το σύνολο των αδειών.

Σημείωση: η συγκεκριμένη εταιρεία Β είχε συμπεριλάβει στην προσφορά της το λογισμικό Microsoft Office Pro Plus Academic.

Η παρούσα αποτελεί απάντηση κατά της προσφυγής.

Όσο αναφορά στην παράβαση 1 παραπέμπω σε παλαιότερη ανάρτηση όπου αναφέρω για τα οφέλη από την χρήση του ελεύθερου λογισμικού http://karies-news.pblogs.gr/2010/07/650766.html

Φυσικά δεν μπορούμε με κανένα τρόπο να θεωρήσουμε ισοδύναμο το Microsoft Office Pro Plus με το OpenOffice, αλλά ποιο από τα δύο θεωρούμε επικρατέστερο;

Έχω κάποια αρχεία σε δισκέτες που είχαν δημιουργηθεί με το Microsoft Office 95, ποιος το θυμάται πλέον και ανοίγουν μόνο με OpenOffice γιατί άραγε; 

Για ποιο λόγο δεν υπάρχει προς τα πίσω συμβατότητα; 

Για ποιο λόγο η καλή σας Microsoft σας χρεώνει κάθε φορά που αποφασίζει να εμφανίσει καινούριο λογισμικό;

Συνηθίσατε στο MS Office και δεν μπορείτε να το αποχωριστείτε; 

Ποιος ευθύνεται για αυτή την συνήθεια; 

Μήπως η ίδια η εταιρεία; 

Μήπως η "συνεργασία" με το υπουργείο δεν είναι τυχαία; 

Γιατί στα ελληνικά σχολεία έχουμε ιδιόκτητο λογισμικό της Microsoft;

Γιατί τα παιδιά σας μαθαίνουν MS Office Pro Plus Academic;

Γιατί το υπουργείο προτείνει MS-Office ProPlus Academic;

Γιατί οι τελικοί χρήστες το έχουν ανάγκη;

Ένας φαύλος κύκλος παράνοιας. Φτάσαμε στο σημείο να κατηγορούμαστε από την κατά τα άλλα αγαπητή εταιρεία Β, γιατί διαλέξαμε OpenOffice και όχι MS-Office ProPlus Academic.

Διότι λέει το OpenOffice δεν υποστηρίζει συλλαβισμό, ορθογραφικό έλεγχο και θησαυρό στα ελληνικά; Είναι δυνατόν;

Δεν υποστηρίζει το OpenOffice και τα υποστηρίζει το MS-Office ProPlus Academic;

Φυσικά με την αναφορά της παράβασης 2 η εταιρεία Β ξεπέρασε σε φαντασία κάθε προηγούμενο. 

"Το OpenOffice δεν διατίθεται σε άδειες χρήσης"...

Άκουσον, Άκουσον...

Πως γίνεται το βασικό πλεονέκτημα του ελεύθερου λογισμικού να αναφέρεται σαν μειονέκτημα στην σύγκρισή του με το ιδιόκτητο λογισμικό της Microsoft;

Είμαστε τόσο αδαείς, οπισθοδρομικοί και υποτελείς (αυτό μας έμεινε από την τουρκοκρατία) που δεν αναγνωρίζουμε το αυτονόητο. 

Για την ιστορία και μόνο στο παρακάτω link βρίσκεται η περιβόητη άδεια χρήσης για το ελεύθερο λογισμικό.

http://www.gnu.org/licenses/lgpl.html

Καληνύχτα Ελλάδα!

Κοιμήσου τον ύπνο της οικονομικής κρίσης, αναμόρφωσε την παιδεία σου με MS-Office ProPlus Academic, και ονειρέψου

"περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις". Διονύσιος Σολωμός

  

Αναζήτηση στις μηχανές αναζήτησης

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

Ιστοσελίδες που μας βοηθούν στην αναζήτηση ...

To google είναι ο βοηθός σου λέγανε χρόνια τώρα αυτοί που γνωρίζουν πράγματα σχετικά με το διαδίκτυο και την αναζήτηση σε αυτό. Ωστόσο κάποιες τελευταίες εξελίξεις έρχονται να κλονίσουν την μηχανή αναζήτησης google από την πρωτοκαθεδρία της. Παρακάτω αναφέρονται τρεις από αυτές τις μηχανές αναζήτησης που μπορούν να βοηθήσουν όλους μας για μια ποιοτικότερη αναζήτηση σε οποιοδήποτε θέμα.

http://www.stumbleupon.com/

http://blekko.com/

http://www.wolframalpha.com/

Η πρώτη μηχανή είναι ένα εργαλείο που εγκαθίσταται στον φυλλομετρητή μας. Εάν κάνω αναζήτηση για την λέξη "education" στο google θα εμφανισθούν περίπου 1,500,000,000 αποτελέσματα ενδιαφέροντα ή μη. Κανείς μας δεν έχει τον χρόνο να ψάξει σε όλα αυτά. Φυσικά τα πραγματικά ενδιαφέροντα για εμάς μπορεί να κρύβονται στην επόμενη σελίδα. Τι κάνουμε σε αυτή την περίπτωση; stumble! H συγκεκριμένη μηχανή μας φέρνει τα πλέον ενδιαφέροντα sites την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, διότι είναι sites που ψηφίζονται από εμάς τους χρήστες. (Υπάρχει ένα χεράκι πάνω ή κάτω στον Firefox με την βοήθεια του οποίου λέω στο stumble αν ήταν ενδιαφέρουσα ή όχι η ιστοσελίδα που βλέπω). Προς το παρόν έχουμε θεαματικά αποτελέσματα αρκεί η αναζήτηση να γίνεται με αγγλικούς όρους. Οι Έλληνες χρήστες είναι ελάχιστοι, οπότε και η βαθμολόγηση των sites ανύπαρκτη.

Η δεύτερη μηχανή αναζήτησης κάνει θαύματα. Χρησιμοποιώντας ένα slash δηλαδή ένα σύμβολο / μπορώ να κάνω παραμετροποίηση των αποτελεσμάτων αναζήτησης πολύ εύκολα δηλαδή ψάχνοντας την λέξη education /date έχω όλα τα ενδιαφέροντα sites σε χρονολογική σειρά δημοσίευσης, δηλαδή πρώτα αυτά τα sites που μόλις έχουν δημοσιευθεί και στη συνέχεια τα παλαιότερα. Φυσικά το /date είναι ένα παράδειγμα ταξινόμησης, υπάρχουν άπειρα άλλα. Παράδειγμα το /education που φέρνει αποτελέσματα σχετικά με την εκπαίδευση. Ή μπορώ να χρησιμοποιήσω το /education /date και έχω την μαγική αναζήτηση θέματα σχετικά με την εκπαίδευση και σε χρονολογική σειρά.

Η τρίτη μηχανή αναζήτησης ξεφεύγει από τις συνηθισμένες μηχανές αναζήτησης. Είναι κάπου ανάμεσα στην επιστημονική φαντασία και στην τεχνητή νοημοσύνη. Είναι σαν να έχεις έναν άνθρωπο απέναντί σου και τον ρωτάς κάτι και αυτός σε απαντάει. Για να μη γράφω πολλά, διότι θα μπορούσα να γράφω σελίδες κάντε το παρακάτω πείραμα. Γράψτε στη συγκεκριμένη μηχανή τον όρο greece. Θα δείτε το αποτέλεσμα!!! Δυστυχώς δεν υποστηρίζει ελληνικά ακόμη...

Δεν γεμίζουν μια πλατεία Συντάγματος ...

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

Φως στην άκρη του τούνελ Tου Χρηστου Γιανναρα, Καθημερινή, 14/11/2010

Έχει τεράστια σημασία για τους ενόχους της καταστροφής που ζει η Ελλάδα, να πείσουν τον λαό ότι είναι συνένοχος. Ότι «τα φάγαμε όλοι μαζί», κατά τη χυδαία εκφραστική του Θεόδωρου Πάγκαλου. Αν στο ιστορικό έγκλημα συμμετέχουμε όλοι, τότε νέμεση δεν θα λειτουργήσει ποτέ, αυτουργοί δεν υπάρχουν, οι κομματικές συντεχνίες συμφερόντων μπορούν να συνεχίσουν ατιμώρητες (και ανενόχλητες) να μας εμπαίζουν. Μπορεί ο πρωθυπουργός να εκβιάζει τον λαό, όπως μέχρι και χθες, με τη λογική των γκάνγκστερ: Ή ψηφίζετε τους κομματικούς μου κομισάριους στην τοπική αυτοδιοίκηση ή προκηρύσσω βουλευτικές εκλογές με σίγουρη συνέπεια την αδυναμία πια καταβολής μισθών και συντάξεων.

Ο λαός προσαρμόζεται με τους όρους του παιχνιδιού που καθορίζουν οι διαχειριστές της εξουσίας. Αυτή η προσαρμογή είναι, δυστυχώς, προϋπόθεση επιβίωσης των οικονομικά ασθενέστερων, ίσως και των μειωμένης καλλιέργειας κοινωνικών στρωμάτων, δηλαδή του κρίσιμου για το εκλογικό αποτέλεσμα αριθμού ψηφοφόρων. Αν τα κόμματα αγοράζουν ψήφους με σύστημα πελατειακό, ρουσφετολογικό, πώς και γιατί ο αδύναμος να αρνηθεί να συμπαίξει; Να ρισκάρει το ψωμί του για να υπερασπίσει τη δημοκρατία; Του το απαγορεύουν αυτοί που αποφάσισαν ιδιοτελέστατα τους όρους της «δημοκρατίας».

Τρία (τουλάχιστον) εμφατικά παραδείγματα ενισχύουν την πιστοποίηση πως, όταν προσφέρονται όροι υψηλών ποιοτικών απαιτήσεων, ο λαός ακολουθεί και προσαρμόζεται - τρεις ενδείξεις, που πιθανόν και να αντιλέγουν στη λογική της κοινής πνιγερής απαισιοδοξίας:

Το «Αττικό Μετρό» συμπληρώνει φέτος δέκα χρόνια λειτουργίας. Και όλοι οι σταθμοί του συνεχίζουν να εμφανίζουν την ίδια άψογη εικόνα της πρώτης μέρας. Αστραφτερή καθαριότητα, ούτε το παραμικρό σκουπίδι στο δάπεδο, άψογη καλαισθησία, ούτε η παραμικρή απόπειρα κάτι να γραφτεί στους τοίχους, να «διακινηθούν ιδέες» προοδευτικών δυνάμεων, να τολμηθεί ο αυτονόητος βανδαλισμός από τους ψυχανώμαλους διαχειριστές της «φυσιογνωμίας» των ελλαδικών πόλεων. Για ποιους λόγους η ελλαδική κοινωνία δέχθηκε αυτονόητα τους όρους του «Αττικού Μετρό» και τους τηρεί με άκρα συνέπεια, γιατί αυτή η εξαίρεση σε σύγκριση με την τριτοκοσμική αθλιότητα στον ΟΣΕ, στα ΚΤΕΛ, στα σχολικά και πανεπιστημιακά κτίρια, στα δημόσια νοσοκομεία, υπουργεία, οργανισμούς;

Σχετικό και το δεύτερο δεδομένο: η εικόνα και λειτουργία του Ωνάσειου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου. Συμπληρώνει φέτος δεκαεφτά χρόνια στην υπηρεσία του ίδιου αυτού κοινού που συντηρεί συνθήκες ντροπής και απανθρωπίας στα περισσότερα από τα ανάλογα δημόσια ιδρύματα. Πού οφείλεται αυτή η διαφορά, γιατί μπαίνεις στο Ωνάσειο και νομίζεις ότι μετανάστευσες σε άλλη χώρα, σε άλλον πλανήτη, πώς πέτυχαν εκεί να διατηρούν επί τόσα χρόνια όχι μόνο αστραφτεράδα και καλαισθησία πολυτελούς κλινικής, αλλά και συμπεριφορές σεβασμού της ιδιαιτερότητας και αξιοπρέπειας του κάθε πολίτη;

Τρίτο, το γνωστό και πολυσχολιασμένο δεδομένο: η εικόνα μιας άλλης Αθήνας τις μέρες των Ολυμπιακών Αγώνων, το καλοκαίρι του 2004 (παρ' όλο που ήταν ολέθρια για τον τόπο πολιτική επιλογή η διοργάνωσή τους). Άλλες συγκοινωνίες, άλλες δημόσιες υπηρεσίες, άλλες τράπεζες, άλλα μαγαζιά, άλλες συμπεριφορές. Τίποτα εκείνες τις μέρες στο τριτοκοσμικό λεκανοπέδιο δεν θύμιζε την κατεστημένη κακομοιριά της υπανάπτυξης, τον αισθητικό εκβαρβαρισμό, την εγωκεντρική χυδαιότητα στις συμπεριφορές, δηλαδή τα μόνιμα, ενδημικά στην πρωτεύουσα συμπτώματα θανατερής παρακμής. Γιατί, πώς δικαιολογείται αυτή η συλλογική μεταμόρφωση, η ανάδειξη μιας άλλης Ελλάδας, με διαφορετικούς όρους ύπαρξης και συνύπαρξης;

Είναι φαεινότερο και από τον ήλιο: Ο λαός δίνει προτεραιότητα στην κάλυψη των αναγκών του, όμως αν του επιβληθεί η κάλυψή τους με όρους όχι υπανάπτυξης αλλά ποιότητας, είναι σίγουρο για τον Έλληνα, ακόμα σήμερα, ότι θα πειθαρχήσει, θα σεβαστεί την ποιότητα σε πείσμα της πλύσης εγκεφάλου στην οποία έχει υποβληθεί μεθοδικά τα τελευταία τριάντα χρόνια. Αιτία της υπανάπτυξης, αιτία όλων των δεινών, κάθε συμφοράς, είναι ο εκφαυλισμός και η μεθοδική εξηλιθίωση του λαού από τις κομματικές συντεχνίες συμφερόντων. Ας μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν, οι Έλληνες τουλάχιστον, τον θρασύτατο εκβιασμό που τους άσκησε, πριν από μια εβδομάδα, ο πρωθυπουργός τους:

Να ψηφίσετε, έλεγε, άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης και μάλιστα για καινούργια θεσμικά μορφώματα με διευρυμένες εξουσίες. Αλλά δεν έχει σημασία αν ψηφίσετε ικανούς ή ανίκανους, τίμιους ή φαύλους, ευφυείς ή μικρονοϊκούς. Πρέπει να ψηφίσετε τη δική μου καμαρίλα, αλλιώς πηγαίνω για εθνικές εκλογές και οδηγώ τη χώρα σε επίσημη πτώχευση, στάση πληρωμών, πείνα και τρόμο.

Και όπως πάντοτε, τριάντα χρόνια τώρα, ο αμοραλισμός του ΠΑΣΟΚ υπαγορεύει πολιτική στη «Νέα Δημοκρατία»: Ο κ. Σαμαράς πειθάρχησε στο εκβιαστικό δίλημμα, συνέπαιξε πάραυτα με το φασιστικό τέχνασμα. Όχι απλώς δεν τόλμησε, αλλά ούτε διανοήθηκε να ξεγυμνώσει τη λογική του παπανδρεϊσμού, να πει στον λαό: Εγώ δεν δίνω χρίσμα σε κομματικούς κομισάριους, σας καλώ να ψηφίσετε ακομμάτιστα, να τιμήσετε τους ικανούς, τους ανιδιοτελείς και όποιον εμφανιστεί ότι δήθεν με εκπροσωπεί, να τον μαυρίσετε. Στην απροκάλυπτη απαίτηση των Παπανδρέου να αλλοιώσουν τον χαρακτήρα των εκλογών Τ. Α. για να πετύχουν μονοδιάστατο κομματικό κράτος, σας καλώ να αντιτάξετε την προτεραιότητα της δημοκρατίας, να επιλέξετε ποιότητα, όχι ποιμνιοστάσιο. Θα ήταν κίνηση ρουά - ματ στην πολιτική σκακιέρα. Αλλά η Ν. Δ., για μια ακόμα φορά, προτίμησε να σέρνεται όπου την πηγαίνει το ΠΑΣΟΚ περιφέροντας τη γοητεία Κικίλια για να σαγηνεύσει ψηφοφόρους.

Όσοι αντιλαμβάνονται το τρομακτικό αδιέξοδο στο οποίο έχουν οδηγήσει τη χώρα τα δύο κόμματα «εξουσίας», δεν μοιάζει να γεμίζουν μια πλατεία Συντάγματος. Αν τη γέμιζαν, τότε η ειρηνική εκεί εγκατάστασή τους, μέρες και νύχτες, αδιάλειπτα, με αίτημα τη ριζική επαναδιαπραγμάτευση του «Μνημονίου» από εξωκομματική υπηρεσιακή κυβέρνηση, θα ήταν φως στην άκρη του τούνελ.

Εκλογές στο Δήμο Θεσσαλονίκης

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

Και τώρα τι κάνουμε;

Εντάξει την προηγούμενη Κυριακή, ξέραμε τι να ψηφίσουμε. Αλλά τώρα;

Μπρος γκ(ΙΟΥΛΕΚΑΣ)ρεμός και πίσω ρεμΠΟΥΤαΡΗΣ.

Από την μια ο Μπουτάρης και η Κυβέρνηση που τον υποστηρίζει και μαζί της όλα αυτά τα μνημόνια, ΔΝΤ, ΕΕ, η οικονομική εξαθλίωση, το συνταξιοδοτικό, το ασφαλιστικό, το εργασιακό, ο ΦΠΑ, οι περαιώσεις, οι ημιυπαίθριοι, και το βασικότερο όλων ο κατακερματισμός της ελληνικής κοινωνίας σε κάστες-σέκτες που η κάθε μία ενδιαφέρεται για τα κεκτημένα. Οι δικαστές, οι πολιτικοί, οι ντενεκέδες των ΜΜΕ, οι έχοντες και κατέχοντες, οι εφοπλιστές, οι άνθρωποι της τέχνης πρώτα και έπειτα εμείς οι υπόλοιποι που κάθε μέρα πρέπει να πάμε στην δουλειά, να δουλέψουμε περισσότερο, να πάρουμε λιγότερα και με τα λιγότερα να αγοράσουμε τα προς το ζην ακριβότερα από πριν.

Από την άλλη ο Γκιουλέκας και η παγιωμένη μόνιμη ίδια κατάσταση στον Δήμο της Θεσσαλονίκης, με τους δήθεν ποδηλατόδρομους, τα δήθεν κτίρια, τη δήθεν λύση του κυκλοφοριακού, τις δήθεν λύσεις πρασίνου, την δήθεν υπηρεσία καθαριότητας, την δήθεν καθαρή παραλία, το δήθεν μέγαρο μουσικής και το δήθεν νέο μέγαρο μουσικής. 

Για τα αυξημένα δημοτικά τέλη γιατί κανείς δεν κάνει κουβέντα;

Αν έχετε όρεξη κάντε έναν κόπο και διαβάστε τα φυλλάδια που και αυτές τις ημέρες κυκλοφορούν στα μπαμπρίζ των αυτοκινήτων και στις εισόδους των πολυκατοικιών. Θα διαβάσετε ότι βιογραφικό θέλετε, θα ακούσετε για την ομάδα που παράγει αποτέλεσμα για την ομάδα με την πόλη, για τις συναυλίες για το μνημόνιο, αλλά για τα δημοτικά τέλη κανείς, τίποτα. 

Επαγγελματίες της πολιτικής, σας πήρε χαμπάρι όλος ο κόσμος. 

Εεε καλά πλάκα κάνω! Θέλω να πω σας πήρε χαμπάρι ένα μέρος της κοινωνίας (μικρό προς το παρόν γύρω στο 30%) αλλά εν πάση περιπτώση αυτοί που κατάλαβαν τι συμβαίνει κατανόησαν και έχουν διαμορφώσει άποψη. 

Το θέμα είναι ότι οι επιλογές μας αυτή την στιγμή είναι περιορισμένες. Όχι ότι κάποτε είχαμε περισσότερες. Τι να κάνουμε γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στις Δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης από γονείς μεροκαματιάρηδες.

Λοιπόν:

1) Το λευκό και το άκυρο δεν είναι επιλογή. 

2) Το να μην ψηφίσουμε δεν είναι επιλογή. 

3) Ο Γκιουλέκας δεν είναι επιλογή. Τι έμεινε;

Το λιγότερο κακό!

Το μόνο θετικό στην επιλογή Μπουτάρη είναι το γεγονός ότι ο άνθρωπος δεν είναι επαγγελματίας της πολιτικής. 

Αυτή η πόλη έχει ανάγκη την αλλαγή. Δεν έχω αυταπάτες, δεν περιμένω θαύματα.

Απλά ονειρεύομαι φωναχτά.

Είμαι στην παραλία και κάνω ποδήλατο. Όλη η λεωφόρος Νίκης είναι πεζόδρομος. Η παραλία της Θεσσαλονίκης δεν έχει αγνώστου ταυτότητας πλεούμενα αντικείμενα. Το μετρό έχει τελειώσει και το ιστορικό κέντρο της πόλης έχει πεζοδρομηθεί. Κρατάω στα χέρια μου έναν λογαριασμό της ΔΕΗ μόλις 30 ευρώ και πάω να τον εξοφλήσω. Μου κάνει εντύπωση που δεν πληρώνω μαζί με την ΔΕΗ και τους νταβατζήδες της ΕΡΤ. Εκτός από το πράσινο της πόλης, εντύπωση μου κάνουν και οι λεωφοριόδρομοι στους οποίους απαγορεύεται η είσοδος στα αυτοκίνητα. Τα στρατόπεδα στον νομό της Θεσσαλονίκης αξιοποιήθηκαν και μπορώ να κάνω έναν περίπατο. Επιτέλους η ψυχική μου υγεία έχει αξία. 

Ξύπνα ρε!

Οι δημότες του Δήμου Θεσσαλονίκης δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξουν τίποτα διότι πολύ απλά δεν διαβάζουν blogs, διότι πολύ απλά αυτή την ώρα βλέπουν τηλεόραση, διότι πολύ απλά είναι παλιοί Σαλονικοί αναντάμ παπαντάμ και ψηφίζουν χρόνια τώρα δεξιά.

Τώρα τι δουλειά έχει η δεξιά με το μνημόνιο δεν ξέρω...

Μανόλης Αναγνωστάκης Θεσσαλονίκη 1925 - Αθήνα 2005

Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010

Φοβάμαι...

Τακτοποίηση Ημιυπαίθριων χώρων.

Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

1. Υποβολή αίτησης στην πολεοδομική υπηρεσία από τον ιδιοκτήτη ή τον εξουσιοδοτημένο εκπρόσωπό του με συνημμένα :
   • Υπεύθυνη δήλωση Ιδιοκτήτη εις διπλούν
   • Παράβολο 250 € (ένα για το σύνολο των ημιυπαίθριων αυτοτελούς ιδιοκτησίας ) ή 350 € (ένα για το σύνολο των λοιπών χώρων πλην η/υ αυτοτελούς ιδιοκτησίας )από Δημόσιο Ταμείο
   • Τεχνική Έκθεση Μηχανικού και παραστατικό αμοιβής μηχανικού όπως αυτή προκύπτει σύμφωνα με τον κώδικα ελάχιστων αμοιβών του ΤΕΕ με συνημμένα , Στέλεχος Οικοδομικής Άδειας, Τοπογραφικό, Κάτοψη ορόφου με επισήμανση της επιφάνειας που άλλαξε χρήση. 

   • Για τον νομό Θεσσαλονίκης πληροφορίες Φασλά Κωνσταντίνα Αρχιτέκτων Μηχανικός ΑΠΘ fasla@teemail.gr

   Σημ. σε περίπτωση ταχυδρομικής αποστολής, θα πρέπει τα παραπάνω να βεβαιώνονται για το γνήσιο της υπογραφής (από Κ.Ε.Π. ή Α.Τ.) και για τους ευρισκόμενους εκτός της Επικράτειας από την Προξενική Αρχή

2. Στην αίτηση του Ιδιοκτήτη (αντίγραφο της οποίας επιστρέφεται στον ενδιαφερόμενο και καταγράφονται τυχόν ελλείψεις στον πίνακα που εικονίζεται στο πίσω μέρος της αίτησης.) τίθεται η σφραγίδα καταχώρισης
3. Αφού διαπιστωθεί η πληρότητα, τίθεται στο έντυπο της αίτησης (που προσκομίζει ο ενδιαφερόμενος) η σφραγίδα πληρότητας
   Σημ. Οι δύο σφραγίδες μπορούν να τίθενται ταυτόχρονα κατά την υποβολή της αίτησης κλπ. εάν διαπιστώνεται ότι ο φάκελος είναι πλήρης
4. Η Πολεοδομία με οίκοθεν αλληλογραφία ενημερώνει τις συναρμόδιες υπηρεσίες (Δ.Ο.Υ., Ι.Κ.Α., Τμήμα έκδοσης αδειών, Τμήμα ελέγχου κατασκευών κλπ.) ώστε να ανασταλούν τυχόν κυρώσεις και ήδη επιβληθέντα πρόστιμα, όπως προβλέπεται από την παράγραφο 6, του Άρθρου 6 του ν.3843/2010.
5. Μετά την διαπίστωση της πληρότητας και σε διάστημα το πολύ 60 ημερών, αποστέλλεται στον ενδιαφερόμενο το έντυπο Υπολογισμού Ειδικού Προστίμου όπου θα φαίνεται τόσο το ποσό του ειδικού προστίμου που καταβάλλεται εφάπαξ με την έκπτωση του 10%, όσο και το ποσό της πρώτης δόσης.
6. Ο ενδιαφερόμενος αφού καταβάλλει τα οφειλόμενα ποσά, προσκομίζει τα παραστατικά πληρωμής στην πολεοδομική υπηρεσία. Αυτά καταγράφονται στο «Ειδικό Βιβλίο Καταχώρισης» και στο έντυπο της Αίτησης του Ιδιοκτήτη και τίθεται η σφραγίδα περαίωσης της διαδικασίας.
7. Με Υπουργική Απόφαση (αρ. 29754 ΦΕΚ 1033 Β 07.07.2010), που προβλέπεται στην παράγραφο 1 του Άρθρου 7 του ν.3843/2010, ρυθμίζονται οι λεπτομέρειες για τον τρόπο καταβολής του ειδικού προστίμου.
8. Η πολεοδομία αποστέλλει συγκεντρωτικά στοιχεία ανά Ο.Τ.Α. του ειδικού προστίμου σε ηλεκτρονική διεύθυνση του ΥΠΕΚΑ.

Διαδικασία είσπραξης του ειδικού προστίμου του ν.3843/10
Οι πολίτες θα πρέπει να προσκομίσουν το έντυπο υπολογισμού του ειδικού προστίμου, που θα έχουν πάρει συμπληρωμένο από την πολεοδομική υπηρεσία, με επικολλημένο τον κωδικό πληρωμής. Με αυτό το έντυπο μπορούν να πληρώσουν στις εξής τράπεζες (μέσω του ΔΙΑΣ): Millennium Bank, Aspis Bank, Τράπεζα Κύπρου, Emporiki Bank, Αγροτική Τράπεζα, Alpha Bank, Attica Bank, EFG Eurobank, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, Γενική Τράπεζα, Τράπεζα Πειραιώς, HSBC, Probank, Marfin-Egnatia Bank, Proton Bank AE, Πανελλήνια Τράπεζα, Citibank, FBBank, Ένωση Συνεταιριστικών Τραπεζών Ελλάδος (Αχαϊκή Συνεταιριστική Τράπεζα, Συνεταιριστική Τράπεζα Δωδεκανήσου, Συνεταιριστική Τράπεζα Πελοποννήσου, Συνεταιριστική Τράπεζα Χανίων, Συνεταιριστική Τράπεζα Καρδίτσας, Παγκρήτια Συνεταιριστική Τράπεζα, Συνεταιριστική Τράπεζα Ηπείρου, Συνεταιριστική Τράπεζα Ευβοίας), καθώς και στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο Ελλάδος και στα Ελληνικά Ταχυδρομεία (ΕΛ.ΤΑ.).
Τα εισπραττόμενα ποσά, με εντολή της ΔΙΑΣ ΑΕ, αποδίδονται στην Τράπεζα της Ελλάδος και πιστώνονται υπέρ του ΕΤΕΡΠΣ σε ειδικό κωδικό, με την επωνυμία «ΕΤΕΡΠΣ Ταμείο Περιβαλλοντικού Ισοζυγίου».
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να καταβάλουν το ειδικό πρόστιμο στις παραπάνω τράπεζες από τη Δευτέρα 12 Ιουλίου 2010.

Απόφαση Υπουργού ΠΕΚΑ αρ. 29754 - 07 Ιουλίου 2010

Εγκύκλιος 16/2010 (Συμπληρωματική της 6ης Εγκυκλίου) «Έλεγχος εκδοθεισών οικοδομικών αδειών»

Εγκύκλιος 15/2010 «Διαδικασία είσπραξης ειδικού προστίμου και διευκρινίσεις για την εφαρμογή των διατάξεων ρύθμισης αλλαγής χρήσης χώρων»

Εγκύκλιος 8/2010 «Υπερβάσεις δόμησης και αλλαγές χρήσης»

Εγκύκλιος 6/2010 «Έλεγχος εκδοθεισών οικοδομικών αδειών»

Εγκύκλιος 5/2010 «Εφαρμογή του Β΄ Κεφαλαίου του Ν.3843/10»

Στα έξοδα Παράβολο 250 € (ένα για το σύνολο των ημιυπαίθριων αυτοτελούς ιδιοκτησίας ) ή 350 € (ένα για το σύνολο των λοιπών χώρων πλην η/υ αυτοτελούς ιδιοκτησίας ) από Δημόσιο Ταμείο εκτός από την ελάχιστη αμοιβή του μηχανικού (300 € περιλαμβάνεται ΦΠΑ) θα πρέπει να υπολογιστεί και το πρόστιμο με βάση τα τετραγωνικά μέτρα των χώρων προς τακτοποίηση.

Έχει δοθεί παράταση έως 28 Φεβρουαρίου του 2011.

Δημοτικές εκλογές 2010

Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

Έχω τελειώσει αισίως τη δουλειά, το μεσημεριανό και την καθιερωμένη σιέστα. 

Ο μικρός μου ζήτησε κάτι τετράδια και αποφασίζω να κατέβω στο κέντρο για να εκμεταλλευτώ το ηλιοβασίλεμα με το ποδήλατο. Η διαδρομή φανταστική. Αγίου Δημητρίου ποδηλατόδρομος, κατεβαίνω από τα πανεπιστήμια και συνεχίζω Εθνικής Αμύνης έως ότου αντικρίζω τον Λευκό Πύργο. 

Πολλοί ποδηλάτες στο δρόμο, σχεδόν το αδιαχώρητο στην παραλία. Έχει χωρίσει η βόλτα σε ποδήλατα και πεζούς.

Μα δεν είναι αυτή η λύση!

Η Λεωφόρος Νίκης γεμάτη αυτοκίνητα. Γιατί;

Ας μετρηθούμε, ποδηλάτες και περπατητές με τους αυτοκινητιστές.  Ποιοι είναι περισσότεροι;

Να μας δοθεί και η Λεωφόρος Νίκης γιατί όχι;

Δεν έχω διαβάσει τίποτα σχετικά με τα προγράμματα που υπόσχονται οι παρατάξεις που λυμαίνονται τον Δήμο Θεσσαλονίκης. Αλλά αυτή η παράταξη που θα πραγματοποιήσει την πεζοδρόμηση της Λεωφόρου Νίκης θα έχει την αμέριστη συμπαράστασή μου εφ' όρου ζωής. 

Τι θα γίνουν αυτά τα αυτοκίνητα;

Ε κάποτε θα ξυπνήσει αυτός ο κοιμισμένος νεοέλληνας που νομίζει ότι είναι νεογερμανός και θα καταλάβει ότι το αυτοκίνητο δεν αποτελεί μέρος της προσωπικότητάς του. Θα σταματήσει να γυρίζει με τους φίλους του τις αντιπροσωπείες το βόδι, για να βρει την καλύτερη ευκαιρία με το γρηγορότερο, ασφαλέστερο, μεγαλύτερο, ομορφότερο, οικονομικότερο τετράτροχο. Θα σταματήσει να δανείζετε από τις τράπεζες για να αποπληρώσει τον ντενεκέ.

Δόξα τω Θεό η βενζίνη πάει όλο και καλύτερα. Ας φτάσει επιτέλους στα δύο ευρώ. Ίσως μετά τα δύο ευρώ κάποιοι συνειδητοποιήσουν την μη αναγκαιότητα του οχήματος. 

Ήδη κάποιοι συνάδελφοι στη Χαλάστρα φέτος ξεκίνησαν γκρουπάκια. Πάνε τέσσερις και γυρνάνε τέσσερις. Κάτι είναι και αυτό, τρία αυτοκίνητα λιγότερα στο δρόμο.

Είμαι ένας ποδηλάτης, είμαι εδώ και τριάντα χρόνια ποδηλάτης. 

Ο Δήμος Θεσσαλονίκης τώρα τελευταία έχει τοποθετήσει αυτές τις μεταλλικές θέσεις για τα ποδήλατα. Κάντε έναν κόπο και παρατηρήστε τις. Τις μεσημεριανές ώρες είναι όλες γεμάτες. 

Η κρίση θα μας σώσει από τους κακούς μας δαίμονες.  Αφού ο κόσμος άρχισε και κυκλοφορεί με το ποδήλατο θα πρέπει και οι δημοτικοί άρχοντες να αλλάξουν ρώτα. Σε συνάδελφο μπλόγκερ διάβασα για το Λονδίνο και για το τι έχουν καταφέρει οι εκεί αντίστοιχοι τοπικοί διοικητές της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Το νου σας ρεμάλια (εννοώ άπαντες τους υποψήφιους δημάρχους). Είμαστε πολλοί και θα γίνουμε περισσότεροι. Το νου σας. Αυτός που θα πραγματοποιήσει την πεζοδρόμηση της Λεωφόρου Νίκης κερδίζει.

Το νου σας. 

Waltz with BASHIR

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Good morning Lebanon

Too much pain to carry on

Good morning Lebanon

May your dreams come true

May your nightmares pass

Your existence is a blassing,

Lebanon

You are torn to pieces

You bleed to death in my arms

You are the love of my life

Oh, my short, short life

Tear me to pieces

I'm bleeding

ΑΣΠΑΙΤΕ

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Η ΑΣΠΑΙΤΕ πάλι είναι πολύ καλά ενημερωμένη.

Στην τελευταία προκήρυξη της ΑΣΠΑΙΤΕ (14/31-07-2010) ανακοινώνεται ότι θα εισαχθούν στο ετήσιο πρόγραμμα παιδαγωγικής κατάρτισης (Ε.Π.ΠΑΙ.Κ.) της ΑΣΠΑΙΤΕ ογδόντα εκπαιδευτικοί με σειρά προτεραιότητας από τον ενιαίο πίνακα διορισμού αναπληρωτών του Υπουργείου Δια Βίου Μάθησης.

Προϋπόθεση είναι οι εκπαιδευτικοί να έχουν συμπληρώσει πραγματική προϋπηρεσία 30 μηνών ή 24 μηνών με μια επιτυχία σε διαγωνισμό του ΑΣΕΠ.

Οι τετραπέρατοι της ΑΣΠΑΙΤΕ προκυρήσουν θέσεις αναφερόμενοι προφανώς σε συναδέλφους που είναι εγγεγραμένοι σε αντίστοιχους πίνακες διορισμών.

Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι ότι για τις ειδικότητες των ΠΕ12.01 δεν υπάρχουν τέτοιοι πίνακες. Όμως για τις ειδικότητες αυτές έχουν προκυρηχθεί θέσεις. Ποιος θα τις πάρει αυτές τις θέσεις ΟΕΟ?

Πάμε Ελλάδα

Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

Πρόσκληση των Ελλήνων της διασποράς για τουρισμό στην Ελλάδα.

http://come-to-greece-this-year.blogspot.com/

Μάθε από που σου έχει έρθει mail.

Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

Σε συνέχεια του προηγούμενου post, εάν δεχθήκατε ανύνυμα email μπορείτε να βρείτε από ποιο μέρος του κόσμου έχουν έρθει αυτά τα email.

Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι το εξής:

1) Ανακαλύψτε την IP διεύθυνση του αποστολέα. Αυτό γίνεται σε κάθε email μιας και είναι απαραίτητο συστατικό για την αποστολή. Εάν έχετε έναν λογαριασμό gmail κάνετε κλικ στο προβολή λεπτομερειών και ξανά κλικ στο Απάντηση όπου διαλέγετε από το μενού το Προβολή αρχικού. Εάν έχετε hotmail κάνετε δεξί κλικ στο μήνυμα έτσι όπως το βλέπετε μέσα στα εισερχόμενα και κλικ στο Προβολή προέλευσης μυνήματος. Εάν έχετε άλλον mail provider ψάχνετε να βρείτε την επικεφαλίδα του μηνύματος (mail header)

Αυτό θα σας οδηγήσει σε μια εικόνα όπου υπάρχουν πολλά ακαταλαβίστικα για εμάς τους κοινούς θνητούς. Ωστόσο μπορείτε να ξεχωρίσετε τα διάφορα Received και στη συνέχεια κάποιες διευθύνσεις ΙΡ (πρόκειται για τα ψηφία της μορφής [κάτι.κάτι.κάτι.κάτι]

2) Από όλες αυτές τις διευθύνσεις διαλέξτε την τελευταία που αναφέρεται στο κείμενο, την αντιγράφετε και την κάνετε επικόληση στην παρακάτω διεύθυνση στο κουτάκι που λέει  Remote Address.

http://www.yougetsignal.com/tools/visual-tracert/

Και voila !!!

(By PSP)

Στείλε mail ανώνυμα.

Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

Όχι ότι είναι δύσκολο να φτιάξει κανείς έναν λογαριασμό και να στείλει mail με στοιχεία διαφορετικά από τα δικά του, αλλά αν κανείς βιάζεται και ταυτόχρονα δεν επιθυμεί να δώσει δικά του στοιχεία και είναι τέλος αναγκασμένος να στείλει ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, μπορεί να χρησιμοποιήσει την παρακάτω σελίδα:

http://mail.anonymizer.name/

Στην διεύθυνση του αποστολέα θα φαίνεται το not@for.you

(By PSP)

Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, προβλήματα...

Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

Επιστολή μελών ΔΕΠ της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών του Ε.Α.Π.

προς την Διοίκηση του Ε.Α.Π. και την ευρύτερη πανεπιστημιακή κοινότητα,

με αφορμή την επικείμενη έκδοση απόφασης

από το Διοικητικό Εφετείο Πατρών

 

Την Παρασκευή, 9 Ιουλίου, συζητήθηκε στο Διοικητικό Εφετείο Πατρών, η αίτηση ακυρώσεως του προπτυχιακού φοιτητή του ΕΑΠ κ. Αναστασίου Λιάλιου, σχετικά με την συνταγματικότητα ή μη της οικονομικής συμμετοχής των φοιτητών του ΕΑΠ στις ιδιαίτερες δαπάνες της Ανοικτής και εξ Αποστάσεως εκπαίδευσης. 

Αν και η Νομική Σύμβουλος του ΕΑΠ και ο Δικαστικός Αντιπρόσωπος του Υπουργείου Παιδείας, που είχε παρέμβει στη δίκη υπέρ του ΕΑΠ, ζήτησαν την αναβολή της συζήτησης, για τους σοβαρούς λόγους που ανέπτυξαν στο ακροατήριο, εν τούτοις, το δικαστήριο, δεν έκανε δεκτό το κοινό αίτημα, και συζήτησε την υπόθεση δίδοντας προθεσμία ενός μηνός στους διαδίκους για κατάθεση υπομνήματος. Η έκδοση της αποφάσεως αναμένεται σύντομα, περίπου κατά τον μήνα Σεπτέμβριο.

Παρά την αρνητική εισήγηση του κ. Εφέτη Εισηγητή της υπόθεσης, που προτείνει να γίνει δεκτή η αίτηση ακυρώσεως του υποψηφίου φοιτητή, πιστεύουμε ότι το δικαστήριο τελικά θα ερμηνεύσει ορθά το άρθρο 16 παρ. 4 του Συντάγματος, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι το ΕΑΠ αποτελεί μία μορφή Ανώτατης Εκπαίδευσης η οποία δεν υπήρχε κατά το χρόνο θέσπισης του Συντάγματος το 1975 καθώς και την ιδιαιτερότητα της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης η οποία συνεπάγεται επιπλέον δαπάνες σε εκπαιδευτικό και πληροφοριακό υλικό όπως και δαπάνες επικοινωνίας. Η συμμετοχή των φοιτητών στις ανωτέρω δαπάνες δεν εμπίπτει στην έννοια των διδάκτρων και συνεπώς δεν τίθεται θέμα συνταγματικότητας ως προς το άρθρο 16 παρ. 4 του Συντάγματος.

Εν τούτοις, θα πρέπει να επισημανθεί ότι σε περίπτωση αποδοχής του αιτήματος του φοιτητή, τοΕΑΠ κινδυνεύει να οδηγηθεί άμεσα σε συρρίκνωση και επιπλέον να κληθεί να καταβάλλει προς τους φοιτητές τα χρηματικά ποσά που έχουν καταβάλει στο παρελθόν, μια και περισσότεροι από 350 φοιτητές, προπτυχιακοί, μεταπτυχιακοί και απόφοιτοι, έχουν καταθέσει ομαδική αγωγή διεκδικώντας 16.000.000 ευρώ περίπου, και μάλιστα έντοκα, ενώ είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσουν και άλλες αγωγές. Μία τέτοια έκβαση, δεν αποκλείεται μοιραία να οδηγήσει ακόμα και σε αναστολή λειτουργίας Προγραμμάτων Σπουδών (πρωτίστως των προπτυχιακών) ή στην καλύτερη περίπτωση δραστικό περιορισμό των εισακτέων φοιτητών (και κατ΄ αναλογία των συνεργαζόμενων ακαδημαικών), ενώ κρίσιμη θα καταστεί η συνέχιση της φοίτησης των εν ενεργεία φοιτητών, διακυβεύοντας με αυτόν τον τρόπο το δικαίωμα στη γνώση και το μέλλον ενός θεσμού, που τόσο έμπρακτα και ισχυρά έχει αγκαλιάσει ολόκληρη η ελληνική κοινωνία, όπως άλλωστε προκύπτει από τις χιλιάδες αιτήσεις που υποβάλλονται σε αυτό κάθε χρόνο και που ανταποκρίνεται στο σύγχρονο τρόπο ζωής.

Τα μέλη ΔΕΠ της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών του ΕΑΠπου υπογράφουν την παρούσα επιστολή, εκτιμώντας ως ιδιαίτερα σοβαρή την διαμορφωθείσα σήμερα για το ΕΑΠ κατάσταση και παρακολουθώντας τις εξελίξεις με ιδιαίτερη ανησυχία, καλούν την πανεπιστημιακή κοινότητα σε εγρήγορση προκειμένου να αποτραπεί μία δυσμενής εξέλιξη εις βάρος του ΕΑΠ, η οποία θα έχει ως συνέπειανα μας οδηγήσει, πριν από την έναρξη του νέου ακαδημαϊκού έτους, σε επανεξέταση του τρόπου λειτουργίας του ΕΑΠ και σε πρόταση περικοπής δραστηριοτήτων, πριν το ΕΑΠ οδηγηθεί σε οικονομικό αδιέξοδο και βρεθεί εκτεθειμένο στους φοιτητές του και την κοινωνία. Σαν πρώτο βήμα λοιπόν στην κατεύθυνση αυτή, καλούμε τη Διοίκηση του ΕΑΠ να προχωρήσει σε ανάδειξη της σοβαρότητας του προβλήματος και των κοινωνικών συνεπειών που θα έχει μία ενδεχόμενη ακυρωτική απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Πατρών, ώστε να ευαισθητοποιηθούν όλοι οι αρμόδιοι ακαδημαϊκοί, κοινωνικοί και πολιτειακοί φορείς για την εξέλιξη του θέματος αυτού. Από τη δική μας πλευρά είμαστε διατεθειμένοι να προσφέρουμε την ενεργή μας στήριξη στις αναγκαίες ενέργειες.

 

Τα υπογράφοντα μέλη ΔΕΠ της ΣΚΕ

Αγιομυργιανάκης Γιώργος, Καθηγητής, Κοσμήτορας ΣΚΕ

Μιχιώτης Αθανάσιος, Αν. Καθηγητής, Αναπλ. Κοσμήτορας ΣΚΕ

Αστερίου Δημήτρης, Αν. Καθηγητής

Ανθόπουλος Χαράλαμπος, Επ. Καθηγητής

Δημητράς Αυγουστίνος, Επ. Καθηγητής

Σφακιανάκη Ελένη, Επ. Καθηγήτρια

Κοντοχρήστου Μαρία, Λέκτορας

 

Καλοκαίρι και Φυσική

Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

Ιδού κάποιες ιστοσελίδες ενδιαφέρουσες φυσικά μόνο για φυσικούς.

1) http://library.sau.edu/bestinfo/Majors/Physics/phyindex.htm

2) http://www.physics.harvard.edu/academics/undergrad/problems.html

3) http://physnet.physik.uni-oldenburg.de/PhysNet/

4) http://www.vega.org.uk/video/subseries/8

5) http://public.web.cern.ch/public/Welcome.html

Free software's positive effects

Τετάρτη, 7 Ιουλίου 2010

Computer software, or just software, is the collection of computer programms and related data that provide the instructions telling a computer what to do. The term was coined to contrast to the old term hardware (meaning physical devices). In contrast to hardware, software is intangible, meaning it "cannot be touched".

Free software, is software that can be used, studied, and modified without restriction, and which can be copied and redistributed in modified or unmodified form either without restriction, or with minimal restrictions only to ensure that further recipients can also do these things and that manufacturers of consumer-facing hardware allow user modifications to their hardware. Free software is generally available without charge, but can have a fee.

The free software movement was conceived in 1983 by Richard Stallman to satisfy the need for and to give the benefit of "software freedom" to computer users. Stallman founded the Free Software Foundation in 1985 to provide the organizational structure to advance his Free Software ideas.

The first formal definition of free software was published by FSF in February 1986. That definition, written by Richard Stallman, is still maintained today and states that software is free software if people who receive a copy of the software have the following four freedoms:

• Freedom 0: The freedom to run the program for any purpose.

• Freedom 1: The freedom to study how the program works, and change it to make it do what you wish.

• Freedom 2: The freedom to redistribute copies so you can help your neighbor.

• Freedom 3: The freedom to improve the program, and release your improvements (and modified versions in general) to the public, so that the whole community benefits.

The Free Software Directory maintains a large database of free software packages. Some of the best-known examples include the Linux Kernel, the BSD and GNU/Linux operating systems, the GNU Compiler Collection and C library; the MySQL relational database; the Apache web server; and the Sendmail mail transport agent. Other influential examples include the emacs text editor; the GIMP raster drawing and image editor; the X Window System graphical-display system; and the OpenOffice.org office suite.

All at times we have used some free software. The most common examples are

1. The Firefox Web Browser is the faster, more secure, and fully customizable way to surf the web.

2. OpenOffice.org 3 is the leading open-source office software suite for word processing, spreadsheets, presentations, graphics, databases and more.

3. VLC "It plays everything!" The media player that fills all your needs. It can handle DVDs, (S)VCDs, Audio CDs, web streams, TV cards and much more.

4. Skype Do amazing things for free as Voice and video calls to anyone else on Skype, conference calls with three or more people, Instant messaging, file transfer and screen sharing

This investigation has writed with openOffice.org Writter on computer with operating system Linux Ubuntu 10.4 LTS

If the Lord Jesus Christ come now at this moment in our world, the operating system would use would be free software.

That is my investigation for free software.

PSP

Τι σημαίνει «ολίγιστος»

Τρίτη, 6 Ιουλίου 2010

Τι σημαίνει «ολίγιστος» Tου Χρήστου Γιανναρά, καθημερινή, 4-7-2010

Ο επιθετικός προσδιορισμός «ολίγιστος», που οι πολίτες αποδίδουμε στον σημερινό πρωθυπουργό της Ελλάδας, συνιστά κριτική αποτίμηση, συγκριτική ετυμηγορία εμπειρική. Όχι εμπαθή λεκτική υπερβολή, όχι χλεύη.

Ο χαρακτηρισμός συνάγεται από γεγονότα, συμπεριφορά (δημόσια) ευδιάκριτη και στοιχεία δηλωτικά ατομικής ιδιαιτερότητας.

Από τα γεγονότα θα μπορούσε κανείς να θυμίσει, ενδεικτικά, κάποια πρόσφατα και κοινής προφάνειας: Την προεκλογική διαβεβαίωση του σημερινού πρωθυπουργού ότι «λεφτά υπάρχουν» και, επομένως, η παροχολογία που συγκροτούσε το τάχα και πολιτικό του πρόγραμμα, ήταν αξιόπιστη. Ξέρουμε ότι ήξερε, ενημερωμένος έγκαιρα τουλάχιστον από τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, την ακάθεκτα επερχόμενη χρεοκοπία. Την απέκρυψε από τον λαό, διέψευδε τις πανικόβλητες ομολογίες του προκατόχου και αντιπάλου του, μόνο για να ψηφοθηρήσει. Ήταν συμπεριφορά ανεύθυνου πολιτικάντη, ανθρώπου ολίγιστης ευσυνειδησίας.

Παρ' όλα αυτά, για τους πολίτες που έβλεπαν το επί δεκαετίες όργιο της κομματικής κραιπάλης (τα κατά συρροήν οικονομικά εγκλήματα των κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου, Κων. Μητσοτάκη, Κων. Σημίτη, Κων. Καραμανλή του βραχέος), η εξαγγελία ότι «λεφτά υπάρχουν» μπορούσε ενδεχομένως να έχει ρεαλιστικό αντίκρισμα: Με δραστικές, αμείλικτες περικοπές στις ξέφρενες σπατάλες του κομματικού κράτους (και χωρίς να θιγεί στο παραμικρό το κοινωνικό κράτος) η οικονομία ήταν δυνατό να νοικοκυρευτεί. Αν διαλύονταν μεθοδικά οι απειράριθμες εταιρείες του Δημοσίου με τη χρυσοπληρωμένη (κομματική) στελέχωση. Αν απολύονταν οι (κομματικές) στρατιές των «ειδικών συμβούλων» στα υπουργεία, όπως και όλοι οι διορισμένοι στο Δημόσιο με πονηρές παρακάμψεις του ΑΣΕΠ τα τελευταία χρόνια. Αν αναλαμβανόταν τίμιος έλεγχος του «πόθεν έσχες» σε εργολήπτες του Δημοσίου, προμηθευτές νοσοκομείων και Ενόπλων Δυνάμεων, εφοριακούς, υπαλλήλους Πολεοδομίας - και κατάσχονταν περιουσίες. Αν στήνονταν, κατά απόλυτη προτεραιότητα, θεσμοί κρίσης, αξιολόγησης και ιεραρχικής διαβάθμισης των δημοσίων υπαλλήλων για να ενεργοποιηθεί η κρατική παραγωγικότητα. Και πολλά άλλα ανάλογα, του κοινού νου.

Τότε, ίσως να μη χρειαζόταν καν δανεισμός και πάντως η δανειοληπτική αξιοπιστία της χώρας θα ήταν διαφορετική. Αλλά ο σημερινός πρωθυπουργός προτίμησε να εγκαταλείψει ανεμπόδιστη την εσωτερική, οικονομική και κοινωνική κατρακύλα: άρχισε να περιφέρεται από χώρα σε χώρα, στις αυλές των ισχυρών, διαφημίζοντας το τεράστιο χρέος της χώρας, την πλαστότητα κρατικών προϋπολογισμών και στατιστικών στοιχείων, σε ποιους;Μα σε αυτούς που τους εκλιπαρούσε να μας δανείσουν επιπρόσθετα και στους εκτιμητές της δανειοληπτικής αξιοπιστίας μας. Έδινε την εντύπωση ότι θεληματικά τους προκαλούσε να μεγεθύνουν στο έπακρο την απαξίωση της χώρας και τη δική τους τοκογλυφική απληστία. Για πρώτη φορά από ιδρύσεως ελλαδικού κράτους, το όνομα των Ελλήνων εξευτελίστηκε και διασύρθηκε σε τέτοιο βαθμό, σε διεθνή κλίμακα. Από πρωθυπουργό ολίγιστο.

Στην περίπτωση αυτή η λέξη «ολίγιστος» προσέλαβε, εκ των πραγμάτων, και σημασίες πέραν του ανεπαρκούς ή ανίκανου. Διότι, όταν ένας πρωθυπουργός, πρώτον: παραιτείται εξ αρχής από κάθε απόπειρα να αντιπαλέψει τη χρεοκοπία με τομές μεταρρυθμιστικές, δεύτερον: περιφέρεται στα παλκοσένικα της διεθνούς δημοσιότητας ξεγυμνώνοντας τις πομπές της χώρας του, τρίτον: επαιτεί να συνεχιστεί ο δανεισμός του υπερχρεωμένου κράτους του με όποιους όρους κι αν θέσουν οι τοκογλύφοι - τότε δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: ΄Η να δυσλειτουργούν οι νοητικές του ικανότητες ή να εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία.

Από το δεύτερο υποθετικό ενδεχόμενο ξεκινούν τα φανταστικά και αναπόδεικτα, αλλά τετράγωνης λογικής σενάρια: Ότι η χρεοκοπημένη Ελλάδα είχε έγκαιρα εντοπιστεί ως «αδύναμος κρίκος» για μια μεθοδική επίθεση του δολαρίου στο ευρώ και στις οικονομίες των χωρών της Ευρωζώνης. Και ο ολίγιστος ΓΑΠ είχε επίσης έγκαιρα επιλεγεί ως ο πλέον «εύχρηστος» πρωθυπουργός για να οδηγήσει πειθήνια τη χώρα σε παραίτηση από την εθνική της κυριαρχία, καθιστώντας το ΔΝΤ έμμεσο ρυθμιστή των οικονομιών της Ευρωζώνης.

Τέτοια σενάρια μένουν συνήθως αναπόδεικτα - το «τέλειο έγκλημα» στις διεθνείς σχέσεις μοιάζει πολύ ευκολότερο (και συχνότερο) από όσο στα ποινικά χρονικά. Ο ολίγιστος ευθύνεται μόνο για παραπτώματα: ολιγωρία, ανευθυνότητα, ανικανότητα. Την Κερκόπορτα, για να μην εισβάλει η «τρόικα» και λεηλατήσει τη ζωή μας, δεν τη φύλαξε κλειστή. Κανένας, όμως, δεν μπορεί να αποδείξει ότι προσυνεννοημένα την άνοιξε στους γύπες.

Σίγουρα κληρονόμησε συντελεσμένη χρεοκοπία. Αν είχε έστω και την ελάχιστη πρόθεση να την αντιπαλέψει, θα συγκροτούσε κυβέρνηση με πρόσωπα ικανά να τιθασεύσουν τη συμφορά, ανθρώπινη ποιότητα από οποιονδήποτε πολιτικό και κοινωνικό χώρο. Δεν θα έδινε προτεραιότητα στην επίδειξη κομματικής «ανανέωσης», δεν θα πρόσφερε υπουργεία σε φιλαράκια απόφοιτους περιώνυμων πανεπιστημίων για το μεταπτυχιακό τους stage. ΄Η πραγματικά αγνοούσε τι παρελάμβανε ή το γνώριζε και αντέδρασε σαν ψιλικατζής κομματάρχης. Και τα δύο ενδεχόμενα δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό «ολίγιστος».

Τα μειονεκτικά στοιχεία ατομικής ιδιαιτερότητας (εμφάνιση, εκφραστική δυνατότητα, αμήχανος μιμητισμός του πατρικού αρχηγικού προτύπου, νοοτροπία απόδημου ή και αλλοδαπού που καταφανώς απαξιώνει τα εντόπια- και όσα άλλα κατά προτεραιότητα συζητούνται από τους δηκτικούς Νεοέλληνες) δεν είναι επιτρεπτό να καταλογίζονται στον σημερινό πρωθυπουργό. Είναι στοιχεία που προϋπήρχαν και οι ψηφοφόροι του τα αγνόησαν, στοιχεία ανάλογα με τις μουσολίνιες πόζες ή τις κωμικές, τάχα αρχηγικές, τσιρίδες και υψωμένες γροθίτσες προγενέστερων πρωθυπουργών. Το πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα δεν ανανεώνεται, αντλείται από τα πιο υποβαθμισμένα και ανυπόληπτα κοινωνικά στρώματα (συνδικαλιστές, κομματικές νεολαίες, γόνους επαγγελματιών της πολιτικής), η ψήφος των πολιτών είναι παγιδευμένη σε επιλογές ντροπής ή απελπισίας. Και το ενδεχόμενο να αρχηγεύουν ακόμα και οι ολίγιστοι, γίνεται αυτονόητα ανεκτό.

Αν η τρέχουσα κρίση, το εφιαλτικό φάσμα πείνας εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και ο διεθνής εξευτελισμός της αξιοπρέπειας των Ελλήνων λειτουργήσουν σαν καταλύτης κοινωνικής αφύπνισης (πράγμα μάλλον απίθανο), τότε ο όνομα των Παπανδρέου θα ηχεί για τους πολλούς όπως το όνομα των Γλύξμπουργκ. Και ο σημερινός ολίγιστος πρωθυπουργός του «μνημονίου» θα εγκαταλείψει νύκτωρ τη χώρα. Τέτοιες εκπλήξεις, οσοδήποτε απίθανες, έχουν ξανασυμβεί στην Ελλάδα.

Περί αντιγραφής ο λόγος...

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010

Mονά-ζυγά

Τρίτη, 22 Ιουνίου 2010

«Χαλασοχώρηδες»: μονά-ζυγά δικά τους Tου Χρηστου Γιανναρα, καθημερινή 20/06/2010

Μοιάζει απειλητικά δυσοίωνο: Ακόμα και με δεδομένη την κατάρρευση, με τη χώρα να επιτροπεύεται, να έχει ανταλλάξει την εθνική κυριαρχία με δανεικά, ακόμα και τώρα, είναι αδύνατο να βρούμε κοινή γλώσσα συνεννόησης.

Τα κόμματα συνεχίζουν τον σκυλοκαβγά, όπως και χθες και πάντοτε, για φτηνές σκοπιμότητες ιδιοτέλειας. Οι συνδικαλιστές, με αρρωστημένη πώρωση, ιλιγγιώδη ασυνειδησία, εντείνουν στο έπακρο τον εκβιασμό για εξωπραγματικές διεκδικήσεις. Δημοσιογράφοι, κανάλια και ραδιόφωνα πουλάνε σκόπιμο κερδοφόρο πανικό ή βλακώδες ψυχολογικό νταϊλίκι. Πανεπιστημιακοί και λόγιοι στο παλκοσένικο της δημοσιότητας αναμηρυκάζουμε τα ίδια, δεκαετίες τώρα, άσπερμα και στείρα κλισέ επιπόλαιων, σχηματικών ερμηνειών της «κρίσης», μόνο για να δικαιολογήσουμε τον αυτευνουχισμό ή την υποταγή μας στην ημιμόρφωση, αν όχι σε συμφέροντα.

Λόγος ικανός να χαλινώσει το χάος της ασυνεννοησίας, δεν υπάρχει. Ούτε ήθος επαρκές, στον χώρο υψηλόβαθμων κρατικών λειτουργών ή εξωκομματικών με δημόσια αναγνώριση προσωπικοτήτων, για να διακινδυνεύσουν πρωτοβουλίες αναζήτησης κοινής γλώσσας, κοινής συνεννόησης για το πρακτέο. Να χαρακτηρίσουμε το φαινόμενο σαν γενική ηθική έκπτωση, δεν βοηθάει σε τίποτα - η καταφυγή στην ηθικολογία διευκολύνει μόνο την αποφυγή έμπρακτης ανάληψης ευθυνών και δράσης.

Ακόμα και οι μάζες οι πιο εξηλιθιωμένες από τον τζόγο, την «ποδοσφαιροφιλία», τα «εκδημοκρατισμένα» σχολειά, τον κρετινισμό της εμπορικής τηλεόρασης, ακόμα και αυτές, μπορούν από ένστικτο να ξεχωρίσουν την ειλικρίνεια από την ιδιοτέλεια. Καταλαβαίνουν ότι υπάρχουν λόγια του αέρα και λόγια που γεννάνε πράξη. Όπως υπάρχει και πράξη που πρέπει να προηγηθεί για να εγγυηθεί την αξιοπιστία του λόγου. Όμως, αυτά που όλοι τα καταλαβαίνουν από ένστικτο, είναι αδύνατο να τα αντιληφθούν οι ψυχικά χαλασμένοι (και χαλασοχώρηδες) επαγγελματίες της πολιτικής. Γι' αυτό και χρειαζόμαστε τόσο πολύ τον λόγο αδέσμευτων στα κομματικά πολιτών, να θυμίζει ή να απαιτεί τα όσα οι εξουσιαστές μας οφείλουν να καταλαβαίνουν.

Είναι παραφροσύνη σκέτη, οι υπαίτιοι και αυτουργοί της οικονομικής χρεοκοπίας, της σπατάλης και κλοπής του κοινωνικού χρήματος, να τιμωρούν για τα δικά τους εγκλήματα τους αναίτιους, τα θύματα. Να ξεκινάνε περιορισμό των δημόσιων δαπανών με περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, τρελές αυξήσεις των έμμεσων φόρων που συντρίβουν τη φτωχολογιά, περικοπές του «κοινωνικού κράτους». Να μην διανοούνται, οι αχρείοι, να θίξουν τις δικές τους εξωφρενικές «αποζημιώσεις», τους πακτωλούς των κρατικών επιχορηγήσεων που οι ίδιοι έχουν αποφασίσει για τις συντεχνίες τους, το ασύδοτο χρήμα που ρέει στους κομματανθρώπους των κρατικών εταιρειών, της καμαρίλας τους.

Ο απελπιστικά ολίγιστος πρωθυπουργός μας δεν καταλαβαίνει (δεν έχει τις προϋποθέσεις για να καταλάβει) ότι μένοντας αμετανόητος για τις ενοχές που βαρύνουν το κόμμα του (και τον ίδιο ως άλλοτε υπουργό και προβεβλημένο «στέλεχος») μένει σε όλα αναξιόπιστος. Οσα λόγια - φούμαρα κι αν του γράφουν για να παπαγαλίζει, η αναξιοπιστία του δεν αναιρείται. Το ίδιο περίπου ισχύει και για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης: Μας εμπαίζει προκλητικά, όταν εκφέρει γνώμες και προτάσεις για «ανάκαμψη» περιστοιχιζόμενος ή εκπροσωπούμενος από φιγούρες της πιο εξοργιστικής ανικανότητας, ολιγόνοιας, πιθανόν και φαυλότητας, που υποστήκαμε στην εγκληματική κυβερνητική πενταετία του κόμματός του. Αν δεν τολμάει ή δεν μπορεί να βάλει νυστέρι στο σάπιο και απονεκρωμένο κόμμα του, πώς να τον εμπιστευθούμε να διαχειριστεί (ή να έχει γνώμη) για την εθνεγερσία που χρειαζόμαστε;

Αν εμείς, το λαϊκό σώμα, ξέρουμε τι θέλουμε, τότε διευκολύνουμε τις διεργασίες για να καρπίσει το αίτημά μας. Να ξέρουμε, λοιπόν, με κριτικό έλεγχο της βεβαιότητάς μας, ότι ένας (και μόνο) ενεργός πολίτης, με ηγετικό χάρισμα και ανιδιοτέλεια, θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν καταλύτης για να αναχαιτιστεί η παντοδαπή χρεοκοπία μας, να μεταστραφεί σε δημιουργική, καινοτόμο ανάκαμψη. Αρκεί ο λόγος του να βεβαιώνει την ανιδιοτέλεια, τον πόνο και καϋμό για την κοινωνία και την πατρίδα, αλλά και το ταλέντο του. Και να συμπέσει με διεγερμένη, για την υποδοχή τέτοιου λόγου, κοινωνική ετοιμότητα. Το διακηρύττουν και οι πιο στυγνοί τεχνοκράτες οικονομολόγοι: η οικονομία (όπως κάθε έκφανση κοινωνικής δυναμικής) είναι, σε μέγιστο ποσοστό, συνάρτηση του κοινωνικού «κλίματος», της κοινωνικής ψυχολογίας.

Δεν περιμένουμε από μηχανής μεσσία, αλλά ούτε είναι παραπλανητικό ή εφησυχασμός να πούμε ότι κάποιος χρειάζεται να εμπνεύσει τους πολίτες, να τους μεταγγίσει πείσμα και ελπίδα. Να τους ξεσηκώσει όπως σε δίκαιο πόλεμο, σε λαϊκή αυτοάμυνα. Να τους μπολιάσει με την περηφάνια της αντίστασης, να τους συνεγείρει στη χαρά της δημιουργίας, σε όραμα συλλογικού κατορθώματος. Δεν υπάρχει κοινωνία, οσοδήποτε εκφαυλισμένη, σαπισμένη, αποβλακωμένη, που ένας ταλαντούχος ηγέτης να μην μπορεί να την αναστήσει - το πέτυχε ακόμα και η πεθαμένη Ρωσία του αλητήριου Γιέλτσιν μόλις εμφανίστηκε ο Πούτιν, το πέτυχε με τον Ερντογάν η Τουρκία φτασμένη στον βυθό της «Εργκένεκον» και του «Σουσουρλούκ».

Σίγουρα η ανάκαμψη μόνο συλλογικό κατόρθωμα μπορεί να είναι, επίτευγμα κοινωνικό, των πολλών. Αλλά κάποιος πρέπει να πείσει τους πολλούς ότι μπορούν. Μπορούν να ξανακερδίσουν τη λεηλατημένη από ανάξιους και ανίκανους πολιτικάντηδες ζωή τους, να ξανακερδίσουν την αξιοπρέπεια του κοινού τους ονόματος. Να ξαναστήσουν κράτος από την αρχή, καινούργιους θεσμούς, κοινωνικά οράματα, στόχους πολιτισμού. Να τους πείσει ο ένας, ο ταλαντούχος στην πράξη. Στην πράξη που εγγυάται την αξιοπιστία του λόγου.

Για μία και μόνη φορά, σε αυτή την πολύ κρίσιμη (για όλους, δίχως εξαίρεση) ώρα, ας γινόταν να σιωπήσουν οι «εξυπνάδες», ο μηδενιστικός αρνητισμός, η επαγγελματική, χρυσαμειβόμενη αρνησιπατρία, ο «προοδευτικός» χλευασμός κάθε ιερού και όσιου, η «δημοσιογραφία» και τηλεοπτική «ενημέρωση» που επιμένει να σκυλεύει το τυμπανιαίο και οδωδός κουφάρι της πατρίδας.Όχι να αλλάξουν οι άνθρωποι, να μεταμεληθούν, να μεταστραφούν από οδού πονηράς - αυτά δεν γίνονται. Μόνο να σιωπήσουν, απλά και μόνο, ώσπου να περάσει το κακό.

Μήπως και, αν ανασταλούν προς ώρας ο αλαζονικός αρνητισμός, οι συμπλεγματικοί κρωγμοί της αρνησιπατρίας, οι ακκισμοί της επηρμένης ιδιοτέλειας, ξεμυτίσει ο αξιόπιστος λόγος. Και καταφέρουμε να τον αφουγκραστούμε.